no-img

اِمیلا ﺿﺮب اﻟﻤﺜﻞ هاي ﻓﺎرﺳﻲ
اِمیلا
عمومی ﺿﺮب اﻟﻤﺜﻞ هاي ﻓﺎرﺳﻲ
فرم گزارش را به دقت تکمیل نمایید
از همکاری شما سپاسگذاریم

ادامه مطلب

بروزسانی شده در 15 خرداد 1398
ﺿﺮب اﻟﻤﺜﻞ هاي ﻓﺎرﺳﻲ
رمز : emila.ir
حمایت از emila.ir
درخواست کاربران

emila.ir QR-codeﺿﺮب اﻟﻤﺜﻞ هاي ﻓﺎرﺳﻲ

بروزسانی شده در 15 خرداد 1398
153
milipinkman

» اﻟﻒ «
ﺁب از دﺳﺘﺶ ﻧﻤﻴﭽکه!
ﺁب از ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﮔﻠﻪ !
ﺁب از ﺁب ﺗﻜﺎن ﻧﻤﻴﺨﻮرﻩ !
ﺁب از ﺳﺮش ﮔﺬﺷﺘﻪ !
ﺁب ﭘﺎکی روي دﺳﺘﺶ ریخت !
ﺁب در کوزﻩ و ﻣﺎ ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺒﺎن ﻣﻴﮕﺮدﻳﻢ !
ﺁب را ﮔﻞ ﺁﻟﻮد ﻣﻴﻜﻨﻪ آﻪ ﻣﺎهﻲ ﺑﮕﻴﺮﻩ !
ﺁ ب زﻳﺮ ﭘﻮﺳﺘﺶ اﻓﺘﺎﻩد !
ﺁب آﻪ ﻳﻪ ﺟﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ، ﻣﻴﮕﻨﻩﺪ .
ﺁﺑﻜﺶ و ﻧﮕﺎﻩ آﻦ آﻪ ﺑﻪ آﻔﮕﻴﺮ ﻣﻴﮕﻪ ﺗﻮ ﺳﻪ ﺳﻮراخ داير !
ﺁب کﻪ از ﺳﺮ ﮔﺬﺷﺖ، ﭼﻪ ﻳﻚ ذرع ﭼﻪ ﺻﺪ ذرع ـ ﭼﻪ ﻳﻚ ﻧﻲ ﭼﻪ ﭼﻪ ﺻﺪ نی !
ﺁب کﻪ ﺳﺮ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻩ، ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ اﺑﻮﻋﻄﺎ ﻣﻴﺨﻮﻪﻧ !
ﺁب ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﻪ و ﮔﺮﻪﻧ ﺷﻨﺎﮔﺮ ﻗﺎﺑﻠﻪﻴ !
ﺁﺑﻲ از او ﮔﺮم ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺁﺗﺶ آﻪ ﮔﺮﻓﺖ، ﺧﺸﻚ و ﺗﺮ ﻣﻴﺴﻮدز !
ﺁﺧﺮ ﺷﺎﻩ ﻣﻨﺸﻲ، آﺎﻩ آﺸﻲ اﺳﺖ !
ﺁدم ﺑﺎ آﺴﻲ آﻪ ﻋﻠﻲ ﮔﻔﺖ، ﻋﻤﺮ ﻧﻤﻴﮕﻪ !
ﺁدم ﺑﺪ ﺣﺴﺎب، دوﺑﺎر ﻣﻴﻩﺪ !
ﺁدم ﺗﻨﺒﻞ، ﻋﻘﻞ ﭼﻬﻞ وزﻳﺮ داﻩر !
ﺁدم ﺧﻮش ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ، ﺷﺮﻳﻚ ﻣﺎل ﺮﻣ دﻣﻪ !
ﺁدم دﺳﺖ ﭘﺎﭼﻪ، آﺎر را دوﺑﺎر ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺁدم زﻧﺪﻩ، زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﺨﻮدا !
ﺁدم ﮔﺪا، اﻳﻨﻬﻤﻪ ادا ؟ !
ﺁدم ﮔﺮﺳﻨﻪ، ﺧﻮاب ﻧﺎن ﺳﻨﮕﻚ ﻣﻲ ﺑﻴﻪﻨ !
ﺁدم ﻧﺎﺷﻲ، ﺳﺮﻧﺎ را از ﺳﺮ ﮔﺸﺎدش ﻣﻴﺰﻧﻪ !
ﺁرد ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﺑﻴﺨﺘﻴﻢ، اﻟﻚ ﻣﻮﻧﻮ ﺁوﻳﺨﺘﻴﻢ !
ﺁرزو ﺑﺮ ﺟﻮاﻧﺎ ن ﻋﻴﺐ ﻧﻴﺖﺴ !
ﺁﺳﺘﻴﻦ ﻧﻮ ﭘﻠﻮ ﺑﺨرﻮ !
ﺁﺳﻮدﻩ آﺴﻲ آﻪ ﺧﺮ ﻧﺪارﻩ — از آﺎﻩ و ﺟﻮش ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﻩ !
ﺁﺳﻪ ﺑﺮو ﺁﺳﻪ ﺑﻴﺎ آﻪ ﮔﺮﺑﻪ ﺷﺎﺧﺖ ﻧﺰﻪﻧ !
ﺁﺷﭙﺰ آﻪ دوﺗﺎ ﺷﺪ، ﺁش ﻳﺎ ﺷﻮرﻩ ﻳﺎ ﺑﻲ ﻧﻤﻚ !
ﺁش ﻧﺨﻮردﻩ و دهﻦ ﺳﻮﺧﺘﻪ !
ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺧﺮج ﻟﺤﻴﻤﻪ !
ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﻟﮕﻦ هﻔﺖ دﺳﺖ، ﺷﺎم و ﻧﺎهﺎر هﻴﻲﭽ !
ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ و ﻟﻮﻟﻬﻨﮓ هﺮ دو ﻳﻚ آﺎر ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ، اﻣﺎ ﻗﻴﻤﺘﺸﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﮔﺮو ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻴﻪﺸ !
ﺁﻣﺪم ﺛﻮاب آﻨﻢ، آﺒﺎب ﺷﺪم !
ﺁﻣﺪ زﻳﺮ اﺑﺮوﺷﻮ ﺑﺮدارﻩ، ﭼﺸﻤﺶ را آﻮر آﺮد !
ﺁﻧﺎﻧﻜﻪ ﻏﻨﻲ ﺗﺮﻧﺪ، ﻣﺤﺘﺎج ﺗﺮﺪﻧ !
ﺁﻧﭽﻪ دﻟﻢ ﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻪ ﺁن ﺪﺷ — – ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺖ هﻤﺎن ﺪﺷ .
ﺁﻧﺮا آﻪ ﺣﺴﺎب ﭘﺎآﻪ، از ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﭼﻪ ﺑﺎآﻪ ؟ !
ﺁﻧﻘﺪر ﺑﺎﻳﺴﺖ، ﺗﺎ ﻋﻠﻒ زﻳﺮ ﭘﺎت ﺳﺒﺰ ﺑﺸﻪ !
ﺁﻧﻘﺪر ﺳﻤﻦ هﺴﺖ، آﻪ ﻳﺎﺳﻤﻦ ﺗﻮش ﮔﻤﻪ !
ﺁﻧﻘﺪر ﻣﺎر ﺧﻮردﻩ ﺗﺎ اﻓﻌﻲ ﺷﺪﻩ !
ﺁن ﻣﻤﻪ را ﻟﻮﻟﻮ ﺑﺮد !
ﺁﻧﻮﻗﺖ آﻪ ﺟﻴﻚ ﺟﻴﻚ ﻣﺴﺘﺎﻧﺖ ﺑﻮد ، ﻳﺎد زﻣﺴﺘﺎﻧﺖ ﻧﺒﻮد ؟
ﺁواز دهﻞ ﺷﻨﻴﺪﻩ از دور ﺧﻮﻪﺷ !
اﺟﺎرﻩ ﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮش ﻧﺸﻴﻨﻪ !
ارزان ﺧﺮي، اﻧﺒﺎن ﺧﺮي !
از اﺳﺐ اﻓﺘﺎدﻩ اﻳﻢ، اﻣﺎ از ﻧﺴﻞ ﻧﻴﻔﺘﺎدﻩ اﻳﻢ !
از اوﻧﺠﺎ ﻣﻮﻧﺪﻩ، از اﻳﻨﺠﺎ روﻧﺪﻩ !
از اون ﻧﺘﺮس آﻪ هﺎي و هﻮي دارﻩ، از اون ﺑﺘﺮ س آﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺗﻮ داﻩر !
از اﻳﻦ اﻣﺎﻣﺰادﻩ آﺴﻲ ﻣﻌﺠﺰ ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻪﻨ !
از اﻳﻦ دم ﺑﺮﻳﺪﻩ هﺮ ﭼﻲ ﺑﮕﻲ ﺑﺮ ﻣﻴدﺎ !
از اﻳﻦ ﺳﺘﻮن ﺑﺂن ﺳﺘﻮن ﻓﺮﻪﺟ !
از ﺑﻲ آﻔﻨﻲ زﻧﺪﻩ اﻳﻢ !
از دﺳﺖ ﭘﺲ ﻣﻴﺰﻧﻪ، ﺑﺎ ﭘﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﻜﺸﻪ !
از ﺗﻨﮕﻲ ﭼﺸﻢ ﭘﻴﻞ ﻣﻌﻠﻮﻣﻢ ﺪﺷ — ﺁﻧﺎﻧﻜﻪ ﻏﻨﻲ ﺗ ﺮﻧﺪ ﻣﺤﺘﺎج ﺗﺮﺪﻧ !
از ﺗﻮ ﺣﺮآﺖ، از ﺧﺪا ﺑﺮﺖآ .
از ﺣﻖ ﺗﺎ ﻧﺎ ﺣﻖ ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ اﺳﺖ !
از ﺧﺮ اﻓﺘﺎدﻩ، ﺧﺮﻣﺎ ﭘﻴﺪا آﺮﻩد !
از ﺧﺮس ﻣﻮﺋﻲ، ﻏﻨﻴﻤﻪﺘ !
از ﺧﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﻲ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ آﻴﻪ ؟ !
از ﺧﻮدت ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺧﺪا ﻋﻘﻠﻲ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ هﺎت ﺑﺪﻩ !
از درد ﻻ ﻋﻼﺟﻲ ﺑﻪ ﺧﺮ ﻣﻴﮕﻪ ﺧﺎﻧﻤﺒﺎﻲﺟ !
از دور دل و ﻣﻴﺒﺮﻩ، از ﺟﻠﻮ زهﺮﻩ ور !
از ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺬر آﺮد، دﻳﻮار ﺷﻜﺴﺘﻪ، ﺳﮓ درﻧﺪﻩ، زن ﺳﻠﻴﻄﻪ !
از ﺷﻤﺎ ﻋﺒﺎﺳﻲ، از ﻣﺎ رﻗﺎﺻﻲ !
از آﻮزﻩ هﻤﺎن ﺑﺮون ﺗﺮاود آﻪ در اوﺖﺳ ! )) ﮔﺮ داﻳﺮﻩ آﻮزﻩ ز ﮔﻮهﺮ ﺳﺎزﻧﺪ ((
از ﻴآ ﺴﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﻲ ﺑﺨﻪﺸ !
از ﮔﺪا ﭼﻪ ﻳﻚ ﻧﺎن ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ و ﭼﻪ ﺑﺪهﻨﺪ !
از ﮔﻴﺮ دزد در ﺁﻣﺪﻩ، ﮔﻴﺮ رﻣﺎل اﻓﺘﺎد !
از ﻣﺎﺳﺖ آﻪ ﺑﺮ ﻣﺎﺖﺳ !
از ﻣﺎل ﭘﺲ اﺳﺖ و از ﺟﺎن ﻋﺎﻲﺻ !
از ﻣﺮدي ﺗﺎ ﻧﺎﻣﺮدي ﻳﻚ ﻗﺪم اﺳﺖ !
از ﻣﻦ ﺑﺪر، ﺑﻪ ﺟﻮال آﺎﻩ !
از ﻧﺨﻮردﻩ ﺑﮕﺮﻴ ، ﺑﺪﻩ ﺑﻪ ﺧﻮردﻩ !
از ﻧﻮ آﻴﺴﻪ ﻗﺮض ﻣﻜﻦ، ﻗﺮض آﺮدي ﺧﺮج ﻧﻜﻦ !
از هﺮ ﭼﻪ ﺑﺪم اوﻣﺪ، ﺳﺮم اوﺪﻣ !
از هﻮل هﻠﻴﻢ اﻓﺘﺎد ﺗﻮي دﻳﮓ !
از ﻳﻚ ﮔﻞ ﺑﻬﺎر ﻧﻤﻴﺸﻪ !
از اﻳﻦ ﮔﻮش ﻣﻴﮕﻴﺮﻩ، از ﺁن ﮔﻮش در ﻣﻴﻜﻨﻪ !
اﺳﺒﺎب ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺨﻮﻧﻪ ﻣﻴﻩﺮ !
اﺳﺐ ﭘﻴﻜﺸ ﺸﻲ رو، دﻧﺪوﻧﺎﺷﻮ ﻧﻤﻴﺸﻤﺮﺪﻧ !
اﺳﺐ ﺗﺮآﻤﻨﻲ اﺳﺖ، هﻢ از ﺗﻮﺑﺮﻩ ﻣﻴﺨﻮرﻩ هﻢ ازﺁﺧرﻮ !
اﺳﺐ دوﻧﺪﻩ ﺟﻮ ﺧﻮد را زﻳﺎد ﻣﻴﻜﻨﻪ !
اﺳﺐ را ﮔﻢ آﺮدﻩ، ﭘﻲ ﻧﻌﻠﺶ ﻣﻴﮕﺮﻩد !
اﺳﺐ و ﺧﺮ را آﻪ ﻳﻜﺠﺎ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ، اﮔﺮ هﻤﺒﻮ ﻧﺸﻨﺪ هﻤﺨﻮ ﻣﻴﺸﻨﺪ !
اﺳﺘﺨﺮي آﻪ ﺁب ﻧﺪارﻩ، اﻳﻨﻬﻤﻪ ﻗﻮﺑر ﺎﻏﻪ ﻣﻴﺨﻮاد ﭼﻜﺎر ؟ !
اﺻﻞ آﺎر ﺑﺮو روﺳﺖ، آﭽﻠﻲ زﻳﺮ ﻣﻮﺖﺳ !
اآﺒﺮ ﻧﺪهﺪ، ﺧﺪاي اآﺒﺮ ﺑﺪﺪه !
اﮔﺮ ﺑﻴﻞ زﻧﻲ، ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺧﻮدت را ﺑﻴﻞ ﺑﺰن !
اﮔﺮ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺁب ﻧﺪارﻩ، ﺑﺮاي ﺗﻮ آﻪ ﻧﺎن داﻩر !
اﮔﺮ ﺑﭙﻮﺷﻲ رﺧﺘﻲ، ﺑﻨﺸﻴﻨﻲ ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻲ، ﺗﺎزﻩ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻤﺖ ﺑﭽﺸﻢ ﺁن وﺧﻲﺘ !
اﮔﻪ ﺑﺎﺑﺎﺷﻮ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮد، ادﻋﺎي ﭘﺎدﺷﺎهﻲ ﻣﻴﻜﺮد !
اﮔﻪ ﭘﺸﻴﻤﻮﻧﻲ ﺷﺎخ ﺑﻮد، ﻓﻼﻧﻲ ﺷﺎﺧﺶ ﺑﺂﺳﻤﺎن ﻣﻴﺮﺳﺪﻴ !
اﮔﻪ ﺗﻮ ﻣﺮا ﻋﺎق آﻨﻲ، ﻣﻨﻬﻢ ﺗﺮا ﻋﻮق ﻣﻴﻜﻨﻢ !
اﮔﺮ ﺟﺮاﺣﻲ، ﭘﻴﺰي ﺧﻮد ﺗﻮ ﺟﺎ ﺑﻨﺪاز !
اﮔﻪ ﺧﺪا ﺑﺨﻮاهﺪ، از ﻧﺮ هﻢ ﻣﻴﺪهﺪ !
اﮔﻪ ﺧﺎﻟﻪ ام رﻳﺶ داﺷﺖ، ﺁ ﻗﺎ داﺋﻴﻢ ﺑﻮد !
اﮔﻪ ﺧﻴﺮ داﺷﺖ، اﺳﻤﺸﻮ ﻣﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﺧﻴﺮاﷲ !
اﮔﺮ داﻧﻲ آﻪ ﻧﺎن دادن ﺛﻮاب اﺳﺖ – — ﺗﻮ ﺧﻮد ﻣﻴﺨﻮر آﻪ ﺑﻐﺪادت ﺧﺮاﺑﺖﺴ !
اﮔﻪ دﻋﺎي ﺑﭽﻪ هﺎ اﺛﺮ داﺷﺖ، ﻳﻚ ﻣﻌﻠﻢ زﻧﺪﻩ ﻧﻤﻲ ﻣﻮﺪﻧ !
اﮔﻪ زاﻏﻲ آﻨﻲ، روﻗﻲ آﻨﻲ، ﻣﻴﺨﻮرﻣﺖ !
اﮔﻪ زري ﺑﭙﻮﺷﻲ، اﮔﺮ ا ﻃﻠﺲ ﺑﭙﻮﺷﻲ، هﻤﻮن آﻨﮕﺮ ﻓﺮوﺷﻲ !
اﮔﻪ ﻋﻠﻲ ﺳﺎرﺑﻮﻧﻪ، ﻣﻴﺪوﻧﻪ ﺷﺘﺮو آﺠﺎ ﺑﺨﻮاﺑﻮﻪﻧ !
اﮔﻪ آﻼغ ﺟﺮاح ﺑﻮد، ﻣﺎﺗﺤﺖ ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﺨﻴﻪ ﻣﻴدﺰ .
اﮔﻪ ﻻﻻﺋﻲ ﺑﻠﺪي، ﭼﺮا ﺧﻮاﺑﺖ ﻧﻤﻴﺒﻩﺮ !
اﮔﻪ ﻟﺮ ﺑﺒﺎزار ﻧﺮﻩ ﺑﺎزار ﻣﻴﮕﻨﻩﺪ !
اﮔﻪ ﻣﺮدي، ﺳﺮ اﻳﻦ دﺳﺘﻪ هﻮﮓﻧ ) هﺎنو ( و ﺑﺸﻜ ﻦ !
اﮔﻪ ﺑﮕﻪ ﻣﺎﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪﻩ، ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻢ ﺳﻴﺎهﻪ !
اﮔﻪ ﻣﻬﻤﻮن ﻳﻜﻲ ﺑﺎﺷﻪ، ﺻﺎﺣﺒﺨﻮﻧﻪ ﺑﺮاش ﮔﺎو ﻣﻲ آﺸﻪ !
اﮔﻪ ﻧﺨﻮردﻳﻢ ﻧﻮن ﮔﻨﺪم، دﻳﺪﻳﻢ دﺳﺖ ﻣﺮمد !
اﮔﻪ ﻧﻲ زﻧﻲ ﭼﺮا ﺑﺎﺑﺎت از ﺣﺼﺒﻪ ﻣﺮد !
اﮔﻪ هﻔﺖ ﺗﺎ دﺧﺘﺮ آﻮر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ، ﻳﻜﺴﺎﻋﺘﻪ ﺷﻮهﺮ ﻣﻴﻩﺪ !
اﮔﻪ هﻤﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﻮن و ﭘﻨﻴﺮ، ﺗﻮ ﺳﺮت را ﺑﮕﺬار زﻣﻴﻦ و ﺑﻤﺮﻴ !
اﻣﺎن از ﺧﺎﻧﻪ داري، ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺨﺮي دو ﺗﺎ ﻧﺪاري !
اﻣﺎن ازدوغ ﻟﻴﻠﻲ ، ﻣﺎﺳﺘﺶ آﻢ ﺑﻮد ﺁﺑﺶ ﺧﻴﻲﻠ !
اﻧﮕﻮر ﺧﻮب، ﻧﺼﻴﺐ ﺷﻐﺎل ﻣﻴﻪﺸ !
اوﺳﺎ ﻋﻠﻢ ! اﻳﻦ ﻳﻜﻲ رو ﺑﻜﺶ ﻗﻠﻢ !
اوﻻد، ﺑﺎدام اﺳﺖ اوﻻد اوﻻد، ﻐﻣ ﺰ ﺑﺎدام !
اول ﺑﭽﺶ، ﺑﻌﺪ ﺑﮕﻮ ﺑﻲ ﻧﻤﻪﻜ !
اول ﺑﺮادرﻳﺘﻮ ﺛﺎﺑﺖ آﻦ، ﺑﻌﺪ ادﻋﺎي ارث و ﻣﻴﺮاث ﻦآ !
اول ﺑﻘﺎﻟﻲ و ﻣﺎﺳﺖ ﺗﺮش ﻓﺮوﺷﻲ !
اول ﭘﻴﺎﻟﻪ و ﺑﺪ ﻣﺴﻲﺘ !
اول ، ﭼﺎﻩ را ﺑﻜﻦ، ﺑﻌﺪ ﻣﻨﺎر را ﺑﺪدز !
اي ﺁﻗﺎي آﻤﺮ ﺑﺎرﻳﻚ، آﻮﭼﻪ روﺷﻦ آﻦ و ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎرﻳﻚ !
اﻳﻦ ﺗﻮ ﺑﻤﻴﺮي، از ﺁن ﺗﻮ ﺑﻤﻴﺮي هﺎ ﻧﻴﺖﺴ !
اﻳﻨﺠﺎ آﺎﺷﻮن ﻧﻴﺴﺖ آﻪ آﭙﻪ ﺑﺎ ﻓﻌﻠﻪ ﺑﺎﻪﺷ !
اﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺑﺮاي ﻓﺎﻃﻲ ﺗﻨﺒﻮن ﻧﻤﻴﺸﻪ !
اﻳﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺸﺮ ﻟﻨﻪﮕ !
اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺁوردي، ﺑﺒﺮ ﺑﺮاي ﺧﺎﻟﻪ تا !
اﻳﻨﻮ آﻪ زاﺋﻴﺪي ﺑﺰرگ ﻦآ !
اﻳﻦ هﻔﺖ ﺻ ﻨﺎر ﻏﻴﺮ از اون ﭼﺎردﻩ ﺷﻲ اﺳﺖ !
اﻳﻨﻬﻤﻪ ﭼﺮﻳﺪي دﻧﺒﻪ ات آﻮ ؟ !
اﻳﻨﻬﻤﻪ ﺧﺮ هﺴﺖ و ﻣﺎ ﭘﻴﺎدﻩ ﻣﻴﺮﻳﻢ !

» ب «
ﺑﺎ ﺁل ﻋﻠﻲ هﺮ آﻪ در اﻓﺘﺎد ، ور اﻓﺘﺎد .
ﺑﺎ اون زﺑﻮن ﺧﻮﺷﺖ، ﺑﺎ ﭘﻮل زﻳﺎدت، ﻳﺎ ﺑﺎ راﻩ ﻧﺰدﻳﺖﻜ !
ﺑﺎ اﻳﻦ رﻳﺶ ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ﺑﺮي ﺗﺠﺮﻳﺶ ؟
ﺎﺑ ﭘﺎ راﻩ ﺑﺮي آﻔﺶ ﭘﺎرﻩ ﻣﻴﺸﻪ، ﺑﺎ ﺳﺮ آﻼﻩ !
ﺑﺎ ﺧﻮردن ﺳﻴﺮﺷﺪي ﺑﺎ ﻟﻴﺴﻴﺪن ﻧﻤﻴﺸﻲ !
ﺑﺎد ﺁوردﻩ را ﺑﺎد ﻣﻴﺒﺮد !
ﺑﺎ دﺳﺖ ﭘﺲ ﻣﻴﺰﻧﻪ، ﺑﺎ ﭘﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﻜﺸﻪ !
ﺑﺎدﻧﺠﺎن ﺑﻢ ﺁﻓﺖ ﻧﺪارد !
ﺑﺎرون ﺁﻣﺪ، ﺗﺮآﻬﺎ ﺑﻬﻢ رﻓﺖ !
ﺑﺎر آﺞ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﻧﻤﻴﺮﺪﺳ !
ﺑﺎ رﻣﺎ ل ﺷﺎﻋﺮ اﺳﺖ، ﺑﺎ ﺷﺎﻋﺮ رﻣﺎل، ﺑﺎ هﺮ دو هﻴﭽﻜﺪام ﺑﺎ هﺮهﻴﭽﻜﺪام هﺮ ود !
ﺑﺎزي اﺷﻜﻨﻚ دارﻩ ، ﺳﺮ ﺷﻜﺴﺘﻨﻚ داﻩر !
ﺑﺎزي ﺑﺎزي، ﺑﺎ رﻳﺶ ﺑﺎﺑﺎ هﻢ ﺑﺎيز !
ﺑﺎ ﺳﻴﻠﻲ ﺻﻮرت ﺧﻮدﺷﻮ ﺳﺮخ ﻧﮕﻬﻤﻴﺪارﻩ !
ﺑﺎ آﺪﺧﺪا ﺑﺴﺎز، دﻩ را ﺑﭽپﺎ !
ﺑﺎ ﮔﺮگ دﻧﺒﻪ ﻣﻴﺨﻮرﻩ، ﺑﺎ ﭼﻮﭘﺎن ﺮﮔ ﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺑﺎﻻﺑﺎﻻهﺎ ﺟﺎش ﻧﻴﺴﺖ، ﭘﺎﺋﻴﻦ ﭘﺎﺋﻴﻦ هﺎ راش ﻧﻴﺖﺴ !
ﺑﺎﻻﺗﻮ دﻳﺪﻳﻢ ، ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﻢ دﻳﺪﻳﻢ !
ﺑﺎ ﻣﺮدم زﻣﺎﻧﻪ ﺳﻼﻣﻲ و واﻟﺴمﻼ .
ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻪ اي ﻏﻼم ﺗﻮام، ﻣﻴﻔﺮوﺷﺖﻨ !
ﺑﺎ ﻧﺮدﺑﺎن ﺑﻪ ﺁﺳﻤﻮن ﻧﻤﻴﺸﻪ رﻓﺖ !
ﺑﺎ هﻤﻴﻦ ﭘﺮو ﭘﺎﭼﻴﻦ، ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ﺑﺮي ﭼﻴﻦ و ﻣﺎﭼﻴﻦ ؟
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺬاﺷﺖ در آﻮزﻩ ﺁﺑﺶ را ﺧﻮدر !
ﺑﺎ ﻳﻜﺪﺳﺖ دو هﻨﺪواﻧﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮد ﺑﺮداﺖﺷ !
ﺑﺎ ﻳﻚ ﮔﻞ ﺑﻬﺎر ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺑﺎ ﻳﻚ ﮔﻞ ﺑﻬﺎر ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺑﺎ ﻳﻚ ﮔﻞ ﺑﻬﺎر ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺑﻪ اﺷﺘﻬﺎي ﻣﺮدم ﻧﻤﻴﺸﻮد ﻧﺎن ﺧﻮدر !
ﺑﻪ ﺑﻬﻠﻮل ﮔﻔﺘﻨﺪ رﻳﺶ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮﻩ ﻳﺎ دم ﮓﺳ ؟ ﮔﻔﺖ اﮔﺮ از ﭘﻞ ﺟﺴﺘﻢ ررﻳﺶ ﻣﻦ و ﮔﺮﻧﻪ دم ﮓﺳ !
ﺑﺠﺎي ﺷﻤﻊ آﺎﻓﻮري ﭼﺮاغ ﻧﻔﺖ ﻣﻴﺴﻮدز !
ﺑﭽﻪ ﺳﺮ ﭘﻴﺮي زﻧﮕﻮﻟﻪ ﭘﺎي ﺗﺎﺑﻮﻪﺗ !
ﺑﭽﻪ ﺳﺮ راهﻲ ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﭘﺴﺮم ﺑﺸﻪ، ﺷﻮهﺮم ﺪﺷ !
ﺑﺨﻮر و ﺑﺨﻮاب آﺎر ﻣﻨﻪ، ﺧﺪا ﻧﮕﻬﺪار ﻣﻨﻪ !
ﺑﺪ ﺑﺨﺖ اﮔﺮ ﻣﺴﺠﺪ ﺁدﻳﻨﻪ ﺑﺴﺎزد – — ﺎﻳ ﻃﺎق ﻓﺮود ﺁﻳﺪ، ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ آﺞ ﺁﻳﺪ !
ﺑﻪ دروﻳﺸﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺴﺎﻃﺘﻮ ﺟﻤﻊ آﻦ ، دﺳﺘﺸﻮ ﮔﺬاﺷﺖ در دهﺶﻨ !
ﺑﺪﻋﺎي ﮔﺮﺑﻪ آﻮرﻩ ﺑﺎرون ﻧﻤﻴﺎد !
ﺑﺪهﻜﺎر رو آﻪ رو ﺑﺪي ﻃﻠﺒﻜﺎر ﻣﻴﻪﺸ !
ﺑﺮادران ﺟﻨﮓ آﻨﻨﺪ، اﺑﻠﻬﺎن ﺑﺎورآﻨﺪﻨ !
ﺑﺮادر ﭘﺸﺖ ، ﺑﺮادر زادﻩ هﻢ ﭘﺸﺖ
ﺧﻮاهﺮ زادﻩ را ﺑﺎ زر ﺑﺨﺮ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﺑﻜﺶ !
ﺑﺮادري ﺑﺠﺎ، ﺑﺰﻏﺎﻟﻪ ﻳﻜﻲ هﻔﺖ ﺻﻨرﺎ !
ﺑﺮاي آﺴﻲ ﺑﻤﻴﺮ آﻪ ﺑﺮات ﺗﺐ آﻨﻪ !
ﺑﺮاي هﻤﻪ ﻣﺎدرﻩ، ﺑﺮاي ﻣﺎ زن ﺑﺎﺎﺑ !
ﺑﺮاي ﻳﻚ ﺑﻲ ﻧﻤﺎز، در ﻣﺴﺠﺪ و ﻧﻤﻲ ﺑﻨﺪﻧﺪ !
ﺑﺮاي ﻳﻪ دﺳﺘﻤﺎل ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ رو ﺁﺗﻴﺶ ﻣﻴﺰﻧﻪ !
ﺑﺮ ﻋﻜﺲ ﻧﻬﻨﺪ ﻧ ﺎم زﻧﮕﻲ آﺎﻓﻮر !
ﺑﻪ روﺑﺎهﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺷﺎهﺪت آﻴﻪ ؟ ﮔﻔﺖ : دﻣﻢﺒ !
ﺑﺰﺑﻮن ﺧﻮش ﻣﺎر از ﺳﻮراخ در ﻣﻴدﺎ !
ﺑﺰك ﻧﻤﻴﺮ ﺑﻬﺎر ﻣﻴدﺎ — آﻨﺒﺰﻩ ﺑﺎ ﺧﻴﺎر ﻣﻴدﺎ !
ﺑﺰ ﮔﺮ از ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﺁب ﻣﻴﺨﻮﻩر !
ﺑﻪ ﺷﺘﺮﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺷﺎﺷﺖ از ﭘﺴﻪ ، ﮔﻔﺖ : ﭼﻪ ﭼﻴﺰم ﻣﺜﻞ هﻤﻪ آﺴﻪ ؟ !
ﺑ ﻪ ﺷﺘﺮ ﻣﺮغ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺒﺮ، ﮔﻔﺖ : ﻣﺮﻏﻢ، ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺑﭙﺮ، ﮔﻔﺖ : ﺷﺘمﺮ !
ﺑﻌﺪ از ﭼﻬﻞ ﺳﺎل ﮔﺪاﻳﻲ، ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ را ﮔﻢ آﺮﻩد !
ﺑﻌﺪ از هﻔﺖ آﺮﻩ، ادﻋﺎي ﺑﻜﺎرت !
ﺑﻘﺎﻃﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﺑﺎت آﻴﻪ ؟ ﮔﻔﺖ : ﺁﻗﺎداﺋﻴﻢ اﺳﻪﺒ !
ﺑﻪ آﻴﺸﻲ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻓﻴﺸﻲ رﻓﺘﻨﺪ !
ﺑﻪ ﮔﺮﺑﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮔﻬﺖ درﻣﻮﻧﻪ، ﺧﺎك ﭘﺎﺷﻴﺪ روش !
ﺑﻪ آﭽﻠﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﺮا زﻟﻒ ﻧﻤﻴﺰاري ؟ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ از اﻳﻦ ﻗﺮﺗﻲ ﮔﻴﺮﻳﻬﺎ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻴﺎد !
ﺑﻪ آﻚ ﺑﻨﺪﻩ آﻪ رﻗﺎص ﺧﺪاﺳﺖ !
ﺑﮕﻮ ﻧﺒﻴﻦ، ﭼﺸﻤﻤﻮ هﻢ ﻣﻴﮕﺬارم، ﺑﮕﻮ ﻧﺸﻨﻮ در ﮔﻮﺷﻤﻮ ﻣﻴﮕﻴﺮم، اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﮕﻲ ﻧﻔﻬﻤﻢ، ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻢ !
ﺑﮕﻴﺮ و ﺑﺒﻨﺪ ﺑﺪﻩ دﺳﺖ ﭘﻬﻠﻮنو !
ﺑﻠﺒﻞ هﻔﺖ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﻣﻴﺰارﻩ، ﺷﻴﺶ ﺗﺎش ﺳﺴﻜﻪ، ﻳﻜﻴﺶ ﺑﻠﻞﺒ !
ﺑﻤﺎﻟﺖ ﻧﻨﺎز آﻪ ﺑﻴﻚ ﺷﺐ ﺑﻨﺪﻩ، ﺑﻪ ﺣﺴﻨﺖ ﻧﻨﺎز آﻪ ﺑﻴﻚ ﺗﺐ ﺑﻨﻩﺪ !
ﺑﻤﺎﻩ ﻣﻴﮕﻪ ﺗﻮ در ﻧﻴﺎ ﻣﻦ در ﻣﻴمﺎ !
ﺑﻤﺮﻏﺸﺎن آﻴﺶ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺖ !
ﺑﻤﺮگ ﻣﻴﮕﻴﺮﻩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﺐ راﺿﻲ ﺑﺸﻪ !
ﺑﻮﺟﺎر ﻟﻨﺠﻮﻧﻪ ا ز هﺮ ﻃﺮف ﺑﺎد ﺑﻴﺎد، ﺑﺎدش ﻣﻴﻩﺪ !
ﺑﻬﺮ آﺠﺎ آﻪ روي ﺁﺳﻤﺎن هﻤﻴﻦ رﻧﻪﮕ !
ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺳﺮآﻪ هﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ داري ؟ ﮔﻔﺖ : دارم و ﻧﻤﻴﺪم، ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﺮا ؟ ﮔﻔﺖ : اﮔﺮ ﻣﻴﺪادم هﻔﺖ ﺳﺎﻪﻟ
ﻧﻤﻴﺸﺪ !
ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺑﺎﺑﺎت از ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻣﺮد . ﮔﻔﺖ : داﺷﺖ و ﻧﺨﻮرد ؟ !
ﺑﻤﺮﻴ و ﺑﺪم !
ﺑﻪ ﮔﺎو و ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ آﺴﻲ آﺎري ﻧﺪارﻩ !
ﺑﻴﻠﻪ دﻳﮓ، ﺑﻴﻠﻪ ﭼﻐﻨﺪر !

» پ «
ﭘﺎ را ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﮔﻠﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ دراز آﺮد !
ﭘﺎي ﺧﺮوﺳﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪ، ﺑﻤﺮغ هﻤﺴﺎﻳﻪ هﻴﺰ ﻧﮕﻮ !
ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺎﻳﻴﻦ هﺎ ﺟﺎش ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺎﻻ ﺑﺎﻻ هﺎ راش ﻧﻴﺖﺴ !
ﭘﺰ ﻋﺎﻟﻲ، ﺟﻴﺐ ﺧﺎﻲﻟ !
ﭘﺲ از ﭼﻬﻞ ﺳﺎل ﭼﺎرواداري، اﻻغ ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﻪﺳ !
ﭘﺲ از ﻗﺮﻧﻲ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻪ ﻧﻮروز ﻣﻴﺎﻓﻪﺘ !
ﭘﺴﺘﺎن ﻣﺎدرش را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ !
ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻟﻪ دﺳﺘﻪ دﻳيﺰ !
ﭘﺴﺮ زاﺋﻴﺪم ﺑﺮاي رﻧﺪان، دﺧﺘﺮ زاﺋﻴﺪم ﺑﺮاي ﻣﺮدان، ﻣﻮﻧﺪم ﺳﻔﻴﻞ و ﺳﺮﮔﺮدان !
ﭘﺪر آﻮ ﻧﺪارد ﻧﺸﺎن از ﭘﺪر – – – ﺗﻮ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮاﻧﺶ ﻧﺨﻮاﻧﺶ ﭘﺴﺮ !
ﭘﺸﺖ ﺗﺎﭘﻮ ﺑﺰرگ ﺷﺪﻩ !
ﭘﻨﺞ اﻧﮕﺸﺖ ﺑﺮادرﻧﺪ، ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﺴﺘﺪﻨ !
ﭘﻮﺳﺖ ﺧﺮس ﻧﺰدﻩ ﻣﻴﻔﺮوﺷﻪ !
ﭘﻮل اﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﺎن اﺳﺖ آﻪ ﺁﺳﺎن ﺑﺘﻮان داد !
ﭘﻮل ﭘﻴﺪا آﺮدن ﺁﺳﻮﻧﻪ، اﻣﺎ ﻧﮕﻬﺪارﻳﺶ ﻣﺸﻜﻠﻪ !
ﭘﻮل ﺣﺮام، ﻳﺎ ﺧﺮج ﺷﺮاب ﺷﻮر ﻣﻴﺸ ﻪ ﻳﺎ ﺷﺎهﺪ آﻮر !
،ﭘﻮﻟﺪارهﺎ ﺑﻪ آﺒﺎب، ﺑﻲ ﭘﻮﻟﻬﺎ ﺑﻪ ﺑﻮي آﺒبﺎ
ﭘﻮل ﻣﺎ ﺳﻜﻪ ﻋُﻤ َﺮ داﻩر !
ﭘﻴﺎدﻩ ﺷﻮ ﺑﺎ هﻢ راﻩ ﺑﺮﻢﻳ !
ﭘﻴﺎز هﻢ ﺧﻮدﺷﻮ داﺧﻞ ﻣﻴﻮﻩ هﺎ آﺮﻩد !
ﭘﻲ ﺧﺮ ﻣﺮدﻩ ﻣﻴﮕﺮدﻩ آﻪ ﻧﻌﻠﺶ را ﺑﻜﻪﻨ !
ﭘﻴﺮاهﻦ ﺑﻌﺪ از ﻋﺮوﺳﻲ ﺑﺮاي ﮔﻞ ﻣﻨﺎر ﺧﻮﻪﺑ !
ﭘﻴﺮزﻧﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ درﺧﺖ ﮔﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ، ﻣﻲ ﮔﻔﺖ : ﺗﺮﺷﻲ ﺑﻤﻦ ﻧﻤﻴﺴﺎزﻩ !
ﭘﻴﺶ از ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻨﺒﺮ ﻧﺮو !
ﭘﻴﺶ رو ﺧﺎﻟﻪ، ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭼﺎﻪﻟ !
ﭘﻴﺶ ﻗﺎﺿﻲ و ﻣﻌﻠﻖ ﺑﺎيز !

» ت «
ﺗﺎ اﺑﻠﻪ در ﺟﻬﺎﻧﻪ، ﻣﻔﻠﺲ در ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﻪ !
ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن ﭘﺪر ﻳﺘﻴﻤﻮﻧﻪ !
ﺗﺎ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻧﺸﻮد ﺎآ ر ﺑﺴﺎﻣﺎن ﻧﺮﺪﺳ !
ﺗﺎ ﺗﺮﻳﺎق از ﻋﺮاق ﺁرﻧﺪ، ﻣﺎر ﮔﺰﻳﺪﻩ ﻣﺮدﻩ ﺑﺎﺪﺷ !
ﺗﺎ ﺗﻨﻮر ﮔﺮﻣﻪ ﻧﻮن و ﺑﭽﺴﺒنﻮ !
ﺗﺎ ﭼﺮاغ روﺷﻨﻪ ﺟﻮﻧﻮرهﺎ از ﺳﻮراخ ﻣﻴﺎن ﺑﻴﺮون !
ﺗﺎ ﺷﻐﺎل ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻮراﺧﻲ ﮔﻴﺮ ﻧﻜﺮدﻩ ﺑﻮد !
ﺗﺎ آﺮآﺲ ﺑﭽﻪ دارﺷﺪ، ﻣﺮدار ﺳﻴﺮ ﻧﺨﻮرد !
ﺎﺗ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﮔﺎو ﺑﺸﻪ ، دل ﻣﺎدرش ﺁب ﻣﻴﻪﺸ !
ﺗﺎ ﻣﺎر راﺳﺖ ﻧﺸﻪ ﺗﻮي ﺳﻮراخ ﻧﻤﻴﺮﻩ !
ﺗﺎ ﻧﺎزآﺶ داري ﻧﺎزآﻦ، ﻧﺪاري ﭘﺎهﺎﺗﻮ دراز ﻦآ !
ﺗﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻴﺰآﻲ ﻣﺮدم ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻴﺰهﺎ !
ﺗﺎ هﺴﺘﻢ ﺑﺮﻳﺶ ﺗﻮ ﺑﺴﻢﺘ ! ﺗﺐ ﺗﻨﺪ ﻋﺮﻗﺶ زود در ﻣﻴدﺎ !
ﺗﺨﻢ دزد، ﺷﺘﺮ دزد ﻣﻴﻪﺸ !
ﺗﺨﻢ ﻧﻜﺮد ﻧﻜﺮد وﻗﺘﻲ هﻢ آﺮد ﺗﻮي آﺎهﺪون آﺮد !
ﺗﺎ ﺗﻮ ﻓﻜﺮ ﺧﺮ ﺑﻜﻨﻲ ﻧﻨﻪ، ﻣﻨﻮ در ﺑﺪر ﻣﻴﻜﻨﻲ ﻧﻨﻪ !
ﺗﺮب هﻢ ﺟﺰء ﻣﺮآﺒﺎت ﺷﺪﻩ !
ﺗﺮﺗﻴﺰك ﺧﺮﻳﺪم ﻗﺎﺗﻖ ﻧﻮﻧﻢ ﺑﺸﻪ، ﻗﺎﺗﻞ ﺟﻮﻧﻢ ﺪﺷ !
ﺗﺮﻩ ﺑﻪ ﺗﺨﻤﺶ ﻣﻴﺮﻩ، ﺣﺴﻨﻲ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎش !
ﺗﻌﺎرف آﻢ آﻦ و ﺑﺮ ﻣﺒﻠﻎ اﻓاﺰ !
ﺗﻐﺎري ﺑﺸﻜﻨﻪ ﻣﺎﺳﺘﻲ ﺑﺮﻳﺰد – — ﺟﻬﺎن ﮔﺮدد ﺑﻪ آﺎم آﺎﺳﻪ ﻟﻴﺴﺎن !
ﺗﻒ ﺳﺮ ﺑﺎﻻ، ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮدﻩ ﺑﺮﻳﺶ ﺻﺎﺣﺒﺶ !
ﺗﻼﻓﻲ ﻏﻮرﻩ رو ﺳﺮ آﻮرﻩ در ﻣﻴﺎرﻩ !
ﺗﻨﺒﺎن ﻣﺮد آﻪ دو ﺗﺎ ﺷﺪ ﺑﻔﻜﺮ زن دوم ﻣﻴﺎﻓﻪﺘ !
ﺗﻨﺒﻞ ﻣﺮو ﺑﻪ ﺳﺎﻳﻪ، ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻮدش ﻣﻴﺂﻳﻪ !
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺎﺿﻲ رﻓﺘﻪ ﺧﻮﺤﺷ ﺎل ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﻩد !
ﺗﻮ از ﺗﻮ، ﻣﻦ ازﺑﻴﺮون !
ﺗﻮ ﺑﮕﻮ )) ف (( ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻢ ﻓﺮﺣﺰدا !
ﺗﻮﺑﻪ ﮔﺮگ ﻣﺮﻪﮔ !
ﺗﻮ آﻪ ﻧﻲ زن ﺑﻮدي ﭼﺮا ﺁﻗﺎ داﺋﻴﺖ از ﺣﺼﺒﻪ ﻣﺮد !
ﺗﻮﻣﻮن ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﻣﻴﻜﺸﻪ، ﺑﻴﺮوﻧﻤﻮن ﻣﺮدم ار !
ﺗﻮي دﻋﻮا ﻧﻮن و ﺣﻠﻮا ﺧﻴﺮ ﻧﻤﻴﻜﻨﻨﺪ !

» ج «
ﺟﺎ ﺗ ﺮﻩ و ﺑﭽﻪ ﻧﻴﺖﺴ !
ﺟﺎدﻩ دزد زدﻩ ﺗﺎ ﭼﻬﻞ روز اﻣﻪﻨ !
ﺟﺎﻳﻲ ﻧﻤﻴﺨﻮاﺑﻪ آﻪ ﺁب زﻳﺮش ﺑﺮﻩ !
ﺟﺎﻳﻲ آﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻐﻨﺪر ، ﺳﻠﻄﺎن ﻣﺮآﺒﺎﺗﻪ !
ﺟﻮاب اﺑﻠﻬﺎن ﺧﺎﻣﻮﺷﻴﺖﺴ !
ﺟﻮاب هﺎي، هﻮﻪﻳ !
ﺟﻮاﻧﻲ آﺠﺎﺋﻲ آﻪ ﻳﺎدت ﺑﺨﺮﻴ !
ﺟﻮﺟﻪ را ﺁﺧﺮ ﭘﺎﺋﻴﺰ ﻣﻴﺸﻤﺮﻧﺪ !
ﺟﻮﺟﻪ هﻤﺴﺸﻪ زﻳﺮ ﺳﺒﺪ ﻧﻤﻴﻤﻮﻧﻪ !
ﺟﻮن ﺑﻌﺰراﺋﻴﻞ ﻧﻤﻴﺪﻩ !
ﺟﻬﻮد، ﺧﻮن دﻳﻩﺪ !
ﺟﻬﻮد، دﻋﺎش را ﺁوردﻩ !
ﺟﻴﺒﺶ ﺗﺎر ﻋﻨﻜﺒﻮت ﺑﺴﻪﺘ !
ﺟﻴﮕﺮ ﺟﻴﮕﺮﻩ ، دﻳﮕﺮ دﻳﮕﺮﻩ !

» چ «
ﭼﺎر دﻳﻮاري اﺧﺘﻴﺎري !
ﭼﺎﻗﻮ دﺳﺘﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﻤﻴﺒﻩﺮ !
ﭼﺎﻩ آﻦ هﻤﻴ ﺸﻪ ﺗﻪ ﭼﺎﻪه !
ﭼﺎﻩ ﻣﻜﻦ ﺑﻬﺮ آﺴﻲ، اول ﺧﻮدت، دوم آﺴﻲ !
ﭼﺎﻩ ﻧﻜﻨﺪﻩ ﻣﻨﺎر دزدﻳﻩﺪ !
ﭼﺮا ﺗﻮﭘﭽﻲ ﻧﺸيﺪ !
ﭼﺮاﻏﻲ آﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ رواﺳﺖ، ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺣﺮام اﺳﺖ !
ﭼﺸﺘﻪ ﺧﻮر ﺑﺪﺗﺮ از ﻣﻴﺮاث ﺧﻮﻩر !
ﭼﺸﻢ دارﻩ ﻧﺨﻮدﭼﻲ، اﺑﺮو ﻧﺪارﻩ هﻴﻲﭽ !
ﭼﺸﻤﺶ ﺁﻟﺒﺎﻟﻮ ﮔﻴﻼ س ﻣﻲ ﭼﻴﻪﻨ !
ﭼﺸﻤﺶ هﺰار آﺎر ﻣﻴﻜﻨﻪ آﻪ اﺑﺮوش ﻧﻤﻴﺪوﻧﻪ !
ﭼﻐﻨﺪر ﮔﻮﺷﺖ ﻧﻤﻴﺸﻪ، دﺷﻤﻨﻢ دوﺳﺖ ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﭼﻨﺎر در ﺧﻮﻧﻪ ﺷﻮﻧﻮ ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻪﻨ !
ﭼﻮب ﺧﺪا ﺻﺪا ﻧﺪارﻩ ، هﺮ آﻲ ﺑﺨﻮرﻩ دوا ﻧﺪارﻩ !
ﭼﻮب دو ﺳﺮ ﻃﻼ ﺖﺳ !
ﭼﻮب را آﻪ ﺑﺮداري، ﮔﺮﺑﻪ دزدﻩ ﻓﺮار ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﭼﻮب ﻣﻌﻠﻢ ﮔﻠﻪ، هﺮ آﻲ ﻧﺨﻮرﻩ ﺧﻠﻪ !
ﭼﻮ ﺑﻪ ﮔﺸﺘﻲ، ﻃﺒﻴﺐ از ﺧﻮد ﻣﻴﺎزرا — ﭼﺮاغ از ﺑﻬﺮ ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻧﮕﻪ دار !
ﭼﻮ دﺧﻠﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺧﺮج ﺁهﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻦآ – — آﻪ ﮔﻮهﺮ ﻓﺮو ﺷﺴﺖ ﻳﺎ ﭘﻴﻠﻪ رو !
ﭼﻪ ﺧﻮﺷﺴﺖ ﻣﻴﻮﻩ ﻓﺮوﺷﻲ — ﮔﺮ آﺲ ﻧﺨﺮد ﺧﻮدت ﺑﻨﻮﺷﻲ !
ﭼﻪ ﻋﺰاﺋﻴﺴﺖ آﻪ ﻣﺮﻩد ﺷﻮر هﻢ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﻪﭼ ﻋﻠﻲ ﺧﻮاﺟﻪ، ﭼﻪ ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﻠﻲ !
ﭼﻪ ﻣﺮدي ﺑﻮد آﺰ زﻧﻲ آﻢ ﺑﻮد !
ﭼﻴﺰي آﻪ ﺷﺪﻩ ﭘﺎرﻩ، وﺻﻠﻪ ور ﻧﻤﻲ داﻩر !
ﭼﻴﺰي آﻪ ﻋﻮض دارﻩ ﮔﻠﻪ ﻧﺪارﻩ !

» خ «
ﺧﺎر را در ﭼﺸﻢ دﻳﮕﺮان ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻪ و ﺗﻴﺮ را در ﭼﺸﻢ ﺧﻮدش ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻪﻨ !
ﺧﺎﺷﺎك ﻪﺑ ﮔﺎﻟﻪ ارزوﻧﻪ، ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻪ ﺟﻬدﻮ !
ﺧﺎك ﺧﻮر و ﻧﺎن ﺑﺨﻴﻼن ﻣﺨرﻮ ! … )) ﺧﺎر ﻧﻪ اي زﺧﻢ ذﻟﻴﻼن ﻣﺨرﻮ ((
ﺧﺎك آﻮﭼﻪ ﺑﺮاي ﺑﺎد ﺳﻮدا ﺧﻮﻪﺑ !
ﺧﺎل ﻣﻬﺮوﻳﺎن ﺳﻴﺎﻩ و داﻧﻪ ﻓﻠﻔﻞ ﺳﻴﻩﺎ — هﺮ دو ﺟﺎﻧﺴﻮز اﺳﺖ اﻣﺎ اﻳﻦ آﺠﺎ و ﺁن آﺠﺎ ؟ !
ﺧﺎﻟﻪ ام زاﺋﻴﺪﻩ، ﺧﺎﻟﻪ زام هﻮ ﺸآ ﻴﺪﻩ !
ﺧﺎﻟﻪ را ﻣﻴﺨﻮاهﻨﺪ ﺑﺮاي درز ودوز و ﮔﺮﻧﻪ ﭼﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﭼﻪ ﻳﻮز !
ﺧﺎﻟﻪ ﺳﻮﺳﻜﻪ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ اش ﻣﻴﻪﮕ : ﻗﺮﺑﻮن دﺳﺖ و ﭘﺎي ﺑﻠﻮرﺖﻳ !
ﺧﺎﻧﻪ اي را آﻪ دو آﺪﺑﺎﻧﻮﺳﺖ، ﺧﺎك ﺗﺎ زاﻧﻮﺖﺳ !
ﺧﺎﻧﻪ اﮔﺮ ﭘﺮ از دﺷﻤﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻬﺘﺮﻩ ﺗﺎ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﺎﻪﺷ !
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺮس و ﺑﺎدﻳﻪ ﻣﺲ ؟
،ﺧﺎﻧﻪ داﻣﺎد ﻋﺮوﺳﻴﺴﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻋﺮوس هﻴﭻ ﺧﺒﺮي ﻧﻴﺖﺴ !
ﺧﺎﻧﻪ دوﺳﺘﺎن ﺑﺮوب و در دﺷﻤﻨﺎن را ﻣﻜبﻮ !
ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺎﺿﻲ ﮔﺮدو ﺑﺴﻴﺎرﻩ ﺷﻤﺎرﻩ هﻢ داﻩر !
ﺧﺎﻧﻪ آﻠﻴﻤﻲ ﻧﺮﻓﺘﻢ وﻗﺘﻲ هﻢ رﻓﺘﻢ ﺷﻨﺒﻪ رﻓﻢﺘ !
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﻴﻨﻲ ﺑﻲ ﺑﻲ از ﺑﻲ ﭼﺎدرﻳﺴﺖ !
ﺧﺎﻧﻪ هﻤﺴﺎﻳﻪ ﺁش ﻣﻴﭙﺰﺪﻧ ﺑﻤﻦ ﭼﻪ ؟ !
ﺧﺪا ﺑﻪ ﺁدم ﮔﺪا، ﻧﻪ ﻋﺰا ﺑﺪﻩ ﻧﻪ ﻋﺮوﺳﻲ !
ﺧﺪا ﺑﺮف را ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﺑﺎم ﻣﻴﻩﺪ !
ﺧﺪا ﺟﺎﻣﻪ ﻣﻴﺪهﺪ آﻮ اﻧﺪام ؟ ﻧﺎن ﻣﻴﺪهﺪ آﻮ دﻧﺪان ؟
ﺧﺪا ﺧﺮ را ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﺷﺎﺧﺶ ﻧﺪدا !
ﺧﺪا دادﻩ ﺑﻤﺎ ﻣﺎﻟﻲ، ﻳﻚ ﺧﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﻪ ﺗﺎ ﻧﺎﻲﻟ !
ﺧﺪا دﻳﺮ ﮔﻴﺮﻩ، اﻣﺎ ﺳ ﺨﺖ ﮔﻴﻩﺮ !
ﺧﺪا را ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻴﺖﺴ !
ﺧﺪا روزي رﺳﺎن اﺳﺖ، اﻣاﺎ ِهﻨﻲ هﻢ ﻣﻲ ﺧﻮدا !
ﺧﺪا ﺳﺮﻣﺎ را ﺑﻘﺪر ﺑﺎﻻ ﭘﻮش ﻣﻴﻩﺪ !
ﺧﺪا ﺷﺎﻩ دﻳﻮاري ﺧﺮاب آﻨﻪ آﻪ اﻳﻦ ﭼﺎﻟﻪ هﺎ ﭘﺮ ﺑﺸﻪ !
ﺧﺪا ﮔﺮ ﺑﺒﻨﺪد ز ﺣﻜﻤﺖ دري – — ز رﺣﻤﺖ ﮔﺸﺎﻳﺪ در دﻳﮕﺮي !
ﺧﺪا ﻣﻴﺎن داﻧﻪ ﮔﻨﺪ م ﺧﻂ ﮔﺬاﺷﻪﺘ !
ﺧﺪا ﻣﻴﺨﻮاهﺪ ﺑﺎر را ﺑﻤﻨﺰل ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻣﻦ ﻧﻪ، ﻳﻚ ﺧﺮ دﻳﻪﮕ !
ﺧﺪا ﻧﺠﺎر ﻧﻴﺴﺖ اﻣﺎ در و ﺗﺨﺘﻪ رو ﺧﻮب ﺑﻬﻢ ﻣﻴﻨﺪازﻩ !
ﺧﺪا وﻗﺘﻲ ﺑﺨﻮاد ﺑﺪﻩ، ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﻪ ﺗﻮ آﻲ هﺴﺘﻲ ؟
ﺧﺪا وﻗﺘﻲ هﺎ ﻣﻴﺪﻩ، ور ور ﺟﻤﺎران هﻢ ، هﺎ ﻣﻴﻩﺪ !
ﺧﺪا هﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﻨﺪ ﻩ ﻧﻤﻲ ﻩد !
ﺧﺪا هﻤﻮﻧﻘﺪر آﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺪ دارﻩ، ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮب هﻢ داﻩر !
ﺧﺪاﻳﺎ ﺁﻧﻜﻪ را ﻋﻘﻞ دادي ﭼﻪ ﻧﺪادي و ﺁﻧﻜﻪ را ﻋﻘﻞ ﻧﺪادي ﭼﻪ دادي ؟ )) ﺧﻮاﺟﻪ ﻋﺒﺪاﷲ اﻧﺼﺎير ((
ﺧﺪا ﻳﻪ ﻋﻘﻞ زﻳﺎد ﺑﺘﻮ ﺑﺪﻩ ﻳﻪ ﭘﻮل زﻳﺎد ﺑﻤﻦ !
ﺧﺮ، ﺁﺧﻮر ﺧﻮد را ﮔﻢ ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
ﺧﺮاب ﺑﺸﻪ ﺑﺎﻏﻲ آﻪ آﻠﻴﺪش ﭼﻮب ﻣﻮ ﺑﺎﻪﺷ !
ﺧﺮ، ار ﻞﺟ ز اﻃﻠﺲ ﺑﭙﻮﺷﺪ ﺧﺮ اﺳﺖ !
ﺧﺮ اﺳﺖ و ﻳﻚ آﻴﻠﻪ ﻮﺟ !
ﺧﺮ از ﻟﮕﺪ ﺧﺮ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺧﺮ ﺑﺎرﺑﺮ، ﺑﻪ آﻪ ﺷﻴﺮ ﻣﺮدم رد !
ﺧﺮ ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪ و ﭘﻴﻐﺎم ﺁب ﻧﻤﻲ ﺧﻮﻩر !
ﺧﺮﺑﺰﻩ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﺎل ﺷﻐﺎﻟﻪ !
ﺧﺮﺑﺰﻩ آﻪ ﺧﻮردي ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎي ﻟﺮزش هﻢ ﺑﺸﻴﻨﻲ !
ﺧﺮﺑﺰﻩ ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ﻳﺎ هﻨﺪواﻧﻪ : هﺮ دو داﻪﻧ !
ﺧﺮﺑﻴﺎرو ﺑﺎﻗﻼ ﺑﺎر ﻦآ !
ﺧﺮ، ﭘﺎﻳﺶ ﻳﻚ ﺑﺎر ﺑﻪ ﭼﺎﻟﻪ ﻣﻴﻩﺮ !
ﺧﺮج آﻪ از آﻴﺴﻪ ﻣﻬﻤﺎن ﺑﻮد — – ﺣﺎﺗﻢ ﻃﺎﻳﻲ ﺷﺪن ﺁﺳﺎن ﺑﻮد !
ﺧﺮ ﭼﻪ داﻧﺪ ﻗﻴﻤﺖ ﻧﻘﻞ و ﻧﺒﺎت ؟
ﺧﺮ ﺧﺎﻟﻲ ﻳﺮﻗﻪ ﻣﻴﻩﺮ !
ﺧﺮ، ﺧﺴﻪﺘ – ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺮ، ﻧﺎراﻲﺿ !
ﺧﺮ ﺧﻔﺘﻪ ﺟﻮ ﻧﻤﻲ ﺧﻮﻩر !
ﺧﺮ دﻳﺰﻩ اﺳﺖ، ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮدش راﺿﻲ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺿﺮر ﺑﺼﺎﺣﺒﺶ ﺑﺰﻪﻧ !
ﺧﺮ را ﺑﺎ ﺁﺧﻮرﻣﻴﺨﻮرﻩ، ﻣﺮدﻩ را ﺑﺎ ﮔﻮر !
ﺧﺮ را ﺟﺎﻳﻲ ﻣﻲ ﺑﻨﺪﻧﺪ آﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺮ راﺿﻲ ﺑﺎﻪﺷ !
ﺧﺮ را آﻪ ﺑﻪ ﻋﺮوﺳﻲ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ، ﺑﺮيا ﺧﻮﺷﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮاي ﺁﺑﻜﺸﻲ اﺳﺖ !
ﺧﺮ را ﮔﻢ آﺮدﻩ ﭘﻲ ﻧﻌﻠﺶ ﻣﻴﮕﺮﻩد !
ﺧﺮ، رو ﺑﻪ ﻃﻮﻳﻠﻪ ﺗﻨﺪ ﻣﻴﻩﺮ !
ﺧﺮس، ﺗﺨﻢ ﻣﻴﻜﻨﻪ ﻳﺎ ﺑﭽﻪ ؟ از اﻳﻦ دم ﺑﺮﻳﺪﻩ هﺮ ﭼﻲ ﺑﮕﻲ ﺑﺮﻣﻴدﺎ !
ﺧﺮس در آﻮﻩ، ﺑﻮ ﻋﻠﻲ ﺳﻴﻨﺎﺖﺳ !
ﺧﺮس ﺷﻜﺎر ﻧﻜﺮدﻩ رو ﭘﻮﺳﺘﺸﻮ ﻧﻔﺮوش !
ﺧﺮ ﺳﻮاري را ﺣﺴﺎ ب ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
ﺧﺮ، ﺳﻲ ﺷﺎهﻲ ، ﭘﺎﻟﻮن دو زار !
ﺧﺮ آﺮﻳﻢ را ﻧﻌﻞ آﺮند !
ﺧﺮ آﻪ ﺟﻮ دﻳﺪ، آﺎﻩ ﻧﻤﻴﺨﻮرﻩ !
ﺧﺮ، آﻪ ﻋﻠﻒ دﻳﺪ ﮔﺮدن دراز ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺧﺮ ﮔﭻ آﺶ روز ﺟﻤﻌﻪ از آﻮﻩ ﺳﻨﮓ ﻣﻴﺎرﻩ !
ﺧﺮ ﻟﺨﺖ راﭘﺎﻻﻧﺸﻮ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪارﺪﻧ !
ﺧﺮ ﻣﺎ از آﺮﮔﻲ دم ﻧﺪاﺷﺖ !
ﺧﺮ ﻧﺎﺧﻨﻜﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﻴﺸﻮد !
ﺧﺮوار ﻧﻤﻜﻪ، ﻣﺜﻘﺎل هﻢ ﻧﻤﻪﻜ !
ﺧﺮ واﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻌﻄﻞ ﭼﺸﻪ !
ﺧﺮوﺳﻲ را آﻪ ﺷﻐﺎل ﺻﺒﺢ ﻣﻴﺒﺮﻩ ﺑﮕﺬار ﺳﺮ ﺷﺐ ﺑﺒﻩﺮ !
ﺧﺮ، هﻤﺎن ﺧﺮﻩ ﭘﺎﻻﻧﺶ ﻋﻮض ﺷﺪﻩ !
ﺧﺮﻳﺖ ارث ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻬﺮﻩ ﺧﺪادادﻩ س !
ﺧﺮي آﻪ از ﺧﺮي واﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺪﻳ ﻳﺎل و دﻣﺸﻮ ﺑﺮﺪﻳ !
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﺧﻮرد و آ ِﺸﺖ، ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﺮد و هِﺖﺸ !
ﺧﻮاب ﭘﺎﺳﺒﺎن، ﭼﺮاغ دزﻩد !
ﺧﻨﺪﻩ آﺮدن دل ﺧﻮش ﻣﻴﺨﻮاد و ﮔﺮﻳﻪ آﺮدن ﺳﺮ وﭼﻢﺸ !
ﺧﻮاهﺮ ﺷﻮهﺮ، ﻋﻘﺮب زﻳﺮ ﻓﺮﻪﺷ !
ﺧﻮاﺳﺖ زﻳﺮ اﺑﺮوﺷﻮ ﺑﺮدارﻩ، ﭼﺸﻤﺎﺷﻮ آﻮر آﺮد !
ﺧﻮاهﻲ ﻧﺸﻮي ر ﺳﻮا هﻤﺮﻧﮓ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻮﺷ !
ﺧﻮﺑﻲ ﻟﺮ ﺑﻪ ﺁﻧﺴﺖ آﻪ هﺮ ﭼﻪ ﺷﺐ ﮔﻮﻳﺪ روزﻧﻪ اﻧﺖﺴ !
ﺧﻮدﺗﻮ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺒﻴﻦ، رﻓﻴﻘﺘﻮ ﻣﺮﻩد !
ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻪ ﻧﮕﻬﺪارﻩ ﭼﻄﻮر ﻣﻨﻮ ﻧﮕﻬﻤﻴﺪارﻩ ؟
ﺧﻮد ﮔﻮﺋﻲ و ﺧﻮد ﺧﻨﺪي، ﻋﺠﺐ ﻣﺮد هﻨﺮ ﻣﻨيﺪ !
ﺧﻮدم آﺮدم آﻪ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮ ﺧﻮدم ﺑﺎد !
ﺧﻮردن ﺧ ﻮﺑﻲ دارﻩ ، ﭘﺲ دادن ﺑﺪي !
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل آﺴﺎﻧﻲ آﻪ ﻣﺮدﻧﺪ و ﺁواز ﺗﺮا ﻧﺸﻨﻴﺪﻧﺪ !
ﺧﻮﺷﺎ ﭼﺎهﻲ آﻪ ﺁب از ﺧﻮد ﺑﺮ ﺁرد !
ﺧﻮش ﺑﻮد ﮔﺮ ﻣﺤﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻳﺪ ﺑﻤﻴﺎن – — ﺗﺎ ﺳﻴﻪ روي ﺷﻮد هﺮ آﻪ دراو ﻏﺶ ﺑﺎﺪﺷ .
ﺧﻮش زﺑﺎن ﺑﺎش در اﻣﺎن ﺑﺎش !
ﺧﻮﻟﻲ ﺑﻜﻔﻢ ﺑﻪ آﻪ آﻠﻨﮕﻲ ﺑﻬﻮ ا !
ﻳﻚ دﻩ ﺁﺑﺎد ﺑﻪ از ﺻﺪ ﺷﻬﺮ ﺧﺮبا !
ﺧﻮﻧﺴﺎر اﺳﺖ و ﻳﻚ ﺧﺮس !
ﺧﻴﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ را ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ !
ﺧﻴﻚ ﺑﺰرگ، روﻏﻨﺶ ﺧﻮب ﻧﻤﻴﺸﻪ !

» د «
دادن ﺑﺪﻳﻮاﻧﮕﻲ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻌﺎﻗﻲﻠ !
دارﻧﺪﮔﻴﺴﺖ و ﺑﺮازﻧﺪﻲﮔ !
داري ﻃﺮب آﻦ، ﻧﺪاري ﻃﻠﺐ ﻦآ !
داﺷﺘﻢ داﺷﺘﻢ ﺣﺴﺎب ﻧﻴﺴﺖ، دارم دارم ﺣﺴﺎﺑﻪ !
داﻧﺎ داﻧﺪ و ﭘﺮﺳﺪ ﻧﺎدان ﻧﺪاﻧﺪ و ﻧﭙﺮﺳﺪ !
داﻧﺎ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﻴﺨﻮرد ﻧﺎدان ﭼﻐﻨﺪر !
داﻧﻪ ﻓﻠﻔﻞ ﺳﻴﺎﻩ و ﺧﺎل ﻣﻬﺮوﻳﺎن ﺳﻴﻩﺎ — هﺮ دو ﺟﺎﻧﺴﻮز اﺳﺖ اﻣﺎ اﻳﻦ آﺠﺎ و ﺁن آﺠﺎ !
داﻳﻪ از ﻣﺎدر ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮ را ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺴﺘﻦ ﺑﺮﺪﻳ !
د ﺧﺘﺮ، ﺗﺨﻢ ﺗﺮ ﺗﻴﺰك اﺳﺖ !
دﺧﺘﺮ ﺗﻨﺒﻞ، ﻣﺎدر آﺪﺑﺎﻧﻮ را دوﺳﺖ داﻩر !
دﺧﺘﺮﻣﻴﺨﻮهﻲ ﻣﺎﻣﺎش را ﺑﻴﻦ – — آﺮﺑﺎس ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ﭘﻬﻨﺎش را ﺑﺒﻦﻴ !
دﺧﺘﺮ هﻤﺴﺎﻳﻪ هﺮ ﭼﻪ ﭼﻞ ﺗﺮ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﻬﺮﺘ !
دﺧﺘﺮي آﻪ ﻣﺎدرش ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺑﻜﻨﻪ ﺑﺮاي ﺁﻗﺎ داﺋﻴﺶ ﺧﻮﻪﺑ !
درازي ﺷﺎﻩ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻬﭘ ﻨﺎي ﻣﺎﻩ ﺧﺎﻧﻢ رد !
در ﺑﻴﺎﺑﺎن ﮔﺮﺳﻨﻪ را ﺷﻠﻐﻢ ﭘﺨﺘﻪ ﺑﻪ ز ﻧﻘﺮﻩ ﺧﺎم !
در ﺑﻴﺎﺑﺎن ﻟﻨﮕﻪ آﻔﺶ، ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪاﺳﺖ !
در ﭘﺲ هﺮ ﮔﺮﻳﻪ ﺁﺧﺮ ﺧﻨﺪﻩ اﻳﺖﺴ !
در ﺟﻨﮓ، ﺣﻠﻮا ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻤﻴﻜﻨﻨﺪ !
در ﺟﻮاﻧﻲ ﻣﺴﺘﻲ، در ﭘﻴﺮي ﺳﺴﺘﻲ، ﭘﺲ آﻲ ﺧﺪا ﭘﺮﺳﺘﻲ ؟ !
در ﺟﻬﺎن هﺮ آﺲ ﻪآ دارﻩ ﻧﺎن ﻣﻔﺖ، ﻣﻴﺘﻮاﻧﺪ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﺧﻮب ﮔﻔﺖ !
در ﺟﻬﻨﻢ ﻋﻘﺮﺑﻲ هﺴﺖ آﻪ از دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﺎر ﻏﺎﺷﻴﻪ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺮﺪﻧ !
در ﺟﻴﺒﺶ را ﺗﺎر ﻋﻨﻜﺒﻮت ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ !
در ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﻃﻨﺒﻮر ﻣﻴﺂﻣﻮزد در ﮔﻮر اﺳﺘﺎد ﺧﻮاهﺪ ﺪﺷ !
در ﺣﻮﺿﻲ آﻪ ﻣﺎهﻲ ﻧﻴﺴﺖ ، ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﻩر !
رد ﺧﺎﻧﻪ ات را ﺑﺒﻨﺪ هﻤﺴﺎﻳﻪ ﺗﻮ دزد ﻧﻜﻦ !
در ﺧﺎﻧﻪ اﮔﺮ آﺲ اﺳﺖ ﻳﻜﺤﺮف ﺑﺲ اﺳﺖ !
در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﻌﺎرﻩ هﺎ ﻧﻘﺎرﻩ ﻣﻴﺰﻧﺪﻨ !
در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻮر، ﺷﺒﻨﻤﻲ ﻃﻮﻓﺎﻧﺴﺖ !
در ﺧﺎﻧﻪ هﺮ ﭼﻪ، ﻣﻬﻤﺎن هﺮ ﻪآ !
درﺧﺖ اﮔﺮ ﻣﺘﺤﺮك ﺷﺪي ز ﺟﺎي ﺑﺠيﺎ — ﻧﻪ ﺟﻮر ارﻩ آﺸﻴﺪي ﻧﻪ ﺟﻔﺎي ﺗﺒﺮ !
درﺧﺖ ﭘﺮ ﺑﺎر، ﺳﻨﮓ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
درﺧﺖ ﭘﺮ ﺑﺎر، ﺳﻨﮓ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
درﺧﺖ آﺎهﻠﻲ ﺑﺎرش ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ اﺳﺖ !
درﺧﺖ آﺞ ﺟﺰ ﺑﺂﺗﺶ راﺳﺖ ﻧﻤﻴﺸﻪ !
درﺧﺖ ﮔﺮدآﺎن ﺑﺎﻳﻦ ﺑﻠﻨﺪي — درﺧﺖ ﺧﺮﺑﺰﻩ اﷲ اآﺮﺒ !
درﺧﺖ هﺮ ﭼﻪ ﺑﺎرش ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻪ، ﺳﺮش ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻴدﺎ !
درد لد ﺧﻮدم آﻢ ﺑﻮد، اﻳﻨﻬﻢ ﻗﺮﻗﺮ هﻤﺴﺎﻪﻳ !
درد، آﻮﻩ آﻮﻩ ﻣﻴﺎد، ﻣﻮﻣﻮ ﻣﻴﻩﺮ !
در دروازﻩ را ﻣﻴﺸﻪ ﺑﺴﺖ، اﻣﺎ در دهﻦ ﻣﺮدم و ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺑﺴﺖ !
در دﻧﻴﺎ هﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﻚ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻧﻤﻴﭽﺮﺧﻪ !
در دﻧﻴﺎ ﻳﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻴﻤﻮﻧﻪ ﻳﻪ ﺑﺪي !
در دﻳﺰي وازﻩ، ﺣﻴﺎي ﮔﺮﺑﻪ آﺠﺎ رﻓﻪﺘ !
رد زﻣﺴﺘﺎن، اﻟﻮ، ﺑﻪ از ﭘﻠﻩﻮ !
در زﻣﺴﺘﺎن ﻳﻪ ﺟﻞ ﺑﻬﺘﺮ از ﻳﻪ دﺳﺘﻪ ﮔﻠﻪ !
درزي در آﻮزﻩ اﻓﺘﺎد !
در زﻳﺮ اﻳﻦ ﮔﻨﺒﺪ ﺁﺑﻨﻮﺳﻲ، ﻳﻜﺠﺎ ﻋﺰاﺳﺖ ﻳﻜﺠﺎ ﻋﺮوﺳﻲ !
درس ادﻳﺐ اﮔﺮ ﺑﻮد زﻣﺰﻣﻪ ﻣﺤﺒﺘﻲ – — ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻪ ﻣﻜﺘﺐ ﺁورد ﻃﻔﻞ ﮔﺮﻳﺰ ﭘﺎي ار )) . ﻧﻈﻴﺮي ﻧﻴﺸﺎﺑﻮير ((
د ر ﺷﻬﺮ آﻮرهﺎ ﻳﻪ ﭼﺸﻤﻲ ﭘﺎدﺷﺎﺳﺖ !
در ﺷﻬﺮ ﻧﻲ ﺳﻮاران ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻮار ﻧﻲ ﺪﺷ !
در ﻋﻔﻮ ﻟﺬﺗﻴﺴﺖ آﻪ در اﻧﺘﻘﺎم ﻧﻴﺖﺴ !
در آﺎر ﺧﻴﺮ ﺣﺎﺟﺖ هﻴﭻ اﺳﺘﺨﺎرﻩ ﻧﻴﺖﺴ )) ! ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮايز ((
در آﻒ ﺷﻴﺮ ﻧﺮ ﺧﻮﻧﺨﻮارﻩ يا – — ﻏﻴﺮ از ﺗﺴﻠﻴﻢ و رﺿﺎ آﻮ ﭼﺎرﻩ اي ؟
در ﻣﺠﻠﺲ ﺧﻮد راﻩ ﻣﺪﻩ هﻤﭽﻮ ﻣﻨﻲ ار — آﺎﻓﺴﺮدﻩ دل اﻓﺴﺮدﻩ آﻨﺪ اﻧﺠﻤﻨﻲ ار !
درم داران ﻋﺎﻟﻢ را آﺮم ﻧﻴﺖﺴ — آﺮﻳﻤﺎن را ﺑﺪﺳﺖ اﻧﺪر درم ﻧﻴﺖﺴ !
در ﻣﺴﺠﺪﻩ، ﻧﻪ آﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻪ ﺳﻮزوﻧﺪﻲﻧ !
در ﻧﻤﻚ رﻳﺨﺘﻦ ﺗﻮي دﻳﮓ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺮد ﭘﺸﺖ آﺮد !
دروﻳﺶ از دﻩ راﻧﺪﻩ، ادﻋﺎي آﺪﺧﺪاﺋﻲ آﻨﺪ !
دروﻳﺶ ﻣﻮﻣﻴﺎﺋﻲ، هﻲ ﻣﻴﮕﻲ و ﻧﻤﻴﺎﻲﺋ !
دروﻳﺶ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : در دآﺎﻧﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪ دهﻨﺸﻮ هﻢ ﮔﺬاﺷﺖ !
در، هﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﻚ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻧﻤﻴﮕﺮدﻩ !
درهﻔﺖ ﺁﺳﻤﺎن ﻳﻚ ﺳﺘﺎرﻩ ﻧﺪارﻩ !
دزد،ﺁب ﮔﺮون ﻣﻴﺨﻮﻩر !
دزد ﺑﺎزار ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻣﻴﺨﻮاهﺪ !
دزد ﺑﺎش و ﻣﺮد ﺑﺎش !
دزد ﺑﻪ ﻳﻚ راﻩ ﻣﻴﺮود، ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺎل ﺑﻪ هﺰار راﻩ !
دزد ﺣﺎﺿﺮ و ﺑﺰ ﺣﺎﺮﺿ !
دزد ﻧﺎﺷﻲ ﺑﻪ آﺎهﺪون ﻣﻴﺰﻧﻪ !
دزدي ﺁﻧﻬﻢ ﺷﻠﻐﻢ ؟ !
دزدي آﻪ ﻧﺴﻴﻢ را ﺑﺪزدد دزد اﺳﺖ !
دﺳﺖ ﺑﺎﻻي دﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ )) . در ﺟﻬﺎن ﭘﻴﻞ ﻣﺴﺖ ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ (( …
دﺳﺖ ﺑﻪ د ﻧﺒﻚ هﺮ آﻲ ﺑﺰﻧﻲ ﺻﺪا ﻣﻴﻩﺪ !
دﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻗﺪر دﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻩ را ﻣﻴﺪوﻪﻧ !
دﺳﺖ ﺑﺸﻜﻨﺪ در ﺁﺳﺘﻴﻦ، ﺳﺮ ﺑﺸﻜﻨﺪ درآﻼﻩ !
دﺳﺖ ﺑﻴﭽﺎرﻩ ﭼﻮن ﺑﺠﺎن ﻧﺮﺪﺳ — ﭼﺎرﻩ ﺟﺰ ﭘﻴﺮهﻦ درﻳﺪن ﻧﻴﺖﺴ !
دﺳﺖ ﺑﻲ هﻨﺮ آﻔﭽﻪ ﮔﺪﺋﻴﺖﺴ !
دﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻧﺪارﻩ !
دﺳﺖ ﭘﻴﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻪآ ﭘﺲ ﻧﻴﻔﺘﻪ !
دﺳﺘﺖ ﭼﺮﺑﻪ، ﺑﻤﺎل ﺳﺮت !
دﺳﺘﺖ ﭼﻮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻢﻧ – — درﻳﺎب آﻨﻴﺰ ﻣﻄﺒﺨﻲ ار !
دﺳﺘﺖ ﭼﻮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ آﻮآﻮ، ﺧﺸﻜﻪ ﭘﻠﻮ را ﻓﺮو ﻮآ !
دﺳﺖ ﺗﻨﮕﻲ ﺑﺪﺗﺮ از دﻟﺘﻨﮕﻲ اﺳﺖ !
دﺳﺖ ﺧﺎﻟﻲ ﺑﺮاي ﺗﻮ ﺳﺮ زدن ﺧﻮﻪﺑ !
دﺳﺖ در آﺎﺳﻪ و ﻣﺸﺖ در ﭘﻴﺸﺎﻲﻧ !
دﺳﺖ، دﺳﺖ را ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻪ !
دﺳﺖ دآﺎﻧﺪار ﺗﻠﺦ اﺳﺖ !
دﺳﺖ راﺳﺖ را از ﭼﭗ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﻪﺳ !
دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺧﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﻪ ﭘﺎﻻن ﺧﺮ را ﺑﺮ ﻣﻴﺪادر !
دﺳﺘﺶ ﺑﻪ دم ﮔﺎو ﺑﻨﺪ ﺷﺪﻩ !
دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻋﺮب و ﻋﺠﻢ ﺑﻨﺪ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ !
دﺳﺘﺶ ﺑﺪهﻨﺶ ﻣﻴﺮﺳﻪ !
دﺳﺘﺶ در آﻴﺴﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ اﺳﺖ !
دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ آﻤﺮش ﮔﺮﻓﺘﻪ آﻪ از ﺑﻴﮕﻲ ﻧﻴﻔﺘﻪ !
دﺳﺘﺶ ﺷﻴﺮﻩ اﻳﺴﺖ ﻳﺎ دﺳﺘﺶ ﭼﺴﺒﻨﺎك اﺳﺖ !
دﺳﺘﺶ را ﺗﻮي ﺣﻨﺎ ﮔﺬاﺷﺖ !
دﺳﺖ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻜﺎر ﻣﻴﺮﻩ، دل ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻜﺎر ﻧﻤﻴﺮﻩ !
دﺳﺖ ﺷﻜﺴﺘﻪ وﺑﺎل ﮔﺮدﻧﻪ !
دﺳﺘﺶ ﻧﻤﻚ ﻧﺪارﻩ !
دﺳﺖ آﺎر دل و ﻧﻤﻴﻜﻨﻪ و لد آﺎر دﺳﺖ و ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
دﺳﺘﺶ آﺠﻪ !
دﺳﺖ آﻪ ﺑﻪ ﭼﻮب ﺑﺮدي ﮔﺮﺑﻪ دزدﻩ ﺣﺴﺎب آﺎر ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
دﺳﺖ آﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺷﺪ ﺑﺮآﺖ آﻢ ﻣﻲ ﺷﻮد !
دﺳﺖ ﻣﺎ آﻮﺗﺎﻩ و ﺧﺮﻣﺎ ﺑﺮ ﻧﺨﻞﻴ )) . ﭘﺎي ﻣﺎ ﻟﻨﮓ اﺳﺖ و ﻣﻨﺰل ﺑﺲ درزا )) (( ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮايز ((
دﺳﺖ ﻧﻨﺖ درد ﻧﻜﻪﻨ !
دﺳﺖ و روت را ﺑﺸﻮر ﻣﻨﻢ ﺑﺨرﻮ !
دﺳﺖ و روﻳﺶ را ﺑﺎ ﺁب ﻣﺮدﻩ ﺷﻮر ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺴﺘﻪ اﺳﺖ !
دﺳﺘﻲ را آﻪ ﺣﺎآﻢ ﺑﺒﺮﻩ ﺧﻮن ﻧﺪارﻩ ﻳﺎ دﻳﻪ ﻧﺪارﻩ !
دﺳﺘﻲ را آﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮان ﺑﺮﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳﻴﺪ !
دﺳﺘﻲ را آﻪ از ﻣﻦ ﺑﺮﻳﺪ، ﺧﻮاﻩ ﺳﮓ ﺑﺨﻮرد ﺧﻮاﻩ ﮔﺮﻪﺑ !
دﺷﻤﻨﺎن در زﻧﺪن ﺑﺎ ﻢه دوﺳﺖ ﺷﻮﺪﻧ !
دﺷﻤﻦ داﻧﺎ ﺑﻠﻨﺪت ﻣﻴﻜﻨﺪ — ﺑﺮ زﻣﻴﻨﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻧﺎدان دوﺖﺳ !
دﺷﻤﻦ داﻧﺎ آﻪ ﻏﻢ ﺟﺎن ﺑﻮد – — ﺑﻬﺘﺮ از دوﺳﺖ آﻪ ﻧﺎدان ﺑﻮد )) . ﻧﻈﺎﻣﻲ ((
دﺷﻤﻦ ﻧﺘﻮان ﺣﻘﻴﺮ و ﺑﻴﭽﺎرﻩ ﺷﻤدﺮ )) . داﻧﻲ آﻪ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ زال ﺑﺎ رﺳﺘﻢ ﮔﺮد (( )) ﺳﻌيﺪ ((
دﻋﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ را ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ !
دﻋﺎ ﻦآ )) اﻟﻒ (( ﺑﻤﻴﺮﻩ ﻳﺎ دﻋﺎ آﻦ ﺑﺎﺑﺎت ﺑﻤﻴﺮﻩ !
دﻋﻮا ﺳﺮ ﻟﺤﺎف ﻣﻼ ﻧﺼﺮاﻟﺪﻳﻦ ﺑﻮد !
دﻻآﻬﺎ آﻪ ﺑﻴﻜﺎر ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺳﺮ هﻢ را ﻣﻴﺘﺮاﺷﺪﻨ !
دل ﺑﻴﻐﻢ دراﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ – — اﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻲ ﺁدم ﻧﺒﺎﺷﺪ .
دل ﺳﻔﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ آﻪ ﺁدم ﭘﻴﺶ هﺮ آﺲ ﺑﺎز ﻨآ ﻪ !
دﻟﺶ درو ﻃﺎﻗﭽﻪ ﻧﺪارﻩ !
دﻟﻢ ﺧﻮﺷﻪ زن ﺑﮕﻢ اﮔﺮ ﭼﻪ آﻤﺘﺮ از ﺳﮕﻢ !
دﻟﻮ هﻤﻴﺸﻪ از ﭼﺎﻩ درﺳﺖ در ﻧﻤﻴﺎد !
دﻣﺎﻏﺶ را ﺑﮕﻴﺮي ﺟﺎﻧﺶ در ﻣﻴدﺎ !
دم ﺧﺮوس از ﺟﻴﺒﺶ ﭘﻴﺪاﺖﺳ !
دﻣﺶ را ﺗﻮي ﺧﻤﺮﻩ زدﻩ اﺳﺖ !
دﻧﺪن اﺳﺐ ﭘﻴﺸﻜﺸﻲ را ﻧﻤﻴﺸﻤﺎرﻧﺪ !
دﻧﺪﻩ را ﺷﺘﺮ ﺷﻜﺴﺖ، ﺗﺎواﻧﺶ را ﺧﺮ داد !
دﻧﻴﺎ ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﻣﺎ، ﭼﻪ درﻳﺎ ﭼﻪ ﺳﺮبا !
دﻧﻴﺎ دﻣﺶ درازﻩ !
دﻧﻴﺎ ﺟﺎي ﺁزﻣﺎﻳﺶ اﺳﺖ، ﻧﻪ ﺟﺎي ﺁﺳﺎﻳﺶ !
دﻧﻴﺎ، دار ﻣﻜﺎﻓﺎﺗﻪ !
دﻧﻴﺎ را ﺁب ﺑﺒﺮﻩ او راﺧﻮاب ﻣﻴﺒﺮﻩ !
دﻧﻴﺎ را هﺮ ﻃﻮر ﺑﮕﻴﺮي ﻣﻴﮕﺬﻩر !
دﻧﻴﺎﻳﺶ ﻣﺜﻞ ﺁﺧﺮت ﻳﺰﻳﺪﻩ !
دﻧﻴﺎ ﻣﺤﻞ ﮔﺬﻩر !
دو ﺗﺎ در را ﭘﻬﻠﻮي هﻢ ﻣﻴﮕﺬارﻧﺪ ﺑﺮاي اﻳﻨﺴﺖ آﻪ ﺑﻪ درد هﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ !
دو ﺧﺮوس ﺑﭽﻪ از ﻳﻚ ﻣﺮغ ﭘﻴﺪا ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻳﻜﻲ ﺗﺮآﻲ ﻣﻴﺨﻮﻧﻪ ﻳﻜﻲ ﻓﺎرﺳﻲ !
دود از آﻨﺪﻩ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻴﻪﺸ !
دود، روزﻧﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﭘﻴﺪا ﻣﻴﻜﻨﻪ !
د و دﺳﺘﻤﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻗﻪﺼ !
دور اول و ﺑﺪ ﻣﺴﺘﻲ ؟
دور دور ﻣﻴﺮزا ﺟﻼﻟﻪ ، ﻳﻚ زن ﺑﻪ دو ﺷﻮهﺮ ﺣﻼﻪﻟ !
دوري و دوﺳﺘﻲ !
دوﺳﺖ ﺁﻧﺴﺖ آﻪ ﺑﮕﺮﻳﺎﻧﺪ . دﺷﻤﻦ ﺁﻧﺴﺖ آﻪ ﺑﺨﻨﺪاﻧﺪ !
دوﺳﺖ هﻤﻪ آﺲ، دوﺳﺖ هﻴﭽﻜﺲ ﻧﻴﺖﺴ !
دوﺳﺘﻲ ﺑﺪوﺳﺘﻲ در، ﺟﻮ ﺑﻴﺎر زرد ﺁﻟﻮ ﺑﺒﺮ !
دوﺳﺘﻲ دوﺳﺘﻲ از ﺳﺮت ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﭘﻮﺳﺘﻲ ؟ !
دوﺻﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﭼﻮ ﻧﻴﻢ آﺮدار ﻧﻴﺖﺴ !
دو ﺻﺪ ﻣﻦ اﺳﺘﺨﻮان ﺑﺎﻳﺪ آﻪ ﺻﺪﻣﻦ ﺑﺎر ﺑﺮدادر !
دوغ در ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺮش اﺳﺖ !
دوغ و دوﺷﺎب در ﻧﻈﺮش ﻳﻜﻴﺴﺖ !
دو ﻗﺮت و ﻧﻴﻤﺶ ﺑﺎﻗﻴﻪ !
دو ﻗﺮص ﻧﺎن اﮔﺮ از ﮔﻨﺪم اﺳﺖ و ﮔﺮ از ﻮﺟ – — دوﺗﺎي ﺟﺎﻣﻪ اﮔﺮ آﻬﻨﻪ اﺳﺖ و ﮔﺮ از ﻮﻧ .
هﺰار ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻨﺰد اﺑﻦ ﻳﻤﻦﻴ — زﻓﺮﻣﻤﻠﻜﺖ آﻴﻘﺒﺎد و آﻴﺨﺴوﺮ .
دﻩ اﻧﮕﺸﺖ را ﺧﺪا ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﻩﺪ !
دﻩ، ﺑﺮاي آﺪﺧﺪا ﺧﻮﺑﻪ و ﺑﺮادشر !
دﻩ دروﻳﺶ در ﮔﻠﻴﻤﻲ ﺑﺨﺴﺒﻨﺪ و دو ﭘﺎدﺷﺎﻩ در اﻗﻠﻴﻤﻲ ﻧﮕﻨﺠﺪﻨ .
دهﻨﺶ ﺁﺳﺘﺮ داﻩر !
دهﻨﺶ ﭼﺎك و ﺑﺴﺖ ﻧﺪارﻩ !
دهﻦ ﻣﺮدم را ﻧﻤﻴﺸﻮد ﺑﺴﺖ !
دهﻨﻪ ﺟﻴﺒﺶ را ﺗﺎر ﻋﻨﻜﺒﻮت ﮔﺮﻓﺘﻪ !
دﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻪ، دل ﻣﻴﺨﻮدا !
دﻳﺮ ﺁﻣﺪﻩ زود ﻣﻴﺨﻮاد ﺑﺮﻩ !
دﻳﺮ زاﺋﻴﺪﻩ زود ﻣﻴﺨﻮاد ﺑﺰرگ آﻨﻪ !
دﻳﺸﺐ هﻤﻪ ﺷﺐ آﻤﭽﻪ زدي آﻮ ﺣﻠﻮا ؟ !
دﻳﮓ ﺑﻪ دﻳﮓ ﻣﻴﮕﻪ روت ﺳﻴﺎﻩ ، ﺳﻪ ﭘﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﻪ ﺻﻞ ﻋﻠﻲ !
دﻳﮕﺮان آﺎﺷﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺧﻮردﻳﻢ، ﻣﺎ ﻣﻴﻜﺎرﻳﻢ دﻳﮕﺮان ﺑﺨﻮرﺪﻧ !
دﻳﮓ ﻣﻼ ﻧﺼﺮاﻟﺪﻳﻦ اﺳﺖ !
دﻳﻮار ﺣﺎﺷﺎ ﺑﻠﻨﺪﻩ !
دﻳﻮار ﻣﻮش دارﻩ ، ﻣﻮش هﻢ ﮔﻮش داﻩر !
دﻳﻮاﻧﻪ ﭼﻮ دﻳﻮاﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﻨﺪ ﺧﻮﺷﺶ ﺁﻳﺪ !

» ذ «
ذات ﻧﺎﻳﺎﻓﺘﻪ از هﺴﺘﻲ ﺑﺨﺶ – — آﻲ ﺗﻮاﻧﺪ آﻪ ﺷﻮد هﺴﺘﻲ ﺑﺨﺶ ؟ )) ! ﺟﺎﻲﻣ ((
ذرﻩ ذرﻩ آﺎﻧﺪرﻳﻦ ارض و ﺳﻤﺎﺳﺖ – — ﺟﻨﺲ ﺧﻮد را هﻤﭽﻮ آﺎﻩ و آﻬﺮﺑﺎﺳﺖ )) . ﻣﻮﻟﻮي ((
ذرﻩ ذرﻩ ﺟﻤﻊ ﮔﺮدد واﻧﮕﻬﻲ درﻳﺎ ﺷﻮد .

» ر «
راﺳﺘﻲ هﻴﺒﺖ اﻟﻠﻬﻲ ﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ﻣﻨﻮ ﺑﺘﺮﺳﻮﻧﻲ ؟ !
راﻩ دزد زدﻩ ﺗﺎ ﭼﻬﻞ روز اﻣﻪﻨ !
راﻩ دوﻳﺪﻩ، آﻔﺶ درﻳﺪﻩ !
رﺣﻤﺖ ﺑﻜﻔﻦ دزد اوﻲﻟ !
رﺧﺖ دو ﺟﺎري را در ﻳﻚ ﻃﺸﺖ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺷﺴﺖ !
رﺳﺘﻢ اﺳﺖ و ﻳﻜﺪﺳﺖ اﺳﻠﺤﻪ !
رﺳﺘﻢ در ﺣﻤﺎم اﺳﺖ !
رﺳﺘﻢ ﺻﻮﻟﺖ و اﻓﻨﺪي ﭘﻴيﺰ !
رﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮد ﺑﻼﻳﻲ وﻟﻲ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﮔﺬﺖﺷ )) . ﻧﺮﻳﺨﺖ درد ﻣﻲ و ﻣﺤﺘﺴﺒﺰ دﻳﺮ ﮔﺬﺖﺷ )) (( … ﺁﺻﻔﻲ هﺮيو ((
رﻃﺐ ﺧﻮردﻩ آﻲ ﻣﻨﻊ رﻃﺐ ﭼﻮن آﻨﺪ !
رﻓﺖ زﻳﺮ اﺑﺮوش را ﺑﺮدارﻩ ﭼﺸﻤﺶ را هﻢ آﻮر آﺮد !
رﻓﺖ ﺑﻪ ﻧﺎن ﺑﺮﺳﻪ ﺑﺠﺎن رﺳﺪﻴ !
رﻓﺘﻢ ﺛﻮاب آﻨﻢ آﺒﺎب ﺷﺪم !
رﻓﺘﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟﻪ دﻟﻢ واﺷﻪ ، ﺧﺎﻟﻪ ﺧﺴﺒﻴﺪ دﻟﻢ ﭘﻮﺳﻴﺪ !
رﻓﺘﻢ ﺷﻬﺮ آﻮرهﺎ ، دﻳﺪم هﻤﻪ آﻮر، ﻣﻨﻬﻢ آﻮر !
رﻗﺎﺻﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﺮﻗﺼﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ زﻣﻴﻦ آﺠﻪ !
رﻧﺪ را ﺑﻨﺪ و ﻗﺤﺒﻪ را ﭘﻨﺪ ﺳﻮد ﻧﻜﺪﻨ !
رﻧﮕﻢ ﺑﺒﻴﻦ و ﺣﺎﻟﻤﻮ ﻧﭙسﺮ !
روﺑﺮو ﺧﺎﻟﻪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭼﺎﻪﻟ !
رودﻩ ﺑﺰرﮔﻪ رودﻩ آﻮﭼﻴﻜﻪ رو ﺧﻮدر !
ر وز از ﻧﻮ، روزي از ﻮﻧ !
روز ﮔﺎر ﺁﺋﻴﻨﻪ ار ﻣﺤﺘﺎج ﺧﺎآﺴﺘﺮ آﻨﺪ !
روزﮔﺎر اﺳﺖ اﻳﻨﻜﻪ ﮔﻪ ﻋﺰت دهﺪ و ﮔﻪ ﺧﻮار دادر – — ﭼﺮخ ﺑﺎزﻳﮕﺮ از اﻳﻦ ﺑﺎزﻳﭽﻪ هﺎ ﺑﺴﻴﺎر دادر )). ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻘﺎم ﻓﺮاهﺎﻧﻲ
((
روزﻩ ﺧﻮردﻧﺸﻮ دﻳﺪم، وﻟﻲ ﻧﻤﺎز آﺮدﻧﺶ را ﻧﺪﻳﺪﻩ ما !
روزي ﺑﻪ ﻗﺪﻪﻣ !
روزي ﮔﺮﻳﻪ دﺳﺖ زن ﺷﻠﺨﺘﻪ اﺳﺖ !
روﺿﻪ ﺧﻮان ﭘﺸﻤﻪ ﭼﺎل اﺳﺖ !
روﻏﻦ ﭼﺮاغ رﻳﺨﺘﻪ وﻗﻒ اﻣﺎﻣﺰاﻩد !
روﻏﻦ روي روﻏﻦ ﻣﻴﺮﻩ ، ﺑﻠﻐﻮر، ﺧﺸﻚ ﻣﻴﻤﻮﻪﻧ !
رو ﻣﺴﺨﺮﮔﻲ ﭘﻴﺸﻪ آﻦ و ﻣﻄﺮﺑﻲ ﺁﻣزﻮ — ﺗﺎ داد ﺧﻮد از آﻬﺘﺮ و ﻣﻬﺘﺮ ﺑﺴﺘﺎﻲﻧ )) . ﻋﺒﻴﺪ زاآﺎﻲﻧ ((
روي ﮔﺪا ﺳﻴﺎهﻪ وﻟﻲ آﻴﺴﻪ اش ﭘﺮﻩ !
رﻳﺴﻤﺎن ﺳﻮﺧﺖ و آﺠﻴﺶ ﺑﻴﺮون ﻧﺮﺖﻓ !
رﻳﺶ و ﻗﻴﭽﻲ هﺮ دو در دﺳﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ !

» ز «
ز ﺁب ﺧﺮد، ﻣﺎهﻲ ﺧﺮد ﺧﻴدﺰ — ﻧﻬﻨﮓ ﺁن ﺑﻪ آﻪ از درﻳﺎ ﮔﺮﻳﺰد !
زاﻏﻢ زد و زو ﻏﻢ زد، ﭘﺲ ﻣﺎﻧﺪﻩ آﻼغ آﻮرم دز !
زﺑﺎن ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻜﻨﺠﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻢﺻ ﺑﻜﻢ — ﺑﻪ از آﺴﻲ آﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ زﺑﺎﻧﺶ اﻧﺪر ﺣﻜﻢ )) . ﺳﻌيﺪ ((
زﺑﺎن ﺧﺮ را ﺧﻠﺞ ﻣﻴﺪوﻪﻧ !
زﺑﺎن ﺧﻮش، ﻣﺎر را از ﺳﻮراخ ﺑﻴﺮون ﻣﻴﺂودر !
زﺑﺎن ﺳﺮخ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﻣﻴﺪهﺪ ﺑﺮ ﺑﺎد – — ﺑﻬﻮش ﺑﺎش آﻪ ﺳﺮ در ﺳﺮ زﺑﺎن ﻧﻜﻲﻨ .
زﺑﺎن ﮔﻮﺷﺖ اﺳﺖ ﺑﻬﺮ ﻃﺮف آﻪ ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﻲ ﻣﻴﭽﺮﻪﺧ !
زﺧﻢ زﺑﺎن از زﺧﻢ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺪﺗﺮﻩ !
زدي ﺿﺮﺑﺘﻲ ﺿﺮﺑﺘﻲ ﻧﻮش ﻦآ !
زرد ﺁﻟﻮ را ﻣﻴﺨﻮرﻧﺪ ﺑﺮاي هﺴﺘﻪ شا !
زرﻧﮕﻲ زﻳﺎد ﻓﻘﺮ ﻣﻴﺂرﻩ !
زرﻧﮕﻲ زﻳﺎد ﻣﺎﻳﻪ ﺟﻮاﻧﻤﺮﮔﻴﺖﺴ !
ز ﻋﺸﻖ ﺗﺎ ﺑﺼﺒﻮري هﺰار ﻓﺮﺳﻨﮓ اﺳﺖ )) ! دﻟﻲ آﻪ ﻋﺎﺷﻖ و ﺻﺎﺑﺮ ﺑﻮد ﻣﮕﺮ ﺳﻨﮓ اﺳﺖ ؟ (( )) ﻌﺳ يﺪ ((
زﻋﻔﺮان آﻪ زﻳﺎد ﺷﺪ ﺑﺨﻮرد ﺧﺮ ﻣﻴﺪهﺪﻨ !
زآﻮة ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﻳﻚ داﻧﻪ ﭘﻨﺒﻪ دوﻧﻪ اﺳﺖ !
زﻣﺎﻧﻪ اﻳﺴﺖ آﻪ هﺮ آﺲ ﺑﺨﻮد ﮔﺮﻓﺘﺎر اﺳﺖ )) ! ﺗﻮ هﻢ در ﺁﻳﻨﻪ ﺣﻴﺮان ﺣﺴﻦ ﺧﻮﻳﺸﻲ (( … )) ﺁﺻﻔﻲ هﺮيو ((
زﻣﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﺴﺎزد، ﺗﻮ ﺑﺎ زﻣﺎﻧﻪ ﺑﺴزﺎ !
زﻣﺴﺘﺎن رﻓﺖ و ور ﺳﻴﺎهﻲ ﺑﻪ زﻏﺎل ﻣﻮﺪﻧ !
زن ﺁﺑﺴﺘﻦ ﮔﻞ ﻣﻴﺨﻮرﻩ اﻣﺎ ﮔﻞ داﻏﺴﺘﺎن !
زن ازﻏﺎزﻩ ﺳﺮخ رو ﺷﻮد و ﻣﺮد از ﻏﺰا !
زن ﺑﺪ را اﮔﺮ در ﺷﻴﺸﻪ هﻢ ﺑﻜﻨﻨﺪ آﺎر ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
زن ﺑﻼﺳﺖ ، اﻣﺎ اﻟﻬﻲ هﻴﭻ ﺧﺎﻧﻪ اي ﺑﻲ ﺑﻼ ﻧﺒﺎﺷﻪ !
زن ﺑﻴﻮﻩ را ﻣﻴﻮﻩ اش ﻣﻴﺨﻮاهﺪﻨ !
ز ن ﺗﺎ ﻧﺰاﺋﻴﺪﻩ دﻟﺒﺮﻩ، وﻗﺘﻴﻜﻪ زاﺋﻴﺪ ﻣﺎدرﻩ !
زن ﺟﻮان را ﺗﻴﺮي ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﻧﺸﻴﻨﺪ ﺑﻪ آﻪ ﭘﻴيﺮ !
زن راﺿﻲ، ﻣﺮد راﺿﻲ، ﮔﻮر ﭘﺪر ﻗﺎﻲﺿ !
زن ﺳﻠﻴﻄﻪ ﺳﮓ ﺑﻲ ﻗﻼدﻩ اﺳﺖ !
زن آﻪ رﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺑﻴﺴﺖ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺎﻟﺶ ﮔﺮﻳﺴﺖ !
زﻧﮕﻮﻟﻪ ﭘﺎي ﺗﺎﺑﻮت !
زن ﻧﺠﻴﺐ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﺳﻮ ﻧﻪ، وﻟﻲ ﻧﮕﻬﺪارﻳﺶ ﻣﺸﻜﻠﻪ !
زن و ﺷﻮهﺮ ﺟﻨﮓ آﻨﻨﺪ، اﺑﻠﻬﺎن ﺑﺎور آﻨﺪﻨ !
زﻧﻲ آﻪ ﺟﻬﺎز ﻧﺪارﻩ، اﻳﻨﻬﻤﻪ ﻧﺎز ﻧﺪارﻩ !
زورش ﺑﺨﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﻪ ﭘﺎﻟﻮن ﺧﺮ را ﺑﺮ ﻣﻴﺪاﻩر !
زور داري، ﺣﺮﻓﺖ ﭘﻴﻪﺸ !
زور دار ﭘﻮل ﻧﻤﻴﺨﻮاد، ﺑﻲ زور هﻢ ﭘﻮل ﻧﻤﻴﺨﻮاد !
زهﺮ ﻃﺮف ﻪآ آﺸﺘﻪ ﺷﻮد اﺳﻼم اﺳﺖ !
زﻳﺮ اﻧﺪزش زﻣﻴﻦ اﺳﺖ و رواﻧﺪازش ﺁﺳﻤﻮن !
زﻳﺮ ﭘﺎي آﺴﻲ ﭘﻮﺳﺖ ﺧﺮﺑﺰﻩ ﮔﺬاﺷﻦﺘ !
زﻳﺮ دﻣﺶ ﺳﺴﺖ اﺳﺖ !
زﻳﺮ دﻳﮓ اﺗﺶ اﺳﺖ و زﻳﺮ ﺁدم ﺁدم !
زﻳﺮ ﺳﺮش ﺑﻠﻨﺪﻩ !
زﻳﺮ ﺷﺎﻟﺶ ﻗﺮﻪﺻ !
زﻳﺮ آﺎﺳﻪ ﻧﻴﻢ آﺎﺳﻪ اﻳﺖﺴ .
زﻳﺮﻩ ﺑﻪ ﺮآ ﻣﺎن ﻣﻴﺒﺮﻩ !

» س «
ﺳﺎل ﺑﻪ دوازدﻩ ﻣﺎﻩ ﻣﺎ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻳﻜﺪﻓﻌﻪ هﻢ ﺗﻮ ﺑﺒﻦﻴ !
ﺳﺎل ﺑﻪ ﺳﺎل درﻳﻎ از ﭘﺎرﺳلﺎ !
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬارﻩ ﺗﺎ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻪ ﻧﻮروز ﺑﻴﻔﺘﻪ !
ﺳﺎﻟﻲ آﻪ ﻧﻜﻮﺳﺖ از ﺑﻬﺎرش ﭘﻴﺪاﺖﺳ !
ﺳﺒﻮي ﺧﺎﻟﻲ را ﺑﺴﺒﻮي ﭘﺮ ﻣﺰن !
ﺳﺒﻮي ﻧﻮ ﺁب ﺧﻨﻚ دادر !
ﺳﺒﻴﻠﺶ ﺁوﻳﺰان ﺪﺷ !
ﺳﺒﻴﻠﺶ را ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺮب آﺮد !
ﺳﭙﻠﺸﺖ ﺁﻳﺪ و زن زاﻳﺪ و ﻣﻬﻤﺎن ﻋﺰﻳﺰت ﺑﺮﺪﺳ !
ﺳﺨﻦ ﺧﻮد ﺗﻮ آﺠﺎ ﺷﻨﻴﺪي، اوﻧﺠﺎ آﻪ ﺣﺮف ﻣﺮدﻣﻮ ﺷﻨﻴﺪي !
ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻮﻳﺪ !
ﺳﺮ ﺑﺰرگ ﺑﻼي ﺑﺰرگ داﻩر !
ﺳﺮ ﺑﺸﻜﻨﻪ در آﻼﻩ، دﺳﺖ ﺑﺸﻜﻨﻪ در ﺁﺳﺘﻴﻦ !
ﺳﺮ ﺑﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻴﺘﺮاﺷﻪ !
ﺳﺮ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ، ﭘﺎي دار ﻣﻴﺮﻩ اﻣﺎ ﺑﺎﻻي دار ﻧﻤﻴﺮﻩ !
ﺳﺮ ﭘﻴﺮي و ﻣﻌﺮآﻪ ﮔﻴيﺮ !
ﺳﺮ ﺗﺮاﺷﻲ را از ﺳﺮ آﭽﻞ ﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮاد ﻳﺎد ﺑﮕﻴﺮﻩ !
ﺳﺮ ﺣﻠﻴﻢ روﻏﻦ ﻣﻴﺮود !
ﺳﺮ ﺧﺮ ﺑﺎش، ﺻﺎﺣﺐ زر ﺑﺎش !
ﺳﺮ را ﺑﺎ ﭘﻨﺒﻪ ﻣﻴﺒﺮد !
ﺳﺮ را ﻗ ﻤﻲ ﻣﻲ ﺷﻜﻨﻪ ﺗﺎواﻧﺶ را آﺎﺷﻲ ﻣﻴﻩﺪ !
ﺳﺮ زﻟﻒ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺳﺮ زﻟﻒ دﮔيﺮ !
ﺳﺮش از ﺧﻮدش ﻧﻴﺖﺴ .
ﺳﺮش ﺑﻪ ﺗﻨﺶ زﻳﺎدي ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺳﺮش ﺑﻪ آﻼش ﻣﻴﺎرﻩز !
ﺳﺮش ﺑﻮي ﻗﺮﻣﻪ ﺳﺒﺰي ﻣﻴﻩﺪ !
ﺳﺮش ﺗﻮي ﺣﺴﺎﺑﻪ !
ﺳﺮش ﺗﻮي ﻻك ﺧﻮدﺷﻪ !
ﺳﺮش ﺟﻨﮕﻪ اﻣﺎ دﻟﺶ ﻨﺗ ﻪﮕ !
ﺳﺮش را ﭘﻴﺮاهﻦ هﻢ ﻧﻤﻴﺪوﻧﻪ !
ﺳﺮ ﻗﺒﺮي ﮔﺮﻳﻪ آﻦ آﻪ ﻣﺮدﻩ ﺗﻮش ﺑﺎﻪﺷ !
ﺳﺮ ﻗﺒﺮم آﺜﺎﻓﺖ ﻧﻜﻦ از ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺖ ﮔﺬﺷﺘﻢ !
ﺳﺮ آﭽﻞ را ﺳﻨﮕﻲ و دﻳﻮاﻧﻪ را دﻧﻲﮕ !
ﺳﺮ آﭽﻞ و ﻋﺮﻗﭽﻦﻴ !
ﺳﺮآﻪ ﻣﻔﺖ از ﻋﺴﻞ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮﻩ !
ﺳﺮآﻪ ﻧﻘﺪ ﺑﻬﺘﺮ از ﺣﻠﻮاي ﻧ ﺴﻴﻪ اﺳﺖ !
ﺳﺮآﻪ ﻧﻪ در راﻩ ﻋﺰﻳﺰان ﺑﻮد — ﺑﺎر ﮔﺮاﻧﻴﺴﺖ آﺸﻴﺪن ﺑﺪشو )) ! ﺳﻌيﺪ ((
ﺳﺮ ﮔﺎو ﺗﻮي ﺧﻤﺮﻩ ﮔﻴﺮ آﺮﻩد !
ﺳﺮ ﮔﻨﺠﺸﻜﻲ ﺧﻮردﻩ !
ﺳﺮ ﮔﻨﺪﻩ زﻳﺮ ﻟﺤﺎﻓﻪ !
ﺳﺮم را ﻣﻴﺸﻜﻨﻪ ﻧﺨﻮدﭼﻲ ﺟﻴﺒﻢ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺳﺮم را ﺳﺮﺳﺮي ﻣﺘﺮاش اي اﺳﺘﺎد ﺳﻠﻤﺎﻲﻧ — آﻪ ﺎﻣ هﻢ در دﻳﺎر ﺧﻮد ﺳﺮي دارﻳﻢ و ﺳﺎﻣﺎﻲﻧ .
ﺳﺮﻧﺎ را از ﺳﺮ ﮔﺸﺎدش ﻣﻴﺰﻧﻪ !
ﺳﺮﻧﺎﭼﻲ آﻢ ﺑﻮد ﻳﻜﻲ هﻢ از ﻏﻮﻏﻪ اوﺪﻣ !
ﺳﺮي را ﻣﻪ درد ﻧﻴﻤﻜﻨﺪ دﺳﺘﻤﺎل ﻣﺒﺪﻨ !
ﺳﺮي آﻪ ﻋﺸﻖ ﻧﺪارد آﺪوي ﺑﻲ ﺑﺎر اﺳﺖ )) . ﻟﺒﻲ آﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﺪارد ﺷﻜﺎف دﻳﻮار اﺳﺖ (( …
ﺳﺮي آﻪ ﻋﺸﻖ ﺪﻧ ارد آﺪوي ﺑﻲ ﺑﺎر اﺳﺖ )) . ﻟﺒﻲ آﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﺪارد ﺷﻜﺎف دﻳﻮار اﺳﺖ (( …
ﺳﺰاي ﮔﺮاﻧﻔﺮوش ﻧﺨﺮﻳﺪﻧﻪ !
ﺳﺴﻚ هﻔﺖ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﻣﻴﺂرﻩ ﻳﻜﻴﺶ ﺑﻠﺒﻠﻪ !
ﺳﻔﺮﻩ ﺑﻲ ﻧﺎن ﺟﻠﻪ، آﻮزﻩ ﺑﻲ ﺁب ﮔﻠﻪ !
ﺳﻔﺮﻩ ﻧﻴﻔﺘﺎدﻩ ) ﻧﻴﻨﺪاﺧﻪﺘ ( ﺑﻮي ﻣﺸﻚ ﻣﻴﻩﺪ !
ﺳﻔﺮﻩ ﻧﻴﻔﺘﺎدﻩ ﻳﻚ ﻋﻴﺐ داﻩر ! ﺳ ﻔﺮﻩ اﻓﺘﺎدﻩ هﺰار ﻋﻴﺐ !
ﺳﻔﻴﺪ ﺳﻔﻴﺪ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﻦ، ﺳﺮخ و ﺳﻔﻴﺪ ﺳﻴﺼﺪ ﺗﻮﻣﻦ، ﺣﺎﻻ آﻪ رﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﺒﺰﻩ هﺮ ﭼﻲ ﺑﮕﻲ ﻣﻴﺎرﻩز !
ﺳﻘﺶ ﺳﻴﺎﻩ اﺳﺖ !
ﺳﮓ ﺑﺎدﻣﺶ زﻳﺮ ﭘﺎﺷﻮ ﺟﺎرو ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺳﮓ ﺑﺎش، آﻮﭼﻚ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﺒشﺎ !
ﺳﮓ ﭘﺎﭼﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ را ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻩ !
ﺳﮓ، ﭘﺪر ﻧﺪاﺷﺖ ﺳﺮغا ﺣﺎج ﻋﻤﻮﺷﻮ ﻣﻴﮕﺮﺖﻓ !
ﺳﮓ ﭼﻴﻪ آﻪ ﭘﺸﻤﺶ ﺑﺎﻪﺷ !
ﺳﮓ درﺣﻀﻮر ﺑﻪ از ﺑﺮادر دور !
ﺳﮓ در ﺧﺎﻧﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺷﻴﻩﺮ !
ﺳﮓ داد و ﺳﮓ ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮﺖﻓ !
ﺳﮓ دﺳﺘﺶ ﻧﻤﻴﺸﻪ داد آﻪ اﺧﺘﻪ آﻨﻪ !
ﺳﮓ را آﻪ ﭼﺎق آﻨﻨﺪ هﺎر ﻣﻴﻪﺸ !
ﺳﮓ زرد ﺑﺮادر ﺷﻐﺎﻟﻪ !
ﺳﮕﺴﺖ ﺁﻧﻪﻜ ﺑﺎ ﺳﮓ رود در ﺟﻮلا !
ﺳﮓ ﺳﻔﻴﺪ ﺿﺮر ﭘﻨﺒﻪ ﻓﺮوﺷﻪ !
ﺳﮓ ﺳﻴﺮ دﻧﺒﺎل آﺴﻲ ﻧﻤﻴﺮﻩ !
ﺳﮕﺶ ﺑﻬﺘﺮ از ﺧﻮدﺷﻪ !
ﺳﮓ آﻪ ﭼﺎق ﺳﺪ ﮔﻮﺷﺘﺶ ﺧﻮراآﻲ ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺳﮓ ﮔﺮ و ﻗﻼدﻩ زر ؟ !
ﺳﮓ ﻣﺎدﻩ در ﻻﻧﻪ، ﺷﻴﺮ اﺳﺖ !
ﺳﮓ ﻧﺎزي ﺁﺑﺎدﻩ، ﻧﻪ ﺧﻮدي ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻪ ﻧﻪ ﻏﺮﻳﺒﻪ !
ﺳﮓ ﻧﻤﻚ ﺷﻨﺎس ﺑﻪ از ﺁدم ﻧﺎﺳﭙسﺎ !
ﺳﮕﻲ ﺑﻪ ﺑﺎﻣﻲ ﺟﺴﺘﻪ ﮔﺮدش ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﻪﺴ !
ﺳﮕﻲ آﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﭘﺸﻢ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان آﺸﻚ ﻧﺨﻮاهﺪ آﺮد !
ﺳﮕﻲ آﻪ ﭘﺎرس آﻨﻪ ، ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻩ !
ﺳﻼم روﺳﺘﺎﺋﻲ ﺑﻲ ﻃﻤﻊ ﻧﻴﺖﺴ !
ﺳﻨﺪﻩ را اﻧﺒﺮ دم دﻣﺎﻏﺶ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮد !
ﻨﺳ ﮓ ﺑﻪ در ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
ﺳﻨﮓ ﺑﺰرگ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﺰدﻧﻪ !
ﺳﻨﮓ ﺑﻨﺪاز ﺑﻐﻠﺖ واﻪﺷ !
ﺳﻨﮓ ﺧﺎﻟﻪ ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ را ﮔﺮو ﻣﻴﻜﺸﻪ !
ﺳﻨﮓ آﻮﭼﻚ ﺳﺮ ﺑﺰرگ را ﻣﻴﺸﻜﻪﻨ !
ﺳﻨﮓ ﻣﻔﺖ، ﮔﻨﺠﺸﻚ ﻣﻔﺖ !
ﺳﻨﮕﻲ را آﻪ ﻧﺘﻮان ﺑﺮداﺷﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳﺪ و ﮔﺬاﺷﺖ !
ﺳﻮارﻩ از ﭘﻴﺎدﻩ ﺧﺒﺮ ﺪﻧ ارﻩ، ﺳﻴﺮ از ﮔﺮﺳﻨﻪ !
ﺳﻮدا، ﺑﻪ رﺿﺎ، ﺧﻮﻳﺸﻲ ﺑﺨﻮﺷﻲ .
ﺳﻮدا ﭼﻨﺎن ﺧﻮﺷﺴﺖ آﻪ ﻳﻜﺠﺎ آﻨﺪ آﺴﻲ )) ! دﻧﻴﺎ و ﺁﺧﺮت ﺑﻪ ﻧﮕﺎهﻲ ﻓﺮوﺧﺘﻴﻢ )) (( ﻗﺼﺎب آﺎﺷﺎﻲﻧ ((
ﺳﻮدا ﮔﺮ ﭘﻨﻴﺮ از ﺷﻴﺸﻪ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
ﺳﻮداي ﻧﻘﺪ ﺑﻮي ﻣﺸﻚ ﻣﻴﻩﺪ !
ﺳﻮراخ دﻋﺎ را ﮔﻢ آﺮﻩد !
ﺳﻮزن، ه ﻤﻪ را ﻣﻴﭙﻮﺷﻮﻧﻪ اﻣﺎ ﺧﻮدش ﻟﺨﻪﺘ !
ﺳﻮﺳﻜﻪ از دﻳﻮار ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻣﺎدرش ﻣﻴﮕﻔﺖ : ﻗﺮﺑﻮن دﺳﺖ و ﭘﺎي ﺑﻠﻮرﺖﻳ !
ﺳﻬﻩﺮ ) ﺳﻴﻩﺮ ( رﻧﮓ آﺮدﻩ را ﺟﺎي ﺑﻠﺒﻞ ﻣﻴﻔﺮوﺷﻪ !
ﺳﻴﺐ ﺳﺮخ ﺑﺮاي دﺳﺖ ﭼﻼق ﺧﻮﺑﻪ ؟ !
ﺳﻴﺐ ﻣﺮا ﺧﻮردي ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ اﺑﺮﻳﺸﻢ ﭘﺲ ﺑﺪﻩ !
ﺳﻴﺒﻲ آﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮ ﻩ ﺗﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﻴﺎد هﺰار ﭼﺮخ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
ﺳﻴﺒﻲ آﻪ ﺳﻬﻴﻠﺶ ﻧﺰﻧﺪ رﻧﮓ ﻧﺪارد )) ! ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻜﺴﻲ ﻧﻨﮓ ﻧﺪارد ((
ﺳﻴﻠﻲ ﻧﻘﺪ ﺑﻪ از ﺣﻠﻮاي ﻧﺴﻪﻴ !

» ش «
ﺷﺎﮔﺮد اﺗﻮ ﮔﺮم، ﺳﺮد ﻣﻴﺎرم ﺣﺮﻓﻪ، ﮔﺮم ﻣﻴﺎرم ﺣﺮﻪﻓ !
ﺷﺎﻩ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻴﺰاد، ﻣﺎﻩ ﺧﺎﻧﻢ درد ﻣﻴﻜﺸﻪ !
ﺷﺎﻩ ﻣﻲ ﺑﺨﺸ ﻪ ﺷﻴﺦ ﻋﻠﻴﺨﺎن ﻧﻤﻲ ﺑﺨﻪﺸ !
ﺷﺎهﻨﺎﻣﻪ ﺁﺧﺮش ﺧﻮﻪﺷ !
ﺷﺐ دراز اﺳﺖ و ﻗﻠﻨﺪر ﺑﻴﻜﺎر !
ﺷﺐ ﺳﻤﻮر ﮔﺬﺷﺖ و ﻟﺐ ﺗﻨﻮر ﮔﺬﺖﺷ !
ﺷﺐ ﻋﻴﺪ اﺳﺖ و ﻳﺎر از ﻣﻦ ﭼﻐﻨﺪر ﭘﺨﺘﻪ ﻣﻴﺨﻮاهﺪ — ﮔﻤﺎﻧﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻣﻦ ﮔﻨﺞ ﻗﺎرون زﻳﺮ ﺳﺮ دامر !
ﺷﺒﻬﺎي ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ هﻢ ﻏﺶ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺷﭙﺶ ﺗﻮي ﺟﻴﺒﺶ ﺳﻪ ﻗﺎب ﺑﺎزي ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺷﭙﺶ ﺗﻮي ﺟﻴﺒﺶ ﻣﻨﻴﮋﻩ ﺧﺎﻧﻮﻪﻣ !
ﺷﺘﺮ اﮔﺮ ﻣﺮدﻩ هﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺑﺎر ﺧﺮﻩ !
ﺷﺘﺮ ﺑﺰرﮔﻪ زﺣﻤﺘﺶ هﻢ ﺑﺰرﮔﻪ !
ﺷﺘﺮ ﭘﻴﺮ ﺷﺪ و ﺷﺎﺷﻴﺪن ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺖ !
ﺷﺘﺮ ﺧﻮاﺑﻴﺪﻩ ﺷﻢ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﺧﺮ اﻳﺴﺘﺎدﻩ اﺳﺖ !
ﺷﺘﺮ در ﺧﻮاب ﺑﻴﻨﺪ ﻨﭘ ﺒﻪ داﻪﻧ — ﮔﻬﻲ ﻟﻒ ﻟﻒ ﺧﻮرد ﮔﻪ داﻧﻪ داﻪﻧ !
ﺷﺘﺮ دﻳﺪي ﻧﺪﻳﺪي ؟ !
ﺷﺘﺮ را ﭼﻪ ﺑﻪ ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻨﺪي ؟
ﺷﺘﺮ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﺮا ﺷﺎﺷﺖ از ﭘﺴﻪ ؟ ﮔﻔﺖ : ﭼﻪ ﭼﻴﺰم ﻣﺜﻞ هﻤﻪ آﺴﻪ !
ﺷﺘﺮ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﺮا ﮔﺮدﻧﺖ آﺠﻪ ؟ ﮔﻔﺖ : آﺠﺎم راﺳﺘﻪ !
ﺷﺘﺮ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﻜﺎرﻩ اي ؟ ﮔﻔﺖ : ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻨمﺪ . ﮔﻔﺘﻨﺪ : از دﺳﺖ و ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮم و ﻧﺎزآﺖ ﭘﻴﺪاﺖﺳ !
ﺁن ﻳﻜﻲ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ اﺳﺘﺮ را آﻪ ﻲه – — از آﺠﺎ ﻣﻲ ﺁﻳﻲ اي ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ ﻲﭘ ﮔﻔﺖ : از ﺣﻤﺎم ﮔﺮم آﻮي ﻮﺗ – — ﮔﻔﺖ
: ﺧﻮد ﭘﻴﺪاﺳﺖ از زاﻧﻮي ﻮﺗ !
ﺷﺘﺮ را ﮔﻢ آﺮدﻩ ﭘﻲ اﻓﺴﺎرش ﻣﻴﮕﺮﻩد !
ﺷﺘﺮ ﺳﻮاري دوﻻ دوﻻ ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺷﺘﺮ آﻪ ﻧﻮاﻟﻪ ﻣﻴﺨﻮاد ﮔﺮدن دراز ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﺷﺘﺮ آﺠﺎش ﺧﻮﺑﻪ آﻪ ﻟﺒﺶ ﺑﺪﻩ ؟ !
ﺷﺘﺮ ﮔﺎو ﭘﻠﮓﻨ !
ﺷﺘﺮ ﻣﺮد و ﺣﺎﺟﻲ ﺧﻼص !
ﺷﺘﺮ ﻣﺮغ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺑﺎر ﺑﺮدار . ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﻣﺮﻢﻏ . ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭘﺮواز ﻦآ . ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﺷﺘمﺮ !
،ﺷﺘﺮهﺎ را ﻧﻌﻞ ﻣﻴﻜﺮدﻧﺪ آﻚ هﻢ ﭘﺎﻳﺶ را ﺑﻠﻨﺪ آﺮد !
ﺷﺮاب ﻣﻔﺖ را ﻗﺎﺿﻲ هﻢ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
ﺷﺮﻳﻚ اﮔﺮ ﺧﻮب ﺑﻮد ﺧﺪا هﻢ ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻴﮕﺮﺖﻓ !
ﺷﺮﻳﻚ دزد و رﻓﻴﻖ ﻗﺎﻓﻠﻪ !
ﺷﺴﺖ ﭘﺎت ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺖ ﻧﺮﻩ !
ﺷﺶ ﻣﺎهﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ اوﻣﺪﻩ !
ﺷﻌﺮ ﭼﺮا ﻣﻴﮕﻲ آﻪ ﺗﻮي ﻗﺎﻓﻴﻪ اش ﺑﻤﻮﻧﻲ ؟ !
ﺷﻐﺎل، ﭘﻮزش ﺑ ﺎﻧﮕﻮر ﻧﻤﻴﺮﺳﻪ ﻣﻴﮕﻪ ﺗﺮﻪﺷ !
ﺷﻐﺎل ﺗﺮﺳﻮ اﻧﮕﻮر ﺧﻮب ﻧﻤﻴﺨﻮرﻩ !
ﺷﻐﺎل آﻪ از ﺑﺎغ ﻗﻬﺮ آﻨﻪ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺑﺎﻏﺒﻮﻧﻪ !
ﺷﻐﺎﻟﻲ آﻪ ﻣﺮغ ﻣﻴﮕﻴﺮﻩ ﺑﻴﺦ ﮔﻮﺷﺶ زرﻩد !
ﺷﻜﻤﺖ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﻮ ﺑﺎﻻ ﺁوردﻩ !
ﺷﻜﻢ ﮔﺸﻨﻪ، ﮔﻮز ﻓﻨﺪﻗﻲ !
ﺷﻠﻮار ﻧﺪارﻩ، ﺑﻨﺪ ﺷﻠﻮارش را ﻣﻲ ﺑﻨﻩﺪ !
ﺷﻤﺮ ﺟﻠﻮدارش ﻧﻤﻴﺸﻪ !
ﺷﻨﺎ ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺖ زﻳﺮ ﺁﺑﻜﻲ هﻢ ﻣﻴﻩﺮ !
ﺷﻨﺎ ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺖ زﻳﺮ ﺁﺑﻜﻲ هﻢ ﻣﻴﻩﺮ !
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻪﺷ !
ﺷﻨﻴﺪي آﻪ زن ﺁﺑﺴﺘﻦ ﮔﻞ ﻣﻴﺨﻮرﻩ اﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪوﻧﻲ ﭼﻪ ﮔﻠﻲ !
ﺷﻮهﺮ آﺮدم وﺳﻤﻪ آﻨﻢ ﻧﻪ وﺻﻠﻪ آﻨﻢ !
ﺷﻮهﺮ ﺑﺮود آﺎرواﻧﺴﺮا، ﻧﻮﻧﺶ ﺑﻴﺎ د ﺣﺮﻣﺴاﺮ !
ﺷﻮهﺮم ﺷﻐﺎل ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻮﻧﻢ در ﺗﻐﺎر ﺑﺎﺪﺷ !
ﺷﻴﺮ ﺑﻲ ﻳﺎل و اﺷﻜﻢ آﻪ دﻳﺪ — – اﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﺷﻴﺮي ﺧﺪا هﻢ ﻧﺎﻓﺮﺪﻳ )) . ﻣﻮﻟﻮي ((

» ص «
ﺻﺎﺑﻮﻧﺶ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻪ ﻣﺎ ﺧﻮردﻩ !
ﺻﺒﺮ آﻮﺗﺎﻩ ﺧﺪا ﺳﻲ ﺳﺎﻪﻟ !
ﺻﺪاش ﺻﺒﺢ در ﻣﻴدﺎ !
ﺻﺪ ﭘﺘﻚ زرﮔﺮ، ﻳﻚ ﭘﺘﻚ ﺁهﻨﮕﺮ !
ﺻﺪ ﺗﺎ ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﺎ زاق و زوﻗﺶ ﻧﻴﻢ ﻣﻨﻪ !
ﺻﺪ ﺗﺎ ﭼﺎﻗﻮ ﺑﺴﺎزﻩ، ﻳﻜﻴﺶ دﺳﺘﻪ ﻧﺪارﻩ !
ﺻﺪ ﺗﻮﻣﻦ ﻣﻴﺪم آﻪ ﺑﭽﻪ ام ﻳﻜﺸﺐ ﺑﻴﺮون ﻧﺨﻮاﺑﻪ وﻗﺘﻲ ﺧﻮاﺑﻴﺪ ، ﭼﻪ ﻳﻜﺸﺐ ﭼﻪ هﺰار ﺐﺷ !
ﺻﺪ رﺣﻤﺖ ﺑﻪ آﻔﻦ دزد اوﻲﻟ !
ﺻﺪ ﺳﺎل ﮔﺪاﺋﻲ ﻣﻴﻜﻨﻪ هﻨﻮز ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ را ﻧﻤﻴﺪوﻧﻪ !
ﺻﺪ ﺳﺮ را آﻼﻩ اﺳﺖ و ﺻﺪ آﻮر را ﻋﺼﺎ !
ﺻﺪ ﻣﻦ ﭘﺮﻗﻮ ﻳﻜﻤﺸﺖ ﻧﻴﺖﺴ !
ﺻﺪ ﻣﻦ ﮔﻮﺷﺖ ﺷﻜﺎر ﺑﻪ ﻳﻚ ﭼﺲ ﺗﺎزي ﻧﻤﻴﺎرزﻩ !
ﺻﺪ ﻣﻮش را ﻳﻚ ﮔﺮﺑﻪ آﺎﻓﻴﻪ !
ﺻﻔﺮاش ﺑﻪ ﻳﻚ ﻟﻴﻤﻮ ﻣﻲ ﺷﻜﻪﻨ !
ﺻﻨﺎر ﺟﻴﮕﺮك ﺳﻔﺮﻩ ﻗﻠﻤﮕﺎر ﻧﻤﻲ ﺧﻮدا !
ﺻﻨﺎر ﻣﻴﮕﻴﺮم ﺳﮓ اﺧﺘﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ، ﻳﻪ ﻋﺒﺎ ﺳﻲ ﻣﻴﺪم ﻏﺴﻞ ﻣﻴﻜﻨﻢ !

» ض «
ﺿﺮب ﺧﻮردﻩ ﺟﺮاﺣﻪ !
ﺿﺮر را از هﺮ ﺟﺎ ﺟﻠﻮﺷﻮ ﺑﮕﻴﺮي ﻣﻨﻔﻌﻪﺘ !
ﺿﺎﻣﻦ روزي ﺑﻮد روزي رﺳنﺎ !
ﺿﺮر ﺑﻤﻮﻗﻊ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺑﻴﻤﻮﻗﻌﻪ !
ﺿﺮر آﺎر آﻦ، آﺎر ﻧﻜﺮدﻪﻧ !

» ط «
ﻃﺎس اﮔﺮ ﻧﻴﻚ ﻧﺸﻴﻨﺪ هﻤﻪ آﺲ ﻧﺮاد اﺳﺖ !
ﻃﺎﻊﻟ اﮔﺮ اري ﺑﺮو دﻣﺮ ﺑﺨﻮاب !
ﻃﺎووس را ﺑﻪ ﻧﻘﺶ و ﻧﮕﺎري آﻪ هﺴﺖ ﺧﻠﻖ – — ﺗﺤﺴﻴﻦ آﻨﻨﺪ و او ﺧﺠﻞ از ﭘﺎي زﺷﺖ ﺧﻮﺶﻳ ))! ﺳﻌيﺪ ((
ﻃﺒﻞ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﻴﺖﺴ !
ﻃﺒﻴﺐ ﺑﻴﻤﺮوت، ﺧﻠﻖ را رﻧﺠﻮر ﻣﻴﺨﻮاهﺪ !
ﻃﺸﺖ ﻃﻼ رو ﺳﺮت ﺑﮕﻴﺮ و ﺑﺮو !
ﻃﻌﻤﻪ هﺮ ﻣﺮﻏﻜﻲ اﻧﺠﻴﺮ ﻧﻴﺖﺴ !
ﻃ ﻤﻊ ﺁرد ﺑﻤﺮدان رﻧﮓ زريد !
ﻃﻤﻊ ﭘﻴﺸﻪ را رﻧﮓ و رو زرﻩد !
ﻃﻤﻊ را ﻧﺒﺎﻳﺪ آﻪ ﭼﻨﺪان آﻨﻲ — آﻪ ﺻﺎﺣﺐ آﺮم را ﭘﺸﻴﻤﺎن آﻨﻲ !
ﻃﻤﻊ زﻳﺎد ﻣﺎﻳﻪ ﺟﻮﻧﻢ ﻣﺮﻲﮔ ) ﺟﻮاﻧﻤﺮﻲﮔ ( اﺳﺖ !
ﻃﻤﻌﺶ از آﺮم ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻋﻠﻲ ﺑﻴﺸﺘﻩﺮ !

» ظ «
ﻇﺎﻟﻢ ﭘﺎي دﻳﻮار ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﻇﺎﻟﻢ دﺳﺖ آﻮﺗﺎﻩ !
ﻇﺎﻟﻢ هﻤﻴﺸﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺮاﺑﻪ !
ﻇﺎهﺮش ﭼﻮن ﮔﻮر آﺎﻓﺮ ﭘﺮ ﺣﻠﻞ — ﺑﺎﻃﻨﺶ ﻗﻬﺮ ﺧﺪا ﻋﺰوﺟﻞ !

» ع «
ﻋﺎﺷﻘﺎن را هﻤﻪ ﮔﺮ ﺁب ﺑﺮد – — ﺧﻮﺑﺮوﻳﺎن هﻤﻪ را ﺧﻮاب ﺑﺮد )) . اﻳﺮج ﻣﻴﺮزا ((
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻲ ﭘﻮل ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺒﺪر ﺑﭽﻴﻨﻪ !
ﻋﺎﺷﻘﻢ ﭘﻮل ﻧﺪارم آﻮﻩز ﺑﺪﻩ ﺁب ﺑﻴﺎرم !
ﻋﺎﺷﻘﻲ ﭘﻴﺪاﺳﺖ از زاري لد — ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻴﻤﺎري ﭼﻮ ﺑﻴﻤﺎري لد . )) ﻣﻮﻟﻮي ((
ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺷﻴﻮﻩ رﻧﺪان ﺑﻼ آﺶ ﺑﺎﺪﺷ ! )) ﺣﺎﻆﻓ ((
ﻋﺎﺷﻘﻲ آﺎر ﺳﺮي ﻧﻴﺴﺖ آﻪ ﺑﺮ ﺑﺎﻟﻴﻦ اﺳﺖ )) ! ﺳﻌيﺪ ((
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺟﻮﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺑﻨﺪﻩ ﺑﻮد )) ! ﻣﻮﻟﻮي ((
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮔﺮگ زاﻩد ﮔﺮگ ﺷﻮد – — ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺁدﻣﻲ ﺑﺰرگ ﺷﻮد )) . ﺳﻌيﺪ ((
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻜﻨﺎر ﺁب ﺗﺎ ﭘﻞ ﻣﻴﺠﺴﺖ — دﻳﻮاﻧﻪ ﭘﺎ ﺑﺮهﻨﻪ از ﺁب ﮔﺬﺖﺷ !
ﻋﺎﻗﻞ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﻴﺨﻮرﻩ، ﺑﻲ ﻋﻘﻞ ﺑﺎدﻣﺠﺎن !
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻲ ﻋﻤﻞ، زﻧﺒﻮر ﺑﻲ ﻋﺴﻪﻠ !
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪن ﭼﻪ ﺁﺳﻮن ﺁدم ﺷﺪن ﭼﻪ ﻣﺸﻞﻜ !
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﭘﺮهﻴﺰآﺎر، آﻮر ﻳﺴﺖ ﻣﺸﻌﻠﻪ دار !
ﻋﺒﺎدت ﺑﺠﺰ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻠﻖ ﻧﻴﺖﺴ – — ﺑﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ و ﺳﺠﺎدﻩ و دﻟﻖ ﻧﻴﺖﺴ )) ! ﺳﻌيﺪ ((
ﻋﺠﺐ آﺸﮕﻲ ﺳﺎﺑﻴﺪﻳﻢ آﻪ هﻤﺶ دوغ ﭘﺘﻲ ﺑﻮد !
ﻋﺠﻠﻪ، آﺎر ﺷﻴﻄﻮﻪﻧ !
ﻋﺪو ﺷﻮد ﺳﺒﺐ ﺧﻴﺮ اﮔﺮ ﺧﺪا ﺧﻮاهﺪ !
ﻋﺬر ﺑﺪر از ﮔﻨﻩﺎ !
،ﻋﺮوس ﺑﻲ ﺟﻬﺎز، روزﻩ ﺑﻲ ﻧﻤزﺎ دﻋﺎي ﺑﻲ ﻧﻴﺎز، ﻗﺮﻣﻪ ﺑﻲ ﭘﻴزﺎ !
ﻋﺮوس ﺗﻌﺮﻳﻔﻲ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻠﺨﺘﻪ در ﺁﻣﺪ !
ﻋﺮوس آﻪ ﺑﻤﺎ رﺳﻴﺪ ﺷﺐ آﻮﺗﺎﻩ ﺪﺷ !
ﻋﺮوس ﻣﺮدﻧﻲ را ﮔﺮدن ﻣﺎدر ﺷﻮهﺮ ﻧﮕﺬارﻳﺪ !
ﻋﺮوس ﻣﻴﺎد وﺳﻤﻪ ﺑﻜﺸﻪ ﻧﻪ وﺻﻠﻪ ﺑﻜﻪﻨ !
ﻋﺮوس ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﺮﻗﺼﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ : زﻣﻴﻦ آﺠﻪ !
ﻋﺮوس را آﻪ ﻣﺎد رش ﺗﻌﺮﻳﻒ آﻨﻪ ﺑﺮاي ﺁﻗﺎ داﺋﻴﺶ ﺧﻮﻪﺑ !
ﻋﺮوس آﻪ ﻣﺎدر ﺷﻮهﺮ ﻧﺪارﻩ اهﻞ ﻣﺤﻞ ﻣﺎدر ﺷﻮهﺮﺷﻨﺪ !
ﻋﺰﻳﺰ آﺮدﻩ ﺧﺪا را ﻧﻤﻴﺸﻪ ذﻟﻴﻞ آﺮد !
ﻋﺰﻳﺰ ﭘﺪر و ﻣﺎرد !
ﻋﺴﺲ ﺑﻴﺎ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﺮﻴ !
ﻋﺴﻞ در ﺑﺎغ هﺴﺖ و ﻏﻮرﻩ هﻢ هﺴﺖ !
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺴﺘﻲ آﻪ اﻧﮕﺸﺘﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ !
ﺸﻋ ﻖ ﭘﻴﺮي ﮔﺮ ﺑﺠﻨﺒﺪ ﺳﺮ ﺑﻪ رﺳﻮاﺋﻲ زﻧﺪ !
ﻋﻘﺪ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ و دﺧﺘﺮ ﻋﻤﻮ را در ﺁﺳﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ اﻧﺪ !
ﻋﻘﻠﺶ ﭘﺎرﻩ ﺳﻨﮓ ﺑﺮ ﻣﻴﺪاﻩر !
ﻋﻘﻞ آﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﻮن در ﻋﺬاﺑﻪ !
ﻋﻘﻞ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺸﻮﻧﻪ !
ﻋﻘﻞ و ﮔﻬﺶ ﻗﺎﻃﻲ ﺷﺪﻩ !
ﻋﻼج واﻗﻌﻪ ﭘﻴﺶ از وﻗﻮع ﺑﺎﻳﺪ آﺮد )) . … د رﻳﻎ ﺳﻮد ﻧﺪارد ﭼﻮ رﻓﺖ آﺎر از دﺳﺖ (( )) ﺳﻌيﺪ ((
ﻋﻼج ﺑﻜﻦ آﺰ دﻟﻢ ﺧﻮن ﻧﻴﺎﻳﺪ )) . ﺳﺮﺷﻚ از رﺧﻢ ﭘﺎك آﺮدن ﭼﻪ ﺣﺎﻞﺻ )) (( … ﻣﻴﺮ واﻟﻬﻲ ((
ﻋﻠﻒ ﺑﺪهﺎن ﺑﺰي ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﻴدﺎ !
ﻋﻴﺪت را اﻳﻨﺠﺎ آﺮدي ﻧﻮروزت را ﺑﺮو ﺟﺎي دﻳﻪﮕ !

» غ «
ﻏﺎز ﻣﻴﭽﺮوﻧﻪ !
ﻏ ﺮﺑﺎل را ﺟﻠﻮي آﻮﻟﻲ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ : ﻣﻨﻮ ﭼﻄﻮر ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻲ ؟ ﮔﻔﺖ : هﺮ ﻃﻮر آﻪ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﻣﻴﺒﻴﻲﻨ !
ﻏﻼم ﺑﻪ ﻣﺎل ﺧﻮاﺟﻪ ﻧﺎزد و ﺧﻮاﺟﻪ ﺑﻪ هﺮ ود !
ﻏﻠﻴﺎن ﺑﻜﺸﻴﻢ ﻳﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ )) ! ﻣﺎﺋﻴﻢ ﻣﻴﺎن اﻳﻦ دو ﺣﺎﺖﻟ (( …
ﻏﻢ ﻣﺮگ ﺑﺮادر را ﺑﺮادر ﻣﺮدﻩ ﻣﻴﺪاﺪﻧ !
ﻏﻮرﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﻮﺰﻳ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ !

» ف «
ﻓﺮدا آﻪ ﺑﺮﻣﻦ و ﺗﻮ وزد ﺑﺎد ﻣﻬﺮﮔنﺎ — ﺁﻧﮕﻪ ﺷﻮد ﭘﺪﻳﺪ آﻪ ﻧﺎﻣﺮد و ﻣﺮد آﻴﺴﺖ ؟ )) ﻧﺎﺻﺮ ﺧﺴوﺮ ((
ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﻲ ادب ﻣﺜﻞ اﻧﮕﺸﺖ ﺷﺸﻤﻪ، اﮔﺮ ﺑﺒﺮي درد دارﻩ ، اﮔﺮ هﻢ ﻧﺒﺮي زﺷﻪﺘ !
ﻓﺮزﻧﺪ ﻋﺰﻳﺰ ﻧﻮر دﻳﻩﺪ – — از دﺑﻪ آﺴﻲ ﺿﺮر ﻧﺪﻳﺪﻩ !
ﻓﺮزﻧﺪ آﺴﻲ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ ﻓﺮزﻧيﺪ — ﮔﺮ ﻃﻮق ﻃﻼ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺶ ﺑﺮ ﺑﻨيﺪ !
ﻓﺮزﻧﺪ ﻋﺰﻳﺰ دردوﻧﻪ، ﻳﺎ دﻧﮕﻪ ﻳﺎ دﻳﻮوﻪﻧ !
ﻓﺮﺷﺶ زﻣﻴﻨﻪ، ﻟﺤﺎﻓﺶ ﺁﺳﻤﻮن !
ﻓﺮش، ﻓﺮش ﻗﺎﻟﻲ، ﻇﺮف، ﻇﺮف ﻣﺲ، دﻳﻦ، دﻳﻦ ﻣﺤﺪﻤ !
ﻓﻀﻮل را ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺑﺮدﻧﺪ ﮔﻔﺖ : هﻴﺰﻣﺶ ﺗﺮﻩ !
ﻓﻘﻴﺮ، در ﺟﻬﻨﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ !
ﻓﻜﺮ ﻧﺎن آﻦ آﻪ ﺧﺮﺑﺰﻩ ﺁﺑﻪ !
ﻓﻠﻔﻞ ﻧﺒﻴﻦ ﭼﻪ رﻳﺰﻩ ﺑﺸﻜﻦ ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﺗﻴﻩﺰ !
ﻓﻠﻚ ﻓﻠﻚ، ﺑﻬﻤﻪ دادي ﻣﻨﻘﻞ، ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺪادي ﻳﻚ آﻠﻚ !
ﻓﻮارﻩ ﭼﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ﺳﺮﻧﮕﻮن ﺷﻮد !
ﻓﻴﻞ ﺧﻮاﺑﻲ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ و ﻓﻴﻠﺒﺎن ﺧﻮاﺑﻲ !
ﻓﻴﻠﺶ ﻳﺎد هﻨﺪوﺳﺘﺎن آﺮﻩد !
ﻓﻴﻞ و ﻓﻨﺠﺎن !
ﻓﻴﻞ زﻧﺪﻩ اش ﺻﺪ ﺗﻮﻣﻨﻪ، ﻣﺮدﻩ ﺷﻢ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﻨﻪ !

» ق «
ﻗﺎپ ﻗﻤﺎر ﺧﻮﻧﻪ اﺳﺖ !
ﻗﺎﺗﻞ ﺑﭙﺎي ﺧﻮد ﭘﺎي دار ﻣﻴﻩﺮ !
ﻗﺎچ زﻳﻦ را ﺑﮕﻴﺮ اﺳﺐ دواﻧﻲ ﭘﻴﺸﻜﺖﺸ !
ﻗﺎﺷﻖ ﺳﺎزي آﺎري ﻧﺪارﻩ، ﻣﺸﺖ ﻣﻴﺰﻧﻲ ﺗﻮش ﮔﻮد ﻣﻴﺸﻪ، دﻣﺶ را ﻣﻴﻜﺸﻲ دراز ﻣﻴﻪﺸ !
ﻗﺎﺷﻖ ﻧﺪاري ﺁش ﺑﺨﻮري ﻮﻧ ﻧﺘﻮ آﺞ آﻦ ﺑﻴﻞ ﻦآ !
ﻗﺎﻃﺮ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭘﺪرت آﻴﺴﺖ ؟ ﮔﻔﺖ : اﺳﺐ ﺁﻗﺎداﺋﻴﻤﻪ !
ﻗﺎﻃﺮ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭘﺪرت آﻴﺴﺖ ؟ ﮔﻔﺖ : اﺳﺐ ﺁﻗﺎداﺋﻴﻤﻪ !
ﻗﺎﻃﺮ ﭘﻴﺶ ﺁهﻨﮓ ﺁﺧﺮش ﺗﻮﺑﺮﻩ ﻣﻴﻪﺸ !
ﻗﺒﺎ ﺳﻔﻴﺪ ﻗﺒﺎ ﺳﻔﻴﺪﻩ !
ﻗﺒﺎي ﺑﻌﺪ از ﻋﻴﺪ ﺑﺮاي ﮔﻞ ﻣﻨﺎر ﺧﻮﻪﺑ !
ﻗﺪر زر، زرﺮﮔ ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻗﺪر ﮔﻮهﺮ، ﮔﻮهﺮي .
ﻗﺮان آﻨﻨﺪ ﺣﺮز و اﻣﺎم ﻣﺒﻴﻦ آﺸﺪﻨ )) ! ﻳﺎﺳﻴﻦ آﻨﻨﺪ ورد وﺑﻪ ﻃﺎهﺎ آﺸﻨﺪ ﺗﻴﻎ (( …
ﻗﺮﺑﻮن ﺑﺮم ﺧﺪا رو، ﻳﻚ ﺑﺎم و دو هﻮا رو، اﻳﻨﻮر ﺑﺎم ﮔﺮﻣﺎ را اون ور ﺑﺎم ﺳﺮﻣﺎور !
ﻗﺮﺑﻮن ﺑﻨﺪ آﻴﻔﺘﻢ، ﺗﺎ ﭘﻮل داري رﻓﻴﻘﻢﺘ !
ﻗﺮﺑﻮن ﺳﺮت ﺁﻗﺎ ﺎﻧ ﺷﻲ، ﺧﺮﺟﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺁﻗﺎم ﺗﻮ ﺑﺎﻲﺷ !
ﻗﺮﺑﻮن ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺑﺎدوﻣﻴﺖ – ﻧﻨﻪ ﻣﻦ ﺑﺎدوم !
ﻗﺮﺑﻮن ﭼﻤﺎق دود آﺸﺖ آﺎﻩ، ﺑﺪﻩ ﺟﻮش ﭘﻴﺸﻜﺖﺸ !
ﻗﺮض آﻪ رﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﻦ، هﺮ ﺷﺐ ﺑﺨﻮر ﻗﻴﻤﻪ ﭘﻠﻮ !
ﻗﺴﻤﺖ را ﺑﺎور آﻨﻢ ﻳﺎ دم ﺧﺮوس را ؟ !
ﻗﺴﻢ ﻧﺨﻮر آﻪ ﺑﺎور آﺮمد !
،ﻗﻢﻠ دﺳﺖ دﺷﻤﻨﻪ !
ﻗﻢ ﺑﻴﺪ و ﻗﻨﺒﻴﺪ، اوﻧﻬﻢ اﻣﺴﺎل ﻧﺒﺪﻴ !
ﻗﻮم و ﺧﻮﻳﺶ، ﮔﻮﺷﺖ هﻢ را ﻣﻴﺨﻮرﻧﺪ اﺳﺘﺨﻮان هﻢ را دور ﻧﻤﻴﻨﺪازﻧﺪ .

» ك «
آﺎﭼﻲ ﺑﻬﺘﺮ از هﻴﭽﻲ اﺳﺖ !
آﺎر از ﻣﺤﻜﻢ آﺎري ﻋﻴﺐ ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
آﺎر ﺑﻮزﻳﻨﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻧﺠﺎري !
آﺎر ﺧﺮ و ﺧﻮردن ﻳﺎﻮﺑ !
ﺎآ رد، دﺳﺘﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﻤﻲ ﺑﺮﻩ !
آﺎر ﻧﺒﺎﺷﻪ زرﻧﮕﻪ !
آﺎر، ﻧﺸﺪ ﻧﺪارﻩ !
آﺎر هﺮ ﺑﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﺧﺮﻣﻦ آﻮﻓﺘﻦ — ﮔﺎو ﻧﺮ ﻣﻴﺨﻮاهﺪ و ﻣﺮد آﻬﻦ .
آﺎري ﺑﻜﻦ ﺑﻬﺮ ﺛﻮبا – ﻧﻪ ﺳﻴﺦ ﺑﺴﻮزﻩ ﻧﻪ آﺒبﺎ !
آﺎﺳﻪ ﮔﺮﻣﺘﺮ از شﺁ !
آﺎﺳﻪ ﺟﺎﺋﻲ رود آﻪ ﺷﺎﻩ ﺗﻐﺎر ﺑﺎز ﺁﻳﺪ !
آﺎﺳﻪ را آﺎﺷﻲ ﻣﻴﺸﻜﻨﻪ، ﺗﺎواﻧﺶ را ﻗﻤﻲ ﻣﻴﻩﺪ !
آﺎﺷﻜﻲ را آﺎﺷﺘﻨﺪ ﺳﺒﺰ ﻧﺸﺪ !
آﺎﺷﻜﻲ ﻧﻨﻢ زﻧﺪﻩ ﻣﻴﺪﺸ – اﻳﻦ دوراﻧﻢ دﻳﺪﻩ ﻣﻴﺪﺸ !
آﺎﻓﺮ هﻤﻪ را ﺑﻜﻴﺶ ﺧﻮد ﭘﻨﺪادر !
آﺎﻩ از ﺧﻮدت ﻧﻴﺴﺖ آﺎهﺪون آﻪ از ﺧﻮدﺗﻪ !
آﺎﻩ ﺑﺪﻩ، آﺎﻻ ﺑﺪﻩ، دو ﻏﺎز و ﻧﻴﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﺪﻩ !
آﺎﻩ ﭘﻴﺶ ﺳﮓ، اﺳﺘﺨﻮان ﭘﻴﺶ ﺮﺧ !
آﺎﻩ را در ﭼﺸﻢ ﻣﺮدم ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻪ آﻮﻩ را در ﭼﺸﻢ ﺧﻮدش ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻪﻨ !
آﺎهﻞ ﺑﻪ ﺁب ﻧﻤﻴﺮﻓﺖ، وﻗﺘﻲ ﻣﻴﺮﻓﺖ ﺧﻤﺮﻩ ﻣﻴﺒﺮد !
آﺒﺎب ﭘﺨﺘﻪ ﻧﮕﺮدد ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﮔﺮدﻳنﺪ !
آﺒﻜﺶ ﺧﺮوس ﻣﻴﺨﻮﻪﻧ !
آﭙﻪ هﻢ ﺑﺎ ﻓﻌﻠﻪ اﺳﺖ ؟ !
آﺠﺎ ﺧﻮﺷﻪ؟ اوﻧ ﺠﺎ آﻪ دل ﺧﻮﻪﺷ !
آﺞ ﻣﻴﮕﻪ اﻣﺎ رج ﻣﻴﻪﮕ !
آﭽﻠﻲ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﺮا زﻟﻒ ﻧﻤﻴﮕﺬاري ؟ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ از اﻳﻦ ﻗﺮﺗﻲ ﮔﺮﻳﻬﺎ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻴﺎد !
آﭽﻞ ﻧﺸﻮ آﻪ هﻤﻪ آﭽﻠﻲ ﺑﺨﺖ ﻧﺪارﻩ !
آﭽﻠﻴﺶ، آﻢ ﺁوازش !
آﺪﺧﺪا را ﺑﺒﻴﻦ ، دﻩ را ﺑﭽپﺎ !
آﺮاﻳﻪ ﻧﺸﻴﻦ، ﺧﻮش ﻧﺸﻴﻨﻪ !
آﺮم داران ﻋﺎﻟﻢ را درم ﻧﻴﺖﺴ — درم داران ﻋﺎﻟﻢ را آﺮم ﻧﻴﺖﺴ !
آﺮم درﺧﺖ از ﺧﻮد درﺧﺘﻪ !
آﮋدم را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﺮا ﺑﺰﻣﺴﺘﺎن در ﻧﻤﻴﺂﺋﻲ ؟ ﮔﻔﺖ : ﺑﺘﺎﺑﺴﺘﺎﻧﻢ ﭼﻪ ﺣﺮﻣﺖ اﺳﺖ آﻪ در زﻣﺴﺘﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮون ﺁﻳﻢ ؟ !
آﺲ را وﻗﻮف ﻧﻴﺴﺖ آﻪ اﻧﺠﺎم آﺎر ﭼﻴﺖﺴ )) ! هﺮ وﻗﺖ ﺧﻮش آﻪ دﺳﺖ دهﺪ ﻣﻐﺘﻨﻢ ﺷﻤرﺎ ] (( ] ﺣﺎﻆﻓ [[
آﺲ ﻧﺨﺎرد ﭘﺸﺖ ﻣﻦ ﺟﺰ ﻧﺎﺧﻦ اﻧﮕﺸﺖ ﻦﻣ !
آﺴﻲ دﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﻪ زﻧﺶ ﻧﻤﻴﺮﻩ آﻪ ﺧﻮاهﺮ زن ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﻪﺷ !
آﺴﻲ را در ﻗﺒﺮ دﻳﮕﺮي ﻧﻤﻲ ﮔﺬارﺪﻧ !
آﺴﻲ آﻪ از ﺁﻓﺘﺎب ﺻﺒﺢ ﮔﺮم ﻧﺸﺪ از ﺁﻓﺘﺎب ﻏﺮوب ﮔﺮم ﻧﻤﻴﺸﻪ !
آﺴﻲ آﻪ از ﮔﺮگ ﻣﻴﺘﺮﺳﻪ ﻮﮔ ﺳﻔﻨﺪ ﻧﮕﻪ ﻧﻤﻴﺪارﻩ !
آﺴﻲ آﻪ را ﻣﺎدرش زﻧﺎ آﻨﻪ، ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﭼﻬﺎ آﻨﻪ !
آﺴﻲ آﻪ ﻣﻨﺎر ﻣﻴﺪزدﻩ ، اول ﭼﺎهﺶ را ﻣﻴﻜﻨﻪ !
آﺴﻲ آﻪ ﺧﺮﺑﺰﻩ ﻣﻲ ﺧﻮرﻩ، ﭘﺎي ﻟﺮزش هﻢ ﻣﻴﺸﻴﻪﻨ !
آﺸﺘﻪ از ﺑﺴﻜﻪ ﻓﺰوﻧﺴﺖ آﻔﻦ ﻧﺘﻮان آﺮد !
آﻔﺎف آﻲ دهﺪ اﻳﻦ ﺑﺎدﻩ ﺑﻤﺴﺘﻲ ﺎﻣ – — ﺧﻢ ﺳﭙﺮﻬ ﺗﻬﻲ ﺷﺪ ز ﻣﻲ ﭘﺮﺳﺘﻲ ﺎﻣ .
آﻒ دﺳﺘﻲ آﻪ ﻣﻮ ﻧﺪارﻩ از آﺠﺎش ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ؟ !
،آﻔﺘﺮ ﺻﻨﺎري ﻳﺎآﺮﻳﻢ ﻧﻤﻴﺨﻮﻧﻪ !
آﻔﺘﺮ ﭼﺎهﻲ ﺟﺎش ﺗﻮي ﭼﺎﻪه !
آﻔﺸﺎت ﺟﻔﺖ ، ﺣﺮﻓﺎت ﻣﻔﺖ !
آﻔﺸﺎش ﻳﻜﻲ ﻧﻮﺣﻪ ﻣﻴﺨﻮﻧﻪ، ﻳﻜﻲ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻴﺰﻧﻪ !
آﻔﮕﻴﺮش ﺑﻪ ﺗﻪ دﻳﮓ ﺧﻮردﻩ !
آﻼغ ﺁﻣﺪ ﭼﺮﻳﺪن ﻳﺎد ﺑﮕﻴﺮﻩ ﭘﺮﻳﺪن هﻢ ﻳﺎدش رﻓﺖ !
آﻼغ از وﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪ دار ﺷﺪ ، ﺷﻜﻢ ﺳﻴﺮ ﺑﺨﻮد ﻧﺪﺪﻳ !
آﻼغ از ﺑﺎﻏﻤﻮن ﻗﻬﺮ آﺮد، ﻳﻚ ﮔﺮدو ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺎﻣ !
آﻼغ از ﺑﺎﻏﻤﻮن ﻗﻬﺮ آﺮد، ﻳﻚ ﮔﺮدو ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺎﻣ !
آﻼغ ﺧﻮاﺳﺖ راﻩ رﻓﺘﻦ آﺒﻚ را ﻳﺎد ﺑﮕﻴﺮﻩ راﻩ رﻓﺘﻦ ﺧﻮدش هﻢ ﻳﺎدش رﻓﺖ !
آﻼغ، رودﻩ ﺧﻮدش در ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد اوﻧﻮﻗﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖ : ﻦﻣ ﺟﺮاﺣﻢ !
آﻼغ ﺳﺮ ﻟﻮﻧﻪ ﺧﻮدش ﻗﺎرﻗﺎر ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
آﻞ اﮔﺮ ﻃﺒﻴﺐ ﺑﻮدي ﺳﺮ ﺧﻮد دوا ﻧﻤﻮدي !
آﻼﻩ را آﻪ ﺑﻪ هﻮا ﺑﻴﻨﺪازي ﺗﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﻴﺎﻳﺪ هﺰار ﺗﺎ ﭼﺮخ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
آﻼﻩ آﭽﻞ را ﺁب ﺑﺮد ﮔﻔﺖ : ﺑﺮاي ﺳﺮم ﮔﺸدﺎ ﺑﻮد !
آﻠﻔﺘﻲ ﻧﻮن را ﺑﮕﻴﺮ و ﻧﺎزآﻲ آﺎر ار !
آﻠﻮخ اﻧﺪاز را ﭘﺎداش ﺳﻨﮓ اﺳﺖ – — ﺟﻮاب اﺳﺖ اي ﺑﺮادر اﻳﻦ ﻧﻪ ﺟﻨﮓ اﺳﺖ .
آﻠﻪ اش ﺑﻮي ﻗﺮﻣﻪ ﺳﺒﺰي ﻣﻴﻩﺪ !
آﻠﻪ ﭘﺰ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﺳﮓ ﺟﺎﻳﺶ ﺷﻨﺖﺴ !
آﻠﻪ ﮔﻨﺠﺸﻜﻲ ﺧﻮردﻩ !
آﻤﺎل هﻤﻨﺸﻴﻦ در ﻣﻦ اﺛﺮ آﺮد — وﮔﺮ ﻧ ﻪ ﻣﻦ هﻤﺎن ﺧﺎآﻢ آﻪ هﺴﻢﺘ . ] ] ﺳﻌيﺪ [[
آﻢ ﺑﺨﻮر هﻤﻴﺸﻪ ﺑﺨرﻮ !
آﻤﻢ ﮔﻴﺮي آﻤﺖ ﮔﻴمﺮ – ﻧﻤﺮدﻩ ﻣﺎﺗﻤﺖ ﮔﻴمﺮ !
آﻨﺎر ﮔﻮد ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻣﻴﮕﻪ ﻟﻨﮕﺶ ﻦآ !
آﻨﺪ هﻤﺠﻨﺲ ﺑﺎ هﻤﺠﻨﺲ ﭘﺮواز )) ! آﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎ آﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎز ﺑﺎ ﺑﺎز ((…
آﻨﮕﺮ ﺧﻮردﻩ ﻟﻨﮕﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ !
آﻮر از ﺧﺪا ﭼﻲ ﻣﻴﺨﻮاهﺪ ؟ دو ﭼﺸﻢ ﺑﻴﺎﻨ !
آﻮر ﺧﻮد و ﺑﻴﻨﺎي ﻣﺮمد !
آﻮرﺷﻪ اون دآﺎﻧﺪاري آﻪ ﻣﺸﺘﺮي ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﺸﻨﺎﻪﺳ !
آﻮر را ﭼﻪ ﺑﻪ ﺷﺐ ﻧﺸﻴﻨﻲ !
آﻮر آﻮر را ﻣﻴﺠﻮرﻩ ﺁب ﮔﻮدال ار !
آﻮر هﺮ ﭼﻲ ﺗﻮي ﭼﻨﺘﻪ ﺧﻮدﺷﻪ ﺧﻴﺎل ﻣﻴﻜﻨﻪ ﺗﻮي ﭼﻨﺘﻪ رﻓﻴﻘﺶ هﻢ هﺴﺖ !
آﻮير دﺧﺘﺮش هﻴﭻ، داﻣﺎد ﺧﻮﺷﮕﻞ هﻢ ﻣﻴﺨﻮاهﺪ !
آﻮزﻩ ﺧﺎﻟﻲ، زود از ﻟﺐ ﺑﺎم ﻣﻴﺎﻓﻪﺘ !
آﻮزﻩ ﮔﺮ از آﻮزﻩ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺁب ﻣﻴﺨﻮﻩر !
آﻮزﻩ ﻧﻮ ﺁب ﺧﻨﻚ داﻩر !
آﻮزﻩ ﻧﻮ دو روز ﺁب را ﺳﺮد ﻧﮕﻪ ﻣﻴﺪاﻩر !
آﻮﺳﻪ دﻧﺒﺎل رﻳﺶ رﻓﺖ ﺳﻴﺒﻴﻠﺸﻢ از دﺳﺖ داد !
آﻮﺳﻪ و رﻳﺶ ﭘﻬﻦ !
آﻮ ﻓﺮﺻﺖ ؟ !
آﻮﻩ ﺑﻜﻮﻩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻪ، ﺁدم ﺑﻪ ﺁدم ﻣﻴﺮﺳﻪ !
آﻮﻩ ، ﻣﻮش زاﺋﻴﻩﺪ !

» گ «
ﮔﺎﺑﻤﻪ و ﺁﺑﻤﻪ و ﻧﻮﺑﺖ ﺁﺳﻴﺎﺑﻤﻪ !
ﮔﺎو ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﺳﻔﻴﺪﻩ !
ﮔﺎوش زاﺋﻴﻩﺪ !
ﮔﺎو ﻧﻪ ﻣﻦ ﺷﻴﺮ !
ﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ آﻪ آﻮدك ﻧﺎدان – — ﺑﻐﻠﻂ ﺑﺮ هﺪف زﻧﺪ ﺗﻴيﺮ !
ﮔ ﺎهﻲ از ﺳﻮراخ ﺳﻮزن ﺗﻮ ﻣﻴﺮﻩ ﮔﺎهﻲ هﻢ از دروازﻩ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺮﻩ !
ﮔﺪارو آﻪ رو ﺑﺪي ﺻﺎﺣﺒﺨﻮﻧﻪ ﻣﻴﻪﺸ !
ﻧﺮﻣﻲ ز ﺣﺪ ﻣﺒﺮ آﻪ ﭼﻮ دﻧﺪان ﻣﺎر رﻳﺖﺨ — — هﺮ ﻃﻔﻞ ﻧﻲ ﺳﻮار آﻨﺪ ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪ شا ] ! ] ﺻﺎﺐﺋ [[
ﮔﺬر ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻪ دﺑﺎﻏﺨﺎﻧﻪ ﻣﻴﺎﻓﻪﺘ !
ﮔﺮ ﺑﺪوﻟﺖ ﺑﺮﺳﻲ ﻣﺴﺖ ﻧﮕﺮدي ﻣﺮيد !
ﮔﺮ ﺑﺮي ﮔﻮش و ﮔﺮ زﻧﻲ دﻣﻢﺒ — ﺑﻨﺪﻩ از ﺟﺎي ﺧﻮد ﻧﻤﻲ ﺟﻨﻢﺒ !
ﮔﺮﺑﻪ ﺑﺮاي رﺿﺎي ﺧﺪا ﻣﻮش ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻩ !
ﮔﺮﺑﻪ ﺗﻨﺒﻞ را ﻣﻮش ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﮔﺮﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﻪ ﻣﻴﮕﻪ ﺑﻮ ﻣﻴﻩﺪ !
ﮔﺮﺑﻪ را دم ﺣﺠﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ آﺸﺖ !
ﮔﺮﺑﻪ را اﮔﺮ در اﻃﺎق ﺣﺒﺲ آﻨﻲ ﭘﻨﻪﺠ ﺑﺮوت ﻣﻴﺰﻧﻪ !
ﮔﺮﺑﻪ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﮔﻬﺖ درﻣﻮﻧﻪ ﺧﺎك ﭘﺎﺷﻴﺪ روش !
ﮔﺮﺑﻪ روﻏﻦ ﻣﻴﺨﻮرﻩ ﺧﺎﻧﻢ دهﻨﺶ ﺑﻮ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﮔﺮﺑﻪ ﺷﺐ ﺳﻤﻮرﻩ !
ﮔﺮﺑﻪ ﺷﻴﺮ اﺳﺖ در ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻮش – — ﻟﻴﻚ ﻣﻮش اﺳﺖ در ﻣﺼﺎف ﭘﻠﮓﻨ !
ﮔﺮﺑﻪ ﻣﺴﻜﻴﻦ اﮔﺮ ﭘﺮ داﺷﺘﻲ — – ﺗﺨﻢ ﮔﻨﺠﺸﻚ از زﻣﻴﻦ ﺑﺮ داﺷﺘﻲ !
ﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺰﻧﻲ ﺑﺴﺘﺎن ﺑﺰن !
ﮔﺮ ﺗﻮ ﻗﺮﺁن ﺑﺪﻳﻦ ﻧﻤﻂ ﺧﻮاﻧﻲ – — ﺑﺒﺮي روﻧﻖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ار ! ]] ﺳﻌيﺪ [[
ﮔﺮ ﺗﻮ ﻧﻤﻲ ﭘﺴﻨﺪي ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻩ ﻗﻀﺎ ار )) ! در آﻮي ﻧﻴﻜﻨﺎﻣﻲ ﻣﺎ را ﮔﺬر ﻧﺪادﺪﻧ (( … ]] ﺣﺎﻆﻓ [[
ﮔﺮ ﺟﻤﻠﻪ آﺎﺋﻨﺎت آﺎﻓﺮ ﮔﺮدﻧﺪ — ﺑﺮ داﻣﻦ آﺮﻳﺎش ﻧﻨﺸﻴﺪﻨ ﮔﺮد !
ﮔﺮ ﺣﻜﻢ ﺷﻮد آﻪ ﻣﺴﺖ ﮔﻴﺮﻧﺪ — درﺷﻬﺮهﺮ ﺁﻧﻪﭽ هﺴﺖ ﮔﻴﺮﻧﺪ !
ﮔﺮ در هﻤﻪ دهﺮ ﻳﻚ ﺳﺮ ﻧﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ — ﺑﺮ ﭘﺎي آﺴﻲ رود آﻪ از هﻤﻪ دروﻳﺸﺘﺮ اﺳﺖ !
ﮔﺮ در ﻳﻤﻨﻲ ﭼﻮ ﺎﺑ ﻣﻨﻲ ﭘﻴﺶ ﻣﻨﻲ — ور ﭘﻴﺶ ﻣﻨﻲ ﭼﻮ ﺑﻲ ﻣﻨﻲ در ﻳﻤﻲﻨ !
ﮔﺮد ﻧﺎم ﭘﺪر ﭼﻪ ﻣﻴﮕﺮدي ؟ – — ﺪﭘ ر ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎش اﮔﺮ ﻣﺮيد ! ]] ﺳﻌيﺪ [[
ﮔﺮز ﺑﻪ ﺧﻮرﻧﺪ ﭘﻬﻠﻮنو !
ﮔﺮ زﻣﻴﻦ و زﻣﺎن ﺑﻬﻢ دويز – — ﻧﺪهﻨﺪت زﻳﺎدﻩ از رويز !
ﮔﺮ ﺻﺒﺮ آﻨﻲ ز ﻏﻮرﻩ ﺣﻠﻮا ﺳﺎزﻳﻢ !
ﮔﺮ ﮔﺪا آﺎهﻞ ﺑﻮد ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻴﺴﺖ ؟ !
ﮔﺮگ دهﻦ ﺁﻟﻮدﻩ و ﻳﻮﺳﻒ ﻧﺪرﻳﻩﺪ !
ﮔﺮهﻲ آﻪ ﺎﺑ دﺳﺖ ﺑﺎز ﻣﻴﺸﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ دﻧﺪان ﺑﺎز آﺮد !
ﮔﻔﺖ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ آﻪ ﭼﻮن آﻮﺑﻲ دري — ﻋﺎﻗﺒﺖ زﺁن در ﺑﺮون ﺁﻳﺪ ﺳﺮي !
ﮔﻔﺖ : ﭼﺸﻢ ﺗﻨﮓ دﻧﻴﺎ دار ار — – ﻳﺎ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﭘﺮ آﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﺎك ﮔﻮر ! ]] ﺳﻌيﺪ [[
ﮔﻔﺖ : ﭼﺸﻢ ﺗﻨﮓ دﻧﻴﺎ دار ار — – ﻳﺎ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﭘﺮ آﻨﺪ ﻳﺎ ﺧﺎك ﮔﻮر ! ]] ﺳﻌيﺪ [[
ﮔﻔﺖ : ﺧﻮﻧﻪ ﻗﺎﺿﻲ ﻋﺮوﺳﻴﺴﺖ . ﮔﻔﺖ : ﺑﺘﻮ ﭼﻪ؟ ﮔﻔﺖ : ﻣﺮا هﻢ دﻋﻮت آﺮدﻩ اﻧﺪ . ﮔﻔﺖ : ﺑﻤﻦ ﭼﻪ ؟ !
ﮔﻔﺖ : اﺳﺘﺎد ! ﺷﺎﮔﺮدان از ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﺪﻨ . ﮔﻔﺖ : ﻣﻨﻬﻢ از ﺷﺎﮔﺮدهﺎ ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻢ !
ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺧﺮس ﺗﺨﻢ ﻣﻴﺬارﻩ ﻳﺎ ﺑﭽﻪ ؟ ﮔﻔﺖ : از اﻳﻦ دم ﺑﺮﻳﺪﻩ هﺮ ﭼﻲ ﺑﮕﻲ ﺑﺮ ﻣﻴدﺎ !
ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺧﺮﺑﺰﻩ و ﻋﺴﻞ ﺑﺎ هﻢ ﻧﻤﻴﺴﺎزﺪﻧ . ﮔﻔﺖ : ﺣﺎﻻ آﻪ هﻤﭽﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﻧﺪ آﻪ دارﻧﺪ ﻣﻨﻮ از وﺳﻂ ﺑﺮ ﻣﻴﺪارﻧﺪ !
ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺧﺮﺑﺰﻩ و ﻋﺴﻞ ﺑﺎ هﻢ ﻧﻤﻴﺴﺎزﺪﻧ . ﮔﻔﺖ : ﺣﺎﻻ آﻪ هﻤﭽﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﻧﺪ آﻪ دارﻧﺪ ﻣﻨﻮ از وﺳﻂ ﺑﺮ ﻣﻴﺪارﻧﺪ !
ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺧﺮﺑﺰﻩ ﻣﻴﺨﻮري ﺑﺎ هﻨﺪواﻧﻪ ؟ ﮔﻔﺖ : هﺮ دوداﻪﻧ !
ﮔﻔﺖ : ﻧﻮري ﺧﻮﻧﻪ اﺳﺖ ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﻋﻼوﻩ ﺑﺮ ﻧﻮري دﺧﺘﺮش هﻢ ﺧﻮﻧﻪ اﺳﺖ . ﮔﻔﺖ : ﻧﻮر ﻋﻠﻲ ﻧﻮر !
ﮔﻞ زن و ﺷﻮهﺮ را از ﻳﻚ ﺗﻐﺎر ﺑﺮداﺷﺘﻪ اﻧﺪ !
ﮔﻠﻪ ﮔﻴﻬﺎت ﺑﺴﺮم اﻳﺸﺎﻻﻩ ﻋﺮوﺳﻲ ﭘﺴمﺮ !
ﮔﻨﺞ ﺑﻲ ﻣﺎر و ﮔﻞ ﺑﻲ ﺧﺎر ﻧﻴﺖﺴ – — ﺷﺎدي ﺑﻲ ﻏﻢ در اﻳﻦ ﺑﺎزار ﻧﻴﺖﺴ ! ]] ﻮﻣ ﻟﻮي [[
ﮔﻨﺠﺸﻚ اﻣﺴﺎل رو ﺑﺎش آﻪ ﮔﻨﺠﺸﻚ ﭘﺎرﺳﺎﻟﻲ را ﻗﺒﻮل ﻧﺪارﻩ !
ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﺎ ﺑﺎز ﭘﺮﻳﺪ اﻓﺘﺎد و ﻣﺎﺗﺤﺘﺶ درﺪﻳ !
ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﺎ زاغ زوﻏﺶ ﺑﻴﺴﺖ ﺗﺎش ﻳﻪ ﻗﺮوﻧﻪ، ﮔﺎو ﻣﻴﺶ ﻳﻜﻴﺶ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﻨﻪ !
ﮔﻨﺪم از ﮔﻨﺪم ﺑﺮوﻳﺪ ﺟﻮ ز ﻮﺟ )) ! از ﻣﻜﺎﻓﺎت ﻋﻤﻞ ﻏﺎﻓﻞ ﻧﺸﻮ (( … ]] ﻣﻮﻟﻮي [ [
ﮔﻨﺪم ﺧﻮردﻳﻢ از ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻴﺮوﻧﻤﺎن آﺮدﻧﺪ !
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺑﺴﺘﻪ را ﻣﻴﺰﻧﻪ !
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ اﻣﺎم رﺿﺎ را ﺗﺎ ﭼﺎﺷﺖ ﻧﻤﻴﭽﺮوﻪﻧ !
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺑﻔﻜﺮ ﺟﻮﻧﻪ، ﻗﺼﺎب ﺑﻪ ﻓﻜﺮ دﻧﻪﺒ !
ﮔﻮش اﮔﺮ ﮔﻮش ﺗﻮ و ﻧﺎﻟﻪ اﮔﺮ ﻧﺎﻟﻪ ﻦﻣ — ﺁﻧﭽﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﺎﺋﻲ ﻧﺮﺳﺪ ﻓﺮﻳﺎدﺳﺖ ! ]] ﻳﻐﻤﺎي ﺟﻨﺪﻗﻲ [ [
ﮔﻮﺷﺖ ﺟﻮان ﻟﺐ ﻃﺎﻗﭽﻪ اﺳﺖ !
ﮔﻮﺷﺖ را از ﻧﺎﺧﻦ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺟﺪا آﺮد !
ﮔﻮﺷﺖ را از ﺑﻐﻞ ﮔﺎو ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺪﻳ !
ﮔﻮﺷﺖ راﻧﻢ را ﻣﻴﺨﻮرم ﻣﻨﺖ ﻗﺼﺎب رو ﻧﻤﻴﻜﻢﺸ !
ﮔﻮهﺮ ﭘﺎك ﺑﺒﺎﻳﺪ آﻪ ﺷﻮد ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻴﺾ — ورﻧﻪ هﺮ ﺳﻨﮓ و ﮔﻠﻲ ﻟﺆﻟﺆ ﻣﺮﺟﺎن ﻧﺸدﻮ ! ]] ﺣﺎﻆﻓ [[
ﮔﻪ ﺟﻦ ﺧ ﻮرﻩد !
ﮔﻴﺮم ﭘﺪر ﺗﻮ ﺑﻮد ﻓﺎﻞﺿ — از ﻓﻀﻞ ﭘﺪر ﺗﻮ را ﭼﻪ ﺣﺎﻞﺻ ! ]] ﻧﻈﺎﻣﻲ [[
ﮔﻴﺮم آﻪ ﻣﺎر ﭼﻮﺑﻪ آﻨﺪ ﺗﻦ ﺑﺸﻜﻞ ﻣﺎر – — آﻮ زهﺮ ﺑﻬﺮ دﺷﻤﻦ و آﻮ ﻣﻬﺮﻩ ﺑﻬﺮ دوﺖﺳ ]] ! ﺧﺎﻗﺎﻲﻧ [[
ﮔﻴﺴﺶ را ﺗﻮي ﺁﺳﻴﺎ ﺳﻔﻴﺪ ﻧﻜﺮدﻩ !

» ل «
ﻻف در ﻏﺮﻳﺒﻲ، ﮔﻮر در ﺑﺎزار ﻣﺴﮕﺮﺎه !
ﻻﻻﺋﻲ ﻣﻴﺪوﻧﻲ ﭼﺮا ﺧﻮاﺑﺖ ﻧﻤﻴﺒﻩﺮ !
ﻟﺐ ﺑﻮد آﻪ دﻧﺪون اوﺪﻣ !
ﻟﺮ اﮔﺮ ﺑﺒﺎزار ﻧﺮﻩ ﺑﺎزار ﻣﻴﮕﻨﻩﺪ !
ﻟﻘﻤﺎن ﺣﻜﻴﻢ را ﮔﻔﺘﻨﺪ : ادب از آﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻲ ؟ ﮔﻔﺖ : از ﺑﻲ ادﺑﺎن ]] ! ﮔﻠﺴﺘﺎن ﺳﻌيﺪ [[
ﻟﮕﺪ ﺑﻪ ﮔﻮر ﺣﺎﺗﻢ زدﻩ !
ﻟﻮﻟﻬﻨﮕﺶ ﺁب ﻣﻴﮕﻴﻩﺮ !
ﻟﻴﻠﻲ ار از ﭼﺸﻢ ﻣﺠﻨﻮن ﺑﺎﻳﺪ دﻳﺪ !

» م «
ﻣﺎ از ﺧﻴﻚ دﺳﺖ ﺑﺮداﺷﺘﻴﻢ ﺧﻴﻚ از ﻣﺎ دﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪارﻩ !
ﻣﺎ اﻳﻨﻮر ﺟﻮب ﺗﻮ اوﻧﻮر ﺟﻮب !
ﻣﺎ اﻳﻨﻮر ﺟﻮب ﺗﻮ اوﻧﻮر ﺟﻮب، ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻩ ﻓﺤﺶ ﺑﺴﺘﻮن، ﭘﻴﺮاهﻦ ﻳﻜﻲ ﺷﺎﻧﺰدﻩ ﺗﻮﻣﻨﻪ !
ﻣﺎدر را دل ﺳﻮزد، داﻳﻪ را داﻦﻣ !
ﻣﺎدر زن ﺧﺮم ﺮآ دﻩ، ﺗﻮﺑﺮﻩ ﺑﺮ ﺳﺮم آﺮﻩد !
ﻣﺎدر آﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎ زن ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﺖﺧ !
ﻣﺎدر ﻣﺮدﻩ را ﺷﻴﻮن ﻣﻴﺎﻣزﻮ !
ﻣﺎرا ﺑﺎش آﻪ از ﺑﺰ دﻧﺒﻪ ﻣﻴﺨﻮاهﻢﻴ !
ﻣﺎر ﺑﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد از ﻳﺎر ﺪﺑ !
ﻣﺎر ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮدﺷﻮ ول ﻣﻴﻜﻨﻪ اﻣﺎ ﺧﻮي ﺧﻮدﺷﻮ ول ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
ﻣﺎر ﺗﺎ راﺳﺖ ﻧﺸﻪ ﺑﺴﻮرا خ ﻧﻤﻴﺮﻩ !
ﻣﺎر ﺧﻮردﻩ اﻓﻌﻲ ﺷﺪﻩ !
ﻣﺎر ﺧﻴﻠﻲ از ﭘﻮﻧﻪ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻴﺎد دم ﻟﻮﻧﻪ اش ﺳﺒﺰ ﻣﻴﻪﺸ !
ﻣﺎر ﮔﺰﻳﺪﻩ از رﻳﺴﻤﺎن ﺳﻴﺎﻩ و ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﺘﺮﻪﺳ !
ﻣﺎر ﮔﻴﺮ را ﺁﺧﺮش ﻣﺎر ﻣﻴﻜﺸﻪ !
ﻣﺎر ﻣﻬﺮﻩ، هﺮ ﻣﺎري ﻧﺪارﻩ !
ﻣﺎر هﺮ آﺠﺎ آﺞ ﺑﺮﻩ ﺗﻮي ﻟﻮﻧﻪ ﺧﻮدش راﺳﺖ ﻣﻴﻩﺮ !
ﻣﺎﺳﺖ را آﻪ ﺧﻮردي آﺎﺳﻪ ﺷﻮ زﻳﺮ ﺳﺮت ﺑﺰرا !
ﻣﺎﺳﺘﻬﺎ را آﻴﺴﻪ آﺮدﻧﺪ !
ﻣﺎﺳﺖ ﻣﺎﻟﻲ آﺮند !
ﻣﺎﺳﺘﻲ آﻪ ﺗﺮﺷﻪ از ﺗﻐﺎرش ﭘﻴﺪاﺖﺳ !
ﻣﺎﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻲ آﻪ اﻧﮕﺸﺘﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ !
ﻣﺎ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻳﻢ ﺗﻨﻬﺎ، اوﻧﻬﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ هﻤﺮاﻩ !
ﻣﺎ آﻪ ﺧﻮردﻳﻢ اﻣﺎ ﻧﮕﻲ ﻳﺎور ﺧﺮ ﺑﻮد ﺳﻴﺮاﺑﻴﺖ ﻧﭙﺨﺘﻪ ﺑﻮد !
ﻣﺎ آﻪ در ﺟﻬﻨﻢ هﺴﺘﻴﻢ ﻳﻚ ﭘﻠﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺮﺗ !
ﻣﺎ آﻪ رﺳﻮاي ﺟﻬﺎﻧﻴﻢ ﻏﻢ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺸﻪﻤ !
ﻣﺎل اﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﺎن اﺳﺖ آﻪ ﺁﺳﺎن ﺑﺘﻮان داد !
ﻣﺎل ﺑﺪ ﺑﻴﺦ رﻳﺶ ﺻﺎﺣﺒﺶ !
ﻣﺎل ﺑﻪ ﻳﻜﺠﺎ ﻣﻴﺮﻩ اﻳﻤﻮن ﺑﻪ هﺰار ﺎﺟ !
ﻣﺎﻟﺖ ار ﺧﺎر آﻦ ﺧﻮدت را ﻋﺰﻳﺰ ﻦآ !
ﻣﺎل ﺧﻮدت را ﻣﺤﻜﻢ ﻧﮕﻬﺪار هﻤﺴﺎﻳﻪ را دزد ﻧﻜﻦ !
ﻣﺎل ﺧﻮدم ﻣﺎل ﺧﻮدم ﻣﺎل ﻣﺮدﻣﻢ ﻣﺎل ﺧﻮمد !
ﻣﺎل دﻧﻴﺎ وﺑﺎل ﺁﺧﺮﺗﻪ !
ﻣﺎل ﻣﺎ ﮔﻞ ﻣﻨﺎرﻩ، ﻣﺎل ﻣﺮدم زﻳﺮ ﺗﻐﺎرﻩ !
ﻣﺎل ﻣﻔﺖ ﺻﺮاﻓﻲ ﻧﺪارﻩ !
ﭘﻮل ﺑﺎد ﺁوردﻩ ﭼﻨﺪ و ﭼﻮن ﻧﺪارﻩ !
ﻣﺎل ﻣﻤﺴﻚ ﻣﻴﺮاث ﻇﺎﻟﻤﻪ !
ﻣﺎل هﻤﻪ ﻣﺎﻟﻪ، ﻣﺎل ﻣﻦ ﺑﻴﺖ اﻟﻤﺎﻪﻟ !
ﻣﺎﻣﺎ ﺁوردﻩ را ﻣﺮدﻩ ﺷﻮر ﻣﻴﺒﺮﻩ !
ﻣﺎﻣﺎ آﻪ دو ﺗﺎ ﺷﺪ ﺳﺮ ﺑﭽﻪ آﺞ در ﻣﻴدﺎ !
ﻣﺎ و ﻣﺠﻨﻮن هﻤﺴﻔﺮ ﺑﻮدﻳﻢ در دﺷﺖ ﺟﻨنﻮ — او ﺑﻤﻄﻠﺐ هﺎ رﺳﻴﺪ و ﻣﺎ هﻨﻮز ﺁوارﻩ اﻳﻢ .
ﻣﺎﻩ درﺧﺸﻨﺪﻩ ﭼ ﻮ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﻮد — – ﺷﺐ ﭘﺮﻩ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪان ﺷﻮد !
ﻣﺎ هﻢ ﺗﻮن را ﻣﻴﺘﺎﺑﻴﻢ هﻢ ﺑﻮق را ﻣﻴﺰﻧﻢﻴ !
ﻣﺎﻩ هﻤﻴﺸﻪ زﻳﺮ اﺑﺮ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻤﻴﻤﻮﻧﻪ !
ﻣﺎهﻲ رو هﺮ وﻗﺖ از ﺁب ﺑﮕﻴﺮي ﺗﺎزﻩ اﺳﺖ !
ﻣﺎهﻲ ﻣﺎهﻲ رو ﻣﻴﺨﻮرﻩ، ﻣﺎهﻲ ﺧﻮار هﺮ دو ار !
ﻣﺎهﻲ و ﻣﺎﺳﺖ ؟ ﻋﺰراﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻪ ﺎﺑ زم ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﺎﺳﺖ ؟
ﻣﺒﺎرك ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺑﻮد اﺑﻠﻪ هﻢ درﺁودر !
ﻣﺜﻘﺎل ﻧﻤﻜﻪ ﺧﺮوار هﻢ ﻧﻤﻪﻜ !
ﻣﺜﻞ ﺳﻴﺒﻲ آﻪ از وﺳﻂ ﻧﺼﻒ آﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ !
ﻣﺜﻞ آﻨﻴﺰ ﻣﻼ ﺑﺎﺮﻗ !
ﻣﺮد ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺎزﻩ اول ﭼﻠﭽﻠﻴﺸﻪ !
ﻣﺮد ﺧﺮدﻣﻨﺪ هﻨﺮ ﭘﻴﺸﻪ ار — ﻋﻤﺮ دو ﺑﺎﻳﺴﺖ در اﻳﻦ روزﮔرﺎ ** * ﺗﺎ ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻣﻮﺧﻦﺘ – — ﺑﺎ دﮔﺮي ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮند
ﺑﻜرﺎ . ]] ﺳﻌيﺪ [[
ﻣﺮد آﻪ ﺗﻨﺒﻮﺗﺶ دو ﺗﺎ ﺷﺪ ﺑﻔﻜﺮ زن ﻧﻮ ﻣﻴﺎﻓﻪﺘ !
ﻣﺮدﻩ را رو آﻪ رو ﺑﺪي ﺑﻜﻔﻦ ﺧﻮدش ﻣﻴﺮﻳﻪﻨ !
ﻣﺮدي را ﭘﺎي دار ﻣﻴﺒﺮدﻧﺪ زﻧﺶ ﻣﻴﮕﻔﺖ : ﻳﻪ ﺷﻠﻴﺘﻪ ﮔﻠﻲ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺑﻴرﺎ !
ﻣﺮدي آﻪ ﻧﻮن ﻧﺪارﻩ ا ﻳﻨﻬﻤﻪ زﺑﻮن ﻧﺪارﻩ !
ﻣﺮغ ﺑﻴﻮﻗﺖ ﺧﻮان را ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮ ﺑﺮﺪﻳ !
ﻣﺮغ زﻳﺮك آﻪ ﻣﻴﺮﻣﻴﺪ از دام – ﺑﺎ هﻤﻪ زﻳﺮآﻲ ﺑﺪام اﻓﺘﺎد !
ﻣﺮغ ﮔﺮﺳﻨﻪ ارزن در ﺧﻮاب ﻣﻲ ﺑﻴﻪﻨ !
ﻣﺮغ، هﻢ ﺗﺨﻢ ﻣﻴﻜﻤﻪ هﻢ ﭼﻠﻐﻮز !
ﻣﺮغ هﻤﺴﺎﻳﻪ ﻏﺎﻩز !
ﻣﺮﻏﻲ را آﻪ در هﻮاﺳﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺳﻴﺦ ﺸآ ﺪﻴ !
ﻣﺮغ ﻳﻪ ﭘﺎ داﻩر !
ﻣﺮﻏﻲ آﻪ اﻧﺠﻴﺮ ﻣﻴﺨﻮرﻩ ﻧﻮآﺶ آﺠﻪ !
ﻣﺮگ ﺑﺮاي ﻣﻦ، ﮔﻼﺑﻲ ﺑﺮاي ﺑﻴﻤﺎر !
ﻣﺮگ ﺑﻪ ﻓﻘﻴﺮ و ﻏﻨﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
ﻣﺮگ ﺧﺮ ﻋﺮوﺳﻲ ﺳﮕﻪ !
ﻣﺮگ ﺧﻮﺑﻪ اﻣﺎ ﺑﺮاي هﻤﺴﺎﻪﻳ !
ﻣﺮگ ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ﺑﺮو ﮔﻴنﻼ !
ﻣﺮگ ﻳﻪ ﺑﺎر ﺷﻴﻮن ﻳﻪ ﺑ رﺎ !
ﻣﺰد ﺁن ﮔﺮﻓﺖ ﺟﺎن ﺑﺮادر آﻪ آﺎر آﺮد )) ! ﻧﺎﺑﺮﻩد رﻧﺞ ﮔﻨﺞ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد (( … ]] ﺳﻌيﺪ [[
ﻣﺰد ﺧﺮ ﺳﻮر ﭼﺮوﻧﻲ ﺧﺮ ﺳﻮارﻳﺴﺖ !
ﻣﺰد دﺳﺖ ﻣﻬﺘﺮ ﭼﺲ ﻳﺎﺑﻮﺖﺳ !
ﻣﺴﺠﺪ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﮔﺪا درش اﻳﺴﺘﺎدﻩ !
ﻣﺸﺘﺮي ﺁﺧﺮ ﺷﺐ ﺧﻮﻧﺶ ﭘﺎي ﺧﻮدﺷﻪ !
ﻣﺸﻚ ﺧﺎﻟﻲ و ﭘﺮه ﻴﺰ بﺁ !
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدي ﻏﺼﻪ داﻩر !
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻧﻘﺪ ﺑﻮي ﻣﺸﻚ ﻣﻴﻩﺪ !
ﻣﻌﻤﺎ ﭼﻮ ﺣﻞ ﮔﺸﺖ ﺁﺳﺎن ﺷﻮد !
ﻣﻐﺰ ﺧﺮ ﺧﻮردﻩ !
ﻣﻔﺮداﺗﺶ ﺧﻮﺑﻪ اﻣﺎ ﻣﺮدﻩ ﺷﻮر ﺗﺮآﻴﺒﺸﻮ ﺑﺒﻩﺮ !
ﻣﮕﺲ ﺑﻪ ﻓﻀﻠﻪ ش ﺑﺸﻴﻨﻪ ﺗﺎ ﻣﻮرﭼﻪ ﺧﻮر دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﻴﺪوﻩ !
ﻣﮕﻪ ﺳﻴﺐ ﺳﺮخ ﺑﺮاي دﺳﺖ ﻼﭼ ق ﺧﻮﺑﻪ ؟ !
ﻣﮕﻪ آﺎﺷﻮﻧﻪ آﻪ آﭙﻪ ﺑﺎ ﻓﻌﻠﻪ اﺳﺖ ؟
ﻣﻼ ﺷﺪن ﭼﻪ ﺁﺳﻮن، ﺁدم ﺷﺪن ﭼﻪ ﻣﺸﻞﻜ !
ﻣﻼ ﻧﺼﺮاﻟﺪﻳﻦ ﺻﻨﺎر ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ ﺳﮓ اﺧﺘﻪ ﻣﻴﻜﺮد ﻳﻜﻌﺒﺎﺳﻲ ﻣﻴﺪاد ﻣﻴﺮﻓﺖ ﺣﻤمﻮ !
ﻣﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺮط ﺑﻼغ اﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮﻢﻳ — ﺗﻮ ﺧﻮاﻩ از ﺳﺨﻨﻢ ﭘﻨﺪ ﮔﻴﺮ و ﺧﻮاﻩ ﻣﻼل . ]] ﺳﻌيﺪ [[
ﻣﻦ از ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﺎن هﺮﮔﺰ ﻧﻨﺎﻟﻢ — آﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ هﺮ ﭼﻪ آﺮد ﺁن ﺁﺷﻨﺎ آﺮد . ]] ﺣﺎﻆﻓ [[
ﻣﻦ آﺠﺎ و ﺧﻠﻴﻔﻪ در ﺑﻐﺪاد !
ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻢ ﺧﻮاﺟﻪ ام ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻲ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ داري ؟ !
ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻢ ﻧﺮﻩ ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻲ ﺑﺪشو !
ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻢ اﻧﻒ، ﺗﻮ ﻧﮕﻮ اﻧﻒ، ﺗﻮ ﺑﮕﻮ اﻧﻒ !
ﻣﻦ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﻤﺳ ﻨﺪر ﺑﺎش ﻳﺎ ﭘﺮواﻧﻪ ﺑﺎش — ﭼﻮن ﺑﻔﻜﺮ ﺳﻮﺧﺘﻦ اﻓﺘﺎدﻩ اي ﻣﺮداﻧﻪ ﺑﺎش . ]] ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻗﻠﻴﺨنﺎ
ﺷﺎﻣﻠﻮ [[
ﻣﻦ ﻧﻮآﺮ ﺣﺎآﻤﻢ ﻧﻪ ﻧﻮآﺮ ﺑﺎدﻧﺠﺎن !
ﻣﻮرﻳﺎﻧﻪ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﻧﻪ را ﻣﻴﺨﻮرﻩ ﺟﺰ ﻏﻢ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﻧﻪ ار !
ﻣﻮش ﺑﻪ ﺳﻮراخ ﻧﻤﻴﺮﻓﺖ ﺟﺎرو ﺑﻪ دم ﺑﺴﺖ !
ﻣﻮش ﭼﻴﻪ آﻪ آﻠﻪ ﭘﺎﭼﺶ ﺑﺎﺷ ﻪ !
ﻣﻮش زﻧﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ از ﮔﺮﺑﻪ ﻣﺮدﻩ اﺳﺖ !
ﻣﻮش ﺑﻪ هﻤﺒﻮﻪﻧ ) اﻧﺒﺎر ( آﺎر ﻧﺪارﻩ هﻤﺒﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻮش آﺎر داﻩر !
ﻣﻮش و ﮔﺮﺑﻪ آﻪ ﺑﺎ هﻢ ﺑﺴﺎزﻧﺪ دآﺎن ﺑﻘﺎﻟﻲ ﺧﺮاب ﻣﻴﻪﺸ !
ﻣﻬﺘﺎب ﻧﺮخ ﻣﺎﺳﺖ را ﻣﻴﺸﻜﻪﻨ !
ﻣﻬﺮﻩ ﻣﺎر داﻩر !
ﻣﻪ ﻓﺸﺎﻧﺪ ﻧﻮر و ﺳﮓ ﻋﻮﻋﻮ آﻨﺪ — ه ﺮ آﺴﻲ ﺑﺮ ﻃﻴﻨﺖ ﺧﻮد ﻣﻲ ﺗﻨﺪ ! ]] ﻣﻮﻟﻮي [[
ﻣﻬﻤﻮن ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻨﺪﻩ رو ﺑﺎﺷﻪ اﮔﺮ ﭼﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﻧﻪ، ﺧﻮن ﮔﺮﻳﻪ آﻨﻪ !
ﻣﻬﻤﻮن ﺗﺎ ﺳﻪ روز ﻋﺰﻳﺰﻩ !
ﻣﻬﻤﻮن ﺧﺮ ﺻﺎﺣﺒﺨﻮﻧﻪ اﺳﺖ !
ﻣﻬﻤﻮن آﻪ ﻳﻜﻲ ﺷﺪ ﺻﺎﺣﺒﺨﻮﻧﻪ ﮔﺎو ﻣﻴﻜﺸﻪ !
ﻣﻬﻤﻮن ﻣﻬﻤﻮن و ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻪ ﺑﺒﻴﻨﻪ ﺻﺎﺣﺒﺨﻮﻧﻪ هﺮ دو ر ا !
ﻣﻬﻤﻮن ﻧﺎﺧﻮﻧﺪﻩ ﺧﺮﺟﺶ ﭘﺎي ﺧﻮدﺷﻪ !
ﻣﻬﻤﻮن هﺮ آﻲ ، و در ﺧﻮﻧﻪ هﺮ ﻲﭼ !
ﻣﻴﻮن ﺣﻖ و ﺑﺎﻃﻞ ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﻪﺘ !
ﻣﻴﻮن دﻋﻮا ﺣﻠﻮا ﺧﻴﺮ ﻧﻤﻲ آﻨﺪﻨ !
ﻣﻴﻮن دﻋﻮا ﻧﺮخ ﻣﻌﻴﻦ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﻣﻲ ﺑﺨﻮر، ﻣﻨﺒﺮ ﺑﺴﻮزان، ﻣﺮدم ﺁزاري ﻣﻜﻦ !
ﻣﻴﺨﻮاي ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺸﻲ ﻳﺎ ود ر ﺷﻮ ﻳﺎ آﻮر ﻮﺷ !
ﻣﻴﺮاث ﺧﺮس ﺑﻪ آﻔﺘﺎر ﻣﻴﺮﺳﻪ !
ﻣﻴﺮاث ﺧﻮار ﺑﻬﺘﺮ از ﭼﺸﺘﻪ ﺧﻮﻩر !
ﻣﻴﻮﻩ ﺧﻮب ﻧﺼﻴﺐ ﺷﻐﺎل ﻣﻴﻪﺸ !
ﻣﻴﻬﻤﺎن راﺣﺖ ﺟﺎن اﺳﺖ و ﻟﻴﻜﻦ ﭼﻮ ﻧﻔﺲ — ﺧﻔﻪ ﺳﺎزد آﻪ ﻓﺮود ﺁﻳﺪ و ﺑﻴﺮون ﻧﺮدو !

» ن «
ﻧﺎﺑﺮدﻩ رﻧﺞ ﮔﻨﺞ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮد — ﻣﺰد ﺁن ﮔﺮﻓﺖ ﺎﺟ ن ﺑﺮادر آﻪ آﺎر آﺮد !
ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪﻩ ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﺪا ﻧﺘﻮان رﻓﺖ !
ﻧﺎز ﻋﺮوس ﺑﻪ ﺟﻬﺎزﻩ !
ﻧﺎزآﺶ داري ﻧﺎز آﻦ، ﻧﺪاري ﭘﺎهﺎﺗﻮ دراز ﻦآ !
ﻧﺒﺮد رﮔﻲ ﺗﺎ ﻧﺨﻮاهﺪ ﺧﺪيا )) ! اﮔﺮ ﺗﻴﻎ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﻨﺒﺪ ز ﺟﺎي (( …
ﻧﺨﻮد ﺗﻮي ﺷﻠﻪ زرد !
ﻧﺨﻮدﭼﻲ ﺗﻮي ﺟﻴﺒﻢ ﻣﻴﻜﻨﻲ اوﻧﻮﻗ ﺖ ﺳﺮم را ﻣﻴﺸﻜﻨﻲ ؟
ﻧﺨﻮدﭼﻲ ﺷﻮ دزدﻳﻩﺪ !
ﻧﺨﻮد هﻤﻪ شﺁ !
ﻧﺪﻳﺪ ﺑﺪﻳﺪ وﻗﺘﻲ ﺑﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺮﺪﻳ !
ﻧﺬر ﻣﻴﻜﻨﻢ واﺳﻪ ﺳﺮم ﺧﻮدم ﻣﻴﺨﻮرم و ﭘﺴمﺮ !
ﻧﺮدﺑﻮن، ﭘﻠﻪ ﺑﻪ ﭘﻠﻪ !
ﻧﺮدﺑﻮن دزدهﺎ !
ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺘﺮ ﻧﺨﻮاب ﺗﺎ ﺧﻮاب ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻧﺒﻴﻨﻲ !
ﻧﺰن در ﺴآ ﻲ را ﺗﺎ ﻧﺰﻧﻨﺪ درت ار !
ﻧﺴﻴﻪ ﻧﺴﻴﻪ ﺁﺧﺮ ﺑﺪﻋﻮا ﻧﺴﻪﻴ !
ﻧﺸﺎﺷﻴﺪي ﺷﺐ درازﻩ !
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﭘﺎﻪآ !
ﻧﻔﺴﺶ از ﺟﺎي ﮔﺮم در ﻣﻴدﺎ !
ﻧﻜﺮدﻩ آﺎر ﻧﺒﺮﻧﺪ ﺑﻜرﺎ !
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻨﻪ آﻦ ﻣﺜﻞ ﻧﻨﻪ ﻏﺮﺑﻴﻠﻪ ﻦآ !
ﻧﻮﺷﺪارو ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﺳﻬﺮاب !
ﻧﻮآﺮ ﺑﺎب، ﺷﻴﺶ ﻣﺎﻩ ﭼﺎﻗﻪ ﺷﻴﺶ ﻣﺎﻩ ﻻﻏﺮ !
ﻧﻮآﺮ ﺑﻲ ﺟﻴﺮﻩ و ﻣﻮاﺟﺐ ﺗﺎج ﺳﺮ ﺁﻗﺎﺳﺖ !
ﻧﻮآﻪ اوﻣﺪ ﺑﻪ ﺑﺒﺎزار آﻬﻨﻪ ﻣﻲ ﺷﻪ دﻻزار !
ﻧﻮن اﻳﻨﺠﺎ ﺁب اﻳﻨﺠﺎ – آﺠﺎ ﺑﺮوم ﺑﻪ از اﻳﻨﺠﺎ ؟
ﻧﻮن ﺑﺪو، ﺁب ﺑﺪو، ﺗﻮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺪو !
ﻧﻮن ﺑﺪﻩ، ﻓﺮﻣﻮن ﺑﺪﻩ !
ﻧﻮن ﺑﻬﻤﻪ آﺲ ﺑﺪﻩ، اﻣﺎ ﻧﺎن هﻤﻪ آﺲ ﻣﺨرﻮ !
ﻧﻮﻧﺖ را ﺑﺎ ﺁب ﺑﺨﻮر ﻣﻨﺖ ﺁﺑﺪوغ ﻧﻜﺶ !
ﻧﻮن ﺧﻮﻧﻪ رﺋﻴﺴﻪ، ﺳﮕﺶ هﻢ هﻤﺮاهﺸﻪ !
ﻧﻮن ﺧﻮدﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮري ﺣﺮف ﻣﺮدم و ﭼﺮا ﻣﻴﺰﻧﻲ ؟ !
ﻧﻮن ﺧﻮد ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮري ﺣﻠﻴﻢ ﺣﺎج ﻋﺒﺎﺳﻮ هﻢ ﻣﻴﺰﻧﻲ ؟ !
ﻧﻮن را ﺑﻪ اﺷﺘﻬﺎي ﻣﺮدم ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮدر !
ﻧﻮن را ﺑﺎﺪﻳ ﺟﻮﻳﺪ ﺗﻮي دهﻨﺶ ﮔﺬاﺷﺖ !
ﻧﻮﻧﺶ ﺗﻮي روﻏﻨﻪ !
ﻧﻮﻧﺶ را ﭘﺸﺖ ﺷﻴﺸﻪ ﻣﻴﻤﺎﻪﻟ !
ﻧﻮن ﮔﺪاﺋﻲ رو ﮔﺎو ﺧﻮرد دﻳﮕﻪ ﺑﻜﺎر ﻧﺮﺖﻓ !
ﻧﻮن ﻧﺎﻣﺮدي ﺗﻮي ﺷﻜﻢ ﻣﺮد ﻧﻤﻴﻤﻮﻧﻪ !
ﻧﻮن ﻧﺪارﻩ ﺑﺨﻮرﻩ ﭘﻴﺎز ﻣﻴﺨﻮرﻩ اﺷﺘﻬﺎش واﻪﺷ !
ﻧﻮن ﻧﻜﺶ ﺁب ﻟﻮﻟﻪ ﺶآ !
ﻧﻪ ﺁب و ﻧﻪ ﺁﺑﺎ داﻧﻲ ﻧﻪ ﮔﻠﺒﺎﻧﮓ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ !
ﻧﻪ ﺁﻓﺘﺎب از اﻳﻦ ﮔﺮم ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮد و ﻧﻪ ﻏﻼم از اﻳﻦ ﺳﻴﺎﻩ ﺮﺗ !
ﻧﻪ از ﻣﻦ ﺟﻮ، ﻧﻪ از ﺗﻮ دو، ﺑﺨﻮر آﺎهﻲ ﺑﺮو راﻲه !
ﻧﻪ ﺑﺎون ﺧﻤﻴﺮي ﻧﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﻓﻄﻴﺮي !
ﻧﻪ ﺑﻪ اون ﺷﻮري ﺷﻮري ﻧﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﺑﻲ ﻧﻤﻲﻜ !
ﻧﻪ ﺑﺒﺎرﻩ ﻧﻪ ﺑﻪ دارﻩ، اﺳﻤﺶ ﺧﺎﻪﻟ ﻣﻮﻧﺪﮔﺎﻩر !
ﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﺮدﻩ ﺑﺮ زﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻳﺴﺖ )) ! ﮔﺮ اﻳﻦ ﺗﻴﺮ از ﺗﺮآﺶ رﺳﺘﻤﻲ اﺳﺖ ]] (( … ﻓﺮدوﻲﺳ [[
ﻧﻪ ﭘﺴﺮ دﻧﻴﺎﺋﻴﻢ ﻧﻪ دﺧﺘﺮ ﺁﺧتﺮ !
ﻧﻪ ﭘﺸﺖ دارم ﻧﻪ ﻣﺸﺖ !
ﻧﻪ ﭘﻴﺮ را ﺑﺮاي ﺧﺮ ﺧﺮﻳﺪن ﺑﻔﺮﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﻮان را ﺑﺮاي زن ﮔﺮﻓﺘﻦ !
ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻲ اوﻣﺪﻩ ﻧﻪ ﺧﺎﻲﻧ رﻓﻪﺘ !
ﻧﻪ ﭼﻚ زدم ﻧﻪ ﭼﻮﻧﻪ، ﻋﺮوس اوﻣﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﻪﻧ !
ﻧﻪ ﺧﻮد ﺧﻮري ﻧﻪ آﺲ دهﻲ ﮔﻨﺪﻩ آﻨﻲ ﺑﻪ ﺳﮓ دهﻲ !
ﻧﻪ در ﻏﺮﺑﺖ دﻟﻢ ﺷﺎد و ﻧﻪ روﺋﻲ در وﻃﻦ دامر ! — اﻟﻬﻲ ﺑﺨﺖ ﺑﺮﮔﺮدد از ﻃﺎﻟﻊ آﻪ ﻣﻦ دامر .
ﻧﻪ در ﻏﺮﺑﺖ دﻟﻢ ﺷﺎد و ﻧﻪ روﺋﻲ در وﻃﻦ دامر ! — اﻟﻬﻲ ﺑﺨﺖ ﺑﺮﮔ ﺮدد از ﻃﺎﻟﻊ آﻪ ﻣﻦ دامر .
ﻧﻪ دزد ﺑﺎش ﻧﻪ دزد زدﻩ !
ﻧﻪ راﻩ ﭘﺲ دارم ﻧﻪ راﻩ ﭘﻴﺶ !
ﻧﻪ ﺳﺮ ﭘﻴﺎزم ﻧﻪ ﺗﻪ ﭘﻴزﺎ !
ﻧﻪ ﺳﺮ آﺮﺑﺎﺳﻢ ﻧﻪ ﺗﻪ آﺮﺑﺎس !
ﻧﻪ ﺳﺮم را ﺑﺸﻜﻦ ﻧﻪ ﮔﺮدو ﺗﻮي دوﻣﻨﻢ ﻦآ !
ﻧﻪ ﺳﻴﺦ ﺑﺴﻮرﻩ ﻧﻪ آﺒبﺎ )) ! آﺎري ﺑﻜﻦ ﺑﻬﺮ ﺛﻮبا (( …
ﻧﻪ ﻋﺮوس دﻧﻴﺎ ﻧﻪ داﻣﺎد ﺁﺧتﺮ !
ﻧﻪ ﺷﻴﺮ ﺷﺘﺮ ﻧﻪ دﻳﺪار ﻋﺮب !
ﻧﻪ ﻗﻢ ﺧﻮﺑﻪ ﻧﻪ آﺎﺷﻮن ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ هﺮ دوﺗﺎﺷﻮن !
ﻧﻪ ﻣﺎل دارم دﻳﻮان ﺑﺒﺮﻩ ﻧﻪ اﻳﻤﺎن دارم ﺷﻴﻄﺎن ﺑﺒﻩﺮ !
ﻧﻪ ﻧﻤﺎز ﺷﺒﮕﻴﺮ آﻦ ﻧﻪ ﺁب ﺗﻮي ﺷﻴﺮ ﻦآ !
ﻧﻪ هﺮ آﻪ ﺳﺮ ﻧﺘﺮاﺷﺪ ﻗﻠﻨﺪري داﺪﻧ !
ﻧ ﻲ ﺑﻪ ﻧﻮك دﻣﺎﻏﺶ ﻧﻤﻴﺮﻪﺳ !
ﻧﻴﺶ ﻋﻘﺮب ﻧﻪ از رﻩ آﻴﻦ اﺳﺖ – — اﻗﺘﻀﺎي ﻃﺒﻴﺘﺶ اﻳﻦ اﺳﺖ !
ﻧﻴﻜﻲ و ﭘﺮﺳﺶ ؟ !

» و «
واي ﺑﺒﺎﻏﻲ آﻪ آﻠﻴﺪش از ﭼﻮب ﻣﻮ ﺑﺎﻪﺷ !
واي ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻲ آﻪ ﻳﻜﺸﺐ از ﻣﻴﻮﻧﺶ ﺑﮕﺬرﻩ !
واي ﺑﻪ آﺎري آﻪ ﻧﺴﺎزد ﺧﺪا !
واي ﺑﻪ ﻣﺮﮔﻲ آﻪ ﻣﺮدﻩ ﻮﺷ هﻢ ﻋﺰا ﺑﮕﻴﺮﻩ !
واي ﺑﻪ وﻗﺘﻲ آﻪ ﺑﮕﻨﺪد ﻧﻤﻚ !
واي ﺑﻪ وﻗﺘﻲ آﻪ ﭼﺎروادار راهﺪار ﺑﺸﻪ !
واي ﺑﻮﻗﺘﻲ آﻪ ﻗﺎﭼﺎﻗﭽﻲ ﮔﻤﺮآﭽﻲ ﺑﺸﻪ !
وﻋﺪﻩ ﺳﺮ ﺧﺮﻣﻦ داند !
وﻗﺖ ﺧﻮردن، ﺧﺎﻟﻪ، ﺧﻮاهﺮ زادﻩ را ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﻪﺳ !
وﻗﺖ ﻣﻮاﺟﺐ ﺳﺮهﻨﮕﻪ، وﻗﺖ آﺎر آﺮدن ﺳﺮﺑﺎﻩز !
وﻗﺘﻲ آﻪ ﺟﻴﻚ ﺟﻴﻚ ﻣﺴﺘﻮﻧﺖ ﺑﻮد ﻳﺎد زﻣﺴﺘﻮﻧﺖ ﻧﺒﻮد ؟ !
وﻗﺘﻲ ﻣﺎدر ﻧﺒﺎﺷﻪ ﺑﺎ زن ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﺖﺧ !

» ﻩ «
هﺎيد ! هﺎيد ! اﺳﻢ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻤﺎ ﻧﻬﺎدي !
هﺮ ﺟﺎ آﻪ ﺁﺷﻪ، آﻞ، ﻓﺮاﺷﻪ !
هﺮ ﺟﺎ ﺧﺮﺳﻪ، ﺟﺎي ﺗﺮﻪﺳ !
هﺮ ﺟﺎ ﺳﻨﮕﻪ ﺑﭙﺎي اﺣﻤﺪ ﻟﻨﻪﮕ !
هﺮ ﺟﺎ آﻪ ﭘﺮي ر ﺧﻴﺴﺖ دﻳﻮي ﺑﺎ اوﺖﺳ !
هﺮ ﺟﺎ آﻪ ﮔﻨﺪوم ﻧﺪﻩ ﻣﺎل ﻣﻦ دردﻣﻨﺪﻩ !
هﺮ ﺟﺎ آﻪ ﻧﻤﻚ ﺧﻮري ﻧﻤﻜﺪون ﻧﺸﻦﻜ !
هﺮ ﺟﺎ ﻣﺮغ ﻻﻏﺮﻩ، ﺟﺎﻳﺶ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻼ ﺑﺎﻗﺮﻩ !
هﺮ ﺟﺎ هﻴﭻ ﺟﺎ ، ﻳﻚ ﺟﺎ هﻤﻪ ﺎﺟ !
هﺮ ﭼﻪ از دزد ﻣﻮﻧﺪ، رﻣﺎل ﺑﺮد !
هﺮ ﭼﻪ ﺑﺨﻮد ﻧﭙﺴﻨﺪي ﺑﺪﻳﮕﺮان ﻧﭙﺴﻨﺪ !
هﺮ ﭼﻪ ﺑﮕﻨﺪد ﻧﻤﻜﺶ ﻣﻴﺰﻧﺪﻨ – — واي ﺑﻪ وﻗﺘﻲ آﻪ ﮔﻨﺪد ﻧﻤﻚ !
هﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ هﻤﺶ ﺑﺰﻧﻲ ﮔﻨﺪش زﻳﺎدﺗﺮ ﻣﻴﻪﺸ !
هﺮ ﭼﻪ ﭘﻮل ﺑﺪي ﺁش ﻣﻴﺨﻮير !
هﺮ ﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻳﺪ ﺧﻮش ﺁﻳﺪ !
هﺮ ﭼﻪ ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺖ هﻤﺎن ﺷﻮد — هﺮ ﭼﻪ دﻟﻢ ﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻪ ﺁن ﺪﺷ !
هﺮ ﭼﻪ ﺧﻮردﻩ ﻧﺮﻳﺪﻩ !
هﺮ ﭼﻪ دﺧﺘﺮ هﻤﺴﺎﻳﻪ ﭼﻞ ﺗﺮ، ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﻬﺮﺘ !
هﺮ ﭼﻪ در دﻳﮓ اﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﻤﭽﻪ ﻣﻴدﺎ !
هﺮ ﭼﻪ دﻳﺮ ﻧﭙﺎﻳﺪ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ را ﻧﺸﺎﻳﺪ !
هﺮ ﭼﻪ رﺷﺘﻢ ﭘﻨﺒﻪ ﺪﺷ !
هﺮ ﭼﻪ ﺳﺮ، ﺑﺰرﮔﺘﺮ درد ﺑﺰرﮔﺮﺘ !
هﺮ ﭼﻪ ﻋﻮض دارﻩ ﮔﻠﻪ ﻧﺪارﻩ !
هﺮ ﭼﻪ آﻨﻲ ﺑﺨﻮد آﻨﻲ ﮔﺮ هﻤﻪ ﻧﻴﻚ و ﺑﺪ آﻨﻲ !
هﺮ ﭼﻪ آﻪ ﭘﻴﺪا ﻣﻴﻜﻨﻪ ﺧﺮج اﺗﻴﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
هﺮ ﭼﻪ ﻣﺎر از ﭘﻮﻧﻪ ﺑﺪش ﻣﻴﺎد ﺑﻴﺸﺘﺮ در ﻟﻮﻧﻪ اش ﺳﺒﺰ ﻣﻴﻪﺸ !
هﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻢ ﻧﺮﻩ، ﺑﺎزم ﻣﻴﮕﻪ ﺑﺪشو !
هﺮ ﭼﻪ ﻧﺼﻴﺐ اﺳﺖ ﻧﻪ آﻢ ﻣﻴﺪهﺪﻨ – — ور ﻧﺴﺘﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺳﺘﻢ ﻣﻴﺪهﺪﻨ !
هﺮ ﭼﻪ هﺴﺖ از ﻗﺎﻣﺖ ﻧﺎﺳﺎز ﺑﻲ اﻧﺪام ﻣﺎﺖﺳ ! – — ورﻧﻪ ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺗﻮﺑﺮ ﺑﺎﻻي آﺲ آﻮﺗﺎﻩ ﻧﻴﺖﺴ ]]. ﺣﺎﻆﻓ [[
هﺮ ﭼﻴﺰ آﻪ ﺧﻮار ﺁﻳﺪ ﻳﻜﺮوز ﺑﻪ آﺎر ﺁﻳﺪ !
هﺮ ﺧﺮي را ﺑﻪ ﻳﻚ ﭼﻮب ﻧﻤﻴﺮوﻧﺪﻨ !
هﺮ دودي از آﺒﺎب ﻧﻴﺖﺴ !
هﺮ رﻓﺘﻲ، ﺁﻣﺪي داﻩر !
هﺮ ﺳﺨﻦ ﺟﺎﺋﻲ و هﺮ ﻧﻜﺘﻪ ﻣﻘﺎﻣﻲ دادر !
هﺮ ﺳﺮازﻳﺮي ﻳ ﻚ ﺳﺮ ﺑﺎﻻﺋﻲ داﻩر !
هﺮ ﺳﺮآﻪ اي از ﺁب، ﺗﺮش ﺗﺮﻩ !
هﺮ ﺳﮓ در ﺧﻮﻧﻪ ﺻﺎﺣﺎﺑﺶ ﺷﻴﻩﺮ !
هﺮ ﺷﺐ ﺷﺐ ﻗﺪر اﺳﺖ اﮔﺮ ﻗﺪر ﺑﺪاﻧﻲ !
هﺮ آﺲ از هﺮ ﺟﺎ روﻧﺪﻩ اﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﺮادر ﺧﻮﻧﺪﻩ اﺳﺖ !
هﺮ آﺴﻲ ﭘﻨﺠﺮوزﻩ ﻧﻮﺑﺖ اوﺖﺳ )) ! دور ﻣﺠﻨﻮن ﮔﺬﺷﺖ و ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺎﺖﺳ ]] (( … ﺎﺣ ﻆﻓ [[
هﺮ آﻪ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺧﻮد زﻧﺎ آﻨﻪ ﺑﺎ دﮔﺮان ﭼﻬﺎ آﻨﻪ !
هﺮ آﻪ ﺑﺎﻣﺶ ﺑﻴﺶ ﺑﺮﻓﺶ ﺑﻴﺶ !
هﺮ آﻪ ﺑﻴﻚ آﺎر، ﺑﻬﻤﻪ آﺎر – هﺮ آﻪ ﺑﻬﻤﻪ آﺎر ﺑﻬﻴﭻ آﺎر !
هﺮ آﻪ ﺑﻪ اﻣﻴﺪ هﻤﺴﺎﻳﻪ ﻧﺸﺴﺖ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻣﻴﺨﻮاﺑﻪ !
هﺮ آﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﺿﻲ رﻓﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﻩد !
هﺮ آﻪ ﺧﺮﺰﺑ ﻩ ﻣﻴﺨﻮرﻩ ﭘﺎي ﻟﺮزش هﻢ ﻣﻴﺸﻴﻪﻨ !
هﺮ آﻪ ﺧﺮي ﻧﺪارﻩ ﻏﻤﻲ ﻧﺪارﻩ !
هﺮ آﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ ورزد دﺳﺘﺶ در ﺣﺴﺎب ﺑﻠﺮزد !
هﺮ آﻪ دﺳﺖ از ﺟﺎن ﺑﺸﻮﻳﺪ هﺮ ﭼﻪ در دل دارد ﮔﻮﺪﻳ !
هﺮ آﻪ را زر در ﺗﺮازوﺳﺖ زور در ﺑﺎزوﺖﺳ !
هﺮ آﻪ را ﻃﺎووس ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮر هﻨﺪوﺳﺘﺎن آﺸﺪ !
هﺮ آﻪ را ﻣﺎل هﺴﺖ و ﻋﻘﻠﺶ ﻧﻴﺖﺴ — روزي ﺁن ﻣﺎل ﻣﺎﻟﺸﻲ دهشﺪ *** واﻧﻜﻪ را ﻋﻘﻞ هﺴﺖ و ﻣﺎﺶﻟ
ﻧﻴﺖﺴ – — روزي ﺁن ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺸﻲ دهشﺪ ]]. ﻋﻤﺎدي ﺷﻬﺮﻳﺎري [[
هﺮ آﻪ را ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ﺑﺸﻨﺎﺳﻲ ﻳﺎ ﺑﺎهﺎش ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ آﻦ ﻳﺎ ﺳﻔﺮ ﻦآ !
هﺮ آﻪ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻓﺮوﺷﺪ ﻣﺸﺘﺮي ﺑﺮوي ﺑﺠﻮﺷﺪ !
هﺮ آﻪ ﻧﺎن از ﻋﻤﻞ ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮدر – — ﻣﻨﺖ از ﺣﺎﺗﻢ ﻃﺎﺋﻲ ﻧﺒدﺮ !
هﺮ آﻲ ﺑﻔﻜﺮ ﺧﻮﻳﺸﻪ آﻮﺳﻪ ﺑﻔﻜﺮ رﻳﻪﺸ !
هﺮ آﻲ ﺧﺮ ﺷﺪ، ﻣﺎ ﭘﺎﻟﻮﻧﻴﻢ !
هﺮ آﻲ آﻪ زن ﻧﺪارﻩ،ﺁروم ﺗﻦ ﻧﺪارﻩ !
هﺮ آﻲ آﻪ زن ﻧﺪارﻩ،ﺁروم ﺗﻦ ﻧﺪارﻩ !
هﺮ ﮔﺮدي ﮔﺮدو ﻧﻴﺖﺴ !
هﺮ ﮔﻠﻲ زدي ﺳﺮ ﺧﻮدت زدي !
هﺰار ﺗﺎ ﭼﺎﻗﻮ ﺑﺴﺎزﻩ ﻳﻜﻴﺶ دﺳﺘﻪ ﻧﺪارﻩ !
هﺰار ﺗﺎ دﺧﺘﺮ آﻮر و ﻳﻜﺮوزﻩ ﺷﻮهﺮ ﻣﻴﻩﺪ !
هﺰار دوﺳﺖ آﻤﻪ، ﻳﻚ دﺷﻤﻦ ﺑﺴﻴﺎر !
هﺰار ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ ﺟﺎي ﻳﻪ ﻣﺎهﻲ رو ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻩ !
هﺰار وﻋﺪﻩ ﺧﻮﺑﺎن ﻳﻜﻲ وﻓﺎ ﻧﻜﺪﻨ !
هﺸﺘﺶ ﮔﺮو ﻧﻪ اﺳﺖ !
هﻠﻮ ﺑﺮو ﺗﻮ ﮔﻠﻮ !
هﻢ از ﺗﻮﺑﺮﻩ ﻣﻴﺨﻮرﻩ هﻢ از ﺁﺧرﻮ !
هﻢ از ﺷﻮرﺑﺎي ﻗﻢ اﻓﺘﺎدﻳﻢ هﻢ از ﺣﻠﻴﻢ آﺎﺷﻮن !
هﻤﺎن ﺁش اﺳﺖ و هﻤﺎن آﺎﻪﺳ !
هﻤﺎن ﺧﺮ اﺳﺖ و ﻳﻚ آﻴﻠﻪ ﻮﺟ !
هﻢ ﭼﻮب را ﺧﻮردﻳﻢ هﻢ ﭘﻴﺎز را و هﻢ ﭘﻮل را دادﻳﻢ !
هﻢ ﺣﻠﻮاي ﻣﺮدﻩ هﺎﺳﺖ هﻢ ﺧﻮرش زﻧﺪﻩ ﺎه !
هﻢ ﺪﺧ ا را ﻣﻴﺨﻮاهﺪ هﻢ ﺧﺮﺎﻣ !
هﻤﺪون دورﻩ و آﺮدوش ﻧﺰدﻳﻚ !
هﻤﺪون دورﻩ و آﺮدوش ﻧﺰدﻳﻚ !
هﻤﺴﺎﻳﻪ ﻧﺰدﻳﻚ، ﺑﻬﺘﺮ از ﺑﺮادر دور !
هﻤﺴﺎﻳﻪ هﺎ ﻳﺎري آﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺷﻮهﺮ داري آﻨﻢ !
هﻢ ﻓﺎﻟﻪ و هﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎ !
هﻤﻜﺎر هﻤﻜﺎر و ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ !
هﻢ ﻟﺤﺎﻓﻪ و هﻢ ﺗﺸﻚ !
هﻢ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ هﻢ ﻣﻴﺘﺮﺳﻮﻢﻧ !
هﻤﻨﺸﻴﻦ ﺑﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﻦ از او ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮم !
هﻤﻪ اﺑﺮي هﻢ ﺑﺎرون ﻧﺪارﻩ !
هﻤﻪ ﺧﺮهﺎ رو ﺑﻪ ﻳﻚ ﭼﻮب ﻧﻤﻴﺮوﻧﺪﻨ !
هﻤﻪ رو ﻣﺎر ﻣﻴﮕﺰﻩ ﻣﺎرو ﺧﺮ ﭼﺴﻮﻧﻪ !
هﻤﻪ ﺳﺮوﺗﻪ ﻳﻪ آﺮﺑﺎﺳﻨﺪ !
هﻤﻪ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﭘﺲ و ﭘﻴﺸﻴﻢ !
هﻤﻪ آﺎرﻩ و هﻴﭻ آﺎﻩر !
هﻤﻪ ﻣﺎري ﻣﻬﺮﻩ ﻧﺪارﻩ !
هﻤﻪ ﻣﺎهﻲ ﺧﻄﺮ دارﻩ ﺑﺪﻧﺎﻣﻴﺸﻮ ﺻﻔﺮ داﻩر !
هﺮ ﻣﺮﻏﻲ اﻧﺠﻴﺮ ﻧﻤﻴﺨﻮرﻩ !
هﻤﻴﺸﻪ ﺁب در ﺟﻮي ﺁﻗﺎ رﻓﻴﻊ ﻧﻤﻴﺮﻩ ﺑﻪ دﻓﻪ هﻢ در ﺟﻮي ﺁﻗﺎ ﺷﻔﻴﻊ ﻣﻴﻩﺮ !
هﻤﻴﺸﻪ ﺧﺮﻩ ﺧﺮﻣﺎ ﻧﻤﻴﺮﻳﻨﻪ !
هﻤﻴﺸﻪ روزﮔﺎر ﺑﺎﻧﺴﺎن ور ﻧﻤﻴﻜﻪﻨ !
هﻤﻴﺸﻪ ﺷﻌﺒﺎن ، ﻳﻜﺒﺎ ر هﻢ رﻣﻀﺎن !
هﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺪﻳﺪﻳﻢ ﻳﻪ دﻓﻌﻪ هﻢ ﺗﻮ ﺑﺒﻦﻴ !
هﻤﻴﻨﻮ آﻪ زاﺋﻴﺪي ﺑﺰرﮔﺶ ﻦآ !
هﻨﻮز ﺑﺎد ﺑﻪ زﺧﻤﺶ ﻧﺨﻮرﻩد !
هﻨﻮر دهﻨﺶ ﺑﻮي ﺷﻴﺮ ﻣﻴﻩﺪ !
هﻨﻮز ﺳﺮ از ﺗﺨﻢ در ﻧﻴﺎوردﻩ !
هﻨﻮز ﻏﻮرﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﻮﻳﺰ ﺷﺪﻩ !
هﻮو هﻮو را ﺧﻮﺷﮕﻞ ﻣﻴﻜﻨﻪ ﺟﺎري ﺟﺎري را آﺪﺑﺎﻮﻧ !
هﻴﭻ ارزوﻧﻲ ﺑﻲ ﻋﻠﺖ ﻧﻴﺖﺴ !
هﻴﭻ اﻧﮕﻮري دوﺑﺎر ﻏﻮرﻩ ﻧﻤﻴﺸﻪ !
هﻴﭻ ﺑﺪﻩ را ﺑﻪ هﻴﭻ ﺑﺴﺘﺎﻧﻲ آﺎري ﻧﻴﺖﺴ !
هﻴﭻ ﺑﺪي ﻧﺮﻓﺖ آﻪ ﺧﻮب ﺟﺎش ﺑﻴدﺎ !
هﻴﭻ ﺑﻘﺎﻟﻲ ﻧﻤﻴﮕﻪ ﻣﺎﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﺮﻪﺷ !
هﻴﭻ ﺗﻘﻠﺒﻲ ﺑﻬﺘﺮ زا راﺳﺘﻲ ﻧﻴﺖﺴ !
هﻴﭻ ﭼﺮاﻏﻲ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺻﺒﺢ ﻧﻤﻴﺴﻮزﻩ !
هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺷﺮط هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺖﺴ !
هﻴﭻ دوﺋﻲ ﻧﻴﺴﺖ آﻪ ﺳﻪ ﻧﺸﻪ !
هﻴﭻ دودي ﺑﻲ ﺁﺗﺶ ﻧﻴﺖﺴ !
هﻴﭻ ﻋﺮوس ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺨﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ آﻪ ﺗﺎ ﭼﻬﻞ روز ﺳﻔﻴﺪ ﺑﺨﺖ ﻧﺒﺎﺷﻪ !
هﻴﭽﻜﺎرﻩ ، رﻗﺎص ﭘﺎي ﻧﻘﺎرﻩ !
هﻴﭽﻜﺎرﻩ و هﻤﻪ آﺎﻩر !
هﻴﭽﻜﺲ در ﭘﻴﺶ ﺧﻮد ﭼﻴﺰي ﻧﺸﺪ !
هﻴﭽﻜﺲ را ﺗﻮي ﮔﻮر دﻳﮕﺮي ﻧﻤﻴﮕﺬانر !
هﻴﭽﻜﺲ روزي دﻳﮕﺮي را ﻧﻤﻴﺨﻮرﻩ !
هﻴﭽﻜﺲ ﻧﻤﻴﮕﻪ ﻣﺎﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﺮﻪﺷ !
هﻴﭻ ﮔﺮوﻧﻲ ﺑﻲ ﺣﻜﻤﺖ ﻧﻴﺖﺴ !

» ي «
ﻳﺎﺑﻮ ﺑﺮش داﺷﺘﻪ !
ﻳﺎﺑﻮي اﺧﺘﻪ و ﻣﺮد آﻮﺳﻪ ﺳﻦ و ﺳﺎﻟﺸﻮن ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺖﺴ !
ﻳﺎﺑﻮي ﭘﻴﺶ ﺁهﻨﮓ ﺁﺧﺮش ﺗﻮﺑﺮﻩ آﺶ ﻣﻴﻪﺸ !
ﻳﺎ ﺧﺪا ﻳﺎ ﺧﺮﺎﻣ !
ﻳﺎرﺑﺪ، ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻮد از ﻳﺎر ﺪﺑ !
ﻳﺎرب ﻣﺒﺎد ﺁﻧﻜﻪ ﮔﺪا ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺷﻮد !
ﻳﺎر در ﺧﺎﻧﻪ و ﮔﺮد ﺟﻬﺎن ﻣﻴﮕﺮدﻳﻢ !
ﻳﺎرﻗﺪﻳﻢ ، اﺳﺐ زﻳﻦ آﺮدﻩ اﺳﺖ !
ﻳﺎر، ﻣﺮا ﻳﺎد آﻨﻪ وﻟﻮ ﺑﺎ ﻳﻚ هﻞ ﻮﭘ ك !
ﻳﺎ زﻧﮕﻲ زﻧﮓ ﺑﺎش ﻳﺎ روﻣﻲ روم !
ﻳﺎ ﻋﻠﻲ ﻏﺮﻗﺶ آﻦ ﻣﻨﻬﻢ روش !
ﻳﺎ آﻮﭼﻪ ﮔﺮدي ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ داير !
ﻳﺎ ﻣﺮد ﺑﺎش ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺮد ﻳﺎ هﭙﻞ هﭙﻮ !
ﻳﺎ ﻣﺮگ ﻳﺎ اﺷﺘﻬﺎ !
ﻳﺎ ﻣﻜﻦ ﺑﺎ ﭘﻴﻼن دوﺳﺘﻲ — ﻳﺎ ﺑﻨﺎ آﻦ ﺧﺎﻧﻪ در ﺧﻮرد ﭘﻴﻞ ]]! ﺳﻌيﺪ [[
ﻳﻌﻨﻲ ﺸآ ﻚ !
ﻳﻜﻲ رو ﺗﻮ دﻩ راﻩ ﻧﻤﻲ دادﻧﺪ ﺳﺮاغ آﺪﺧﺪارو ﻣﻴﮕﺮﺖﻓ !
ﻳﻚ ارزن از دﺳﺘﺶ ﻧﻤﻲ رﻳﻩﺰ !
ﻳﻚ ﻣﺮدﻩ ﺑﻨﺎم ﺑﻪ آﻪ ﺻﺪ زﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﻧﻨﮓ !
ﻳﻚ اﻧﺎر و ﺻﺪ ﺑﻴﻤﺎر !
ﻳﻚ ﺑﺰ ﮔﺮ ﮔﻠﻪ را ﮔﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ !
ﻳﻜﺨﻮردﻩ ﺷﺎخ ﺑﻬﺘﺮ از هﺰار ذرع دﻣﻪ !
ﻳﻚ داغ دل ﺑﺲ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻗﺒﻴﻠﻪ يا !
ﻳﻜﺪم ﻧﺸﺪ آﻪ ﺑﻲ ﺳﺮ ﺧﺮ زﻧﺪﮔﻲ آﻨﻢﻴ !
ﻳﻚ دﻩ ﺁﺑﺎد ﺑﻬﺘﺮ از ﺻﺪ ﺷﻬﺮ ﺧﺮبا !
ﻳﻚ ﺑﺎر ﺟﺴﺘﻲ ﻣﻠﺨﻪ، دو ﺑﺎر ﺟﺴﺘﻲ ﻣﻠﺨﻪ، ﺁﺧﺮ ﺑﻪ دﺳﺘﻲ ﻣﻠﻪﺨ !
ﻳﻪ ﺑﺎم و دو هﻮا !
ﻳﻪ ﭘﺎ ﭼﺎرق، ﻳﻪ ﭘﺎ ﮔﻴﻩﻮ !
ﻳﻪ ﭘﺎش اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﻳﻪ ﭘﺎش اون دﻧﻴﺎﺖﺳ !
ﻳﻪ ﭘﻮل ﺟﻴﮕﺮك ﺳﻔﺮﻩ ﻗﻠﻤﻜﺎر ﻧﻤﻴﺨﻮاد !
ﻳﻪ ﺗﺐ ﻳﻪ ﭘﻬﻠﻮان و ﻣﻴﺨﻮاﺑﻮﻧﻪ !
ﻳﻪ ﺗﺨﺘﻪ اش آﻤﻪ !
ﺧﻞ و آﻢ ﻋﻘﻞ اﺳﺖ !
ﻳﻪ ﺟﺎ ﻣﻴﻞ و ﻣﻨﺎرﻩ را ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﻪ ﻳﻪ ﺟﺎ ذرﻩ رو در هﻮا ﻣﻴﺸﻤﺎرﻩ !
ﻳﻪ ﻣﺜﻘﺎل ﮔﻪ ﺗﻮي ﺷﻜﻤﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﺨﻮاد ﺑﻪ ﺷﻤﺲ اﻟﻌﻤﺎرﻩ ﺑﺮﻳﻨﻪ !
ﻳﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﮕﻮ ﺑﮕﻨﺠﻪ !
ﻳﻪ ﺣﻤﻮم ﺧﺮاﺑﻪ ﭼﻬﻞ ﺗﺎ ﺟﻮﻣﻪ دار ﻧﻤﻴﺨﻮاد !
ﻳﻪ ﺧﻮﻧﻪ دارﻳﻢ ﭘﻨﺒﻪ رﻳﺴﻪ ، ﻣﻴﻮن هﻔﺘﺎد ورﻪﺛ !
ﻳﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﻴﺶ و ﻳﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺲﭘ !
ﻳﻪ دﺳﺖ ﺻﺪا ﻧﺪارﻩ !
ﻳﻪ دﺳﺘﻢ ﺳﭙﺮ ﺑﻮد، ﻳﻪ دﺳﺘﻢ ﺷﻤﺸﻴﺮ، ﺑﺎ دﻧﺪوﻧﺎم آﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻢ ﺑﺠﻨﮕﻢ !
ﻳﻪ ﻳد ﻮاﻧﻪ ﺳﻨﮕﻲ ﺑﻪ ﭼﺎﻩ ﻣﻴﻨﺪازﻩ آﻪ ﺻﺪﻋﺎﻗﻞ ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎرﻩ !
ﻳﻪ رودﻩ راﺳﺖ ﺗﻮي ﺷﻴﻜﻤﺶ ﻧﻴﺖﺴ !
ﻳﻪ روزﻩ ﻣﻬﻤﻮﻧﻴﻢ و ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ دﻋﺎﮔﻮ !
ﻳﻪ روز ﺣﻼﺟﻲ ﻣﻴﻜﻨﻪ ﺳﻪ روز ﭘﻨﺒﻪ از رﻳﺶ ور ﻣﻴﭽﻴﻪﻨ !
ﻳﻪ ﺳﺎل ﺑﺨﻮر ﻧﻮن و ﺗﺮﻩ ﺻﺪ ﺳﺎل ﺑﺨﻮر ﻧﻮن آﺮﻩ !
ﻳﻪ ﺳﺎل روﻩز ﺑﮕﻴﺮ ﺁﺧﺮش ﺑﺎ ﻓﻀﻠﻪ ﺳﮓ اﻓﻄﺎر ﻦآ !
ﻳﻪ ﺳﻮزن ﺑﺨﻮدت ﺑﺰن و ﻳﻪ ﺟﻮاﻟﺪوز ﺑﻪ ﻣﺮمد !
ﻳﻪ ﺳﻴﺐ و آﻪ ﺑﻪ هﻮا ﺑﻨﺪازي ﺗﺎ ﺑﻴﺎد ﭘﺎﺋﻴﻦ هﺰار ﺗﺎ ﭼﺮخ ﻣﻴﺨﻮﻩر !
ﻳﻪ ﺷﻜﻢ ﺳﻴﺮ ﺑﻬﺘﺮ از ﺻﺪ ﺷﻜﻢ ﻧﻴﻢ ﺳﻴﺮ !
ﻳﻪ ﻋﻤﺮ ﮔﺪاﺋﻲ آﺮدﻩ هﻨﻮز ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ رو ﻧﻤﻴﺪوﻧﻪ ! ﻳﻪ آﺎﺳﻪ ﭼﻲ ﺻﺪ ﺎﺗ ﺳﺮﻧﺎﻲﭼ !
ﻳﻪ آﻔﺶ ﺁهﻨﻲ ﻣﻴﺨﻮاد و ﻳﻪ ﻋﺼﺎي ﻓﻮﻻدي !
ﻳﻪ آﻼغ و ﭼﻬﻞ آﻼغ !
ﻳﻪ ﮔﻮﺷﺶ درﻩ ﻳﻪ ﮔﻮﺷﺶ درواﻩز !
ﻳﻪ ﻻش آﺮدﻳﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪ دو ﻻش آﺮدﻳﻢ آﻪ ﺑﺮﺪﺳ !
ﻳﻪ ﻟﻘﻤﻪ ﻧﻮن ﭘﺮﭘﺮي ﻣﻦ ﺑﺨﻮرم ﻳﺎ اآﺒﺮي !
ﻳﻪ ﻣﺮﻳﺪ ﺧﺮ ﺑﻬﺘﺮ از ﻳﻪ دﻩ ﺷﻴﺶ داﮓﻧ !
ﻳ ﻪ ﻣﻮ از ﺧﺮس آﻨﺪن ﻏﻨﻴﻤﻪﺘ !
ﻳﻪ ﻣﻮﻳﺰ و ﭼﻞ ﻗﻠﻨﺪر !
ﻳﻪ ﻧﻪ ﺑﮕﻮ، ﻧﻪ ﻣﺎﻩ رو دل ﻧﻜﺶ !
ﻳﻪ وﻗﺖ از ﺳﻮراخ ﺳﻮزن ﺗﻮ ﻣﻴﺮﻩ ﻳﻪ وﻗﺖ از در دروازﻩ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺮﻩ !
ﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻧﻌﻞ و ﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻣﻴﺦ !
ﻳﻜﻲ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﭘﻮل ﭘﻴﺪا ﻣﻴﻜﻨﻪ ﻳﻜﻲ ﮔﻢ ﻣﻴﻜﻨﻪ !
ﻳﻜﻲ آﻤﻪ، دوﺎﺗ ﻏﻤﻪ ، ﺳﻪ ﺗﺎ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻪ !
ﻳﻜﻲ ﻣﺮد و ﻳﻜﻲ ﻣﺮدار ﺷﺪ ﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻏﻀﺐ ﺧﺪا ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺪﺷ !
ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺒﺮﻩ ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺪودز !
ﻳﻜﻲ ﮔﻔﺖ : ﻣﺎدرم را ﻣﻴﻔﺮوﺷﻢ . ﮔﻔﺘﻨﺪ : آﻪ ﭼﻄﻮر ﻣﺎدرت را ﻣﻴﻔﺮوﺷﻲ ؟ ﮔﻔﺖ : ﻗﻴﻤﺘﻲ ﻣﻴﮕﻢ آﻪ ﻧﺨﺮﻧﺪ !
ﻳﻜﻲ ﻣﻴﻤﺮد ز درد ﺑﻴﻨﻮاﻳﻲ – ﻳﻜﻲ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺧﺎﻧﻮم رز دك ﻣﻴﺨﻮاهﻲ ؟ !
ﻳﻜﻲ ﻧﻮن ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺨﻮرﻩ ﭘﻴﺎز ﻣﻴﺨﻮرد آﻪ اﺷﺘﻬﺎش واﻪﺷ !
ﻳﻜﻲ ﻳﻪ دوﻧﻪ ﻳﺎ ﺧﻞ ﻣﻴﺸﻪ ﻳﺎ دﻳﻮوﻪﻧ !

موضوع : عمومی/ برچسب : / لینک کوتاه : https://emila.ir/?p=12782
designer
نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید، توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که به غیر از زبان فارسی، غیر مرتبط با مطلب یا فینگلیش باشد، منتشر نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لینکهای دانلود قرار گرفته در جعبه دانلود، به صورت مستقیم می باشند.
تمامی فایلها قبل از انتشار تست شده اند تا از بروز هرگونه مشکل جلوگیری شود.
برای دانلود سریعتر و راحت تر، توصیه میکنیم از نرم افزارهای مدیریت دانلود استفاده کنید.
اگر برای دانلود فایلی با مشکل مواجه شدید، از قسمت گزارش اپدیت یا خرابی لینک، ما را باخبر سازید.

درباره نویسنده

Here is a some short information about me: I'm a natural born, writer, designer, forecaster, Interested in PHP programming and activities in the field of digital currency, basically I'm a pretty simple person. I work for Emila.ir for more than 1 years. I am passionate about creating posts and content for emila.ir which I think is Among the best viral persian Websites. I am available at Nearby

ارسال پیامک به ما  -  ارسال ایمیل به ما
IP شما: 54.174.43.27